Skarga kasacyjna w sprawach o roszczenie windykacyjne i połączone z nim żądanie rozgraniczenia
Rozgraniczenie nieruchomości – zagadnienia procesowe Roszczenie windykacyjne (art. 222 § 1 k.c.) Skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego (art. 398[1] k.p.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 114/08, skarga kasacyjna przysługuje od wyroku orzekającego o roszczeniu windykacyjnym, niezależnie od wartości zaskarżenia, jeżeli w wyroku tym sąd przeprowadził rozgraniczenie na podstawie art. 36 ustawy z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Sąd Okręgowy odrzucając skargę kasacyjną wyraźnie podniósł, że podziela przytoczone na wstępie stanowisko Sądu Najwyższego, lecz skarga kasacyjna w sprawie nie przysługuje, albowiem sąd ten rozstrzygając o roszczeniu windykacyjnym nie przeprowadził rozgraniczenia nieruchomości na podstawie art. 36 p.g.k.
Zaskarżone rozstrzygnięcie jest trafne.
W rozpoznawanej sprawie, sami powodowie wnosili o wydanie nieruchomości opierając swoje żądanie na podstawie art. 222 k.c. Dokonane ustalenia, odnoszące się do przebiegu granicy między nieruchomościami stron miały tylko charakter subsydiarny i pomocniczy, a zatem nie dawały podstawy do przyjęcia, że sprawa dotyczyła rozgraniczenia. W tym stanie rzeczy powołane przez żalących trafne orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 114/08, nie jest adekwatne do okoliczności sprawy.
Postanowienie SN z dnia 15 maja 2013 r., III CZ 24/13
Standard: 19758 (pełna treść orzeczenia)
W sprawach, w których przedmiot sporu obejmował roszczenie windykacyjne i połączone z nim żądanie rozgraniczenia (art. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz.U. Nr 30, poz. 163) skarga kasacyjna przysługuje także wówczas, gdy sąd oddalił powództwo.
W orzecznictwie sądowym wcześniej doszło do rozbieżności co do dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej (kasacji) w sprawach, w których rozpoznawano roszczenie windykacyjne i połączone z nim żądanie rozgraniczenia. Za pomocniczym charakterem tego ostatniego i w konsekwencji uzależnieniem dopuszczalności od wartości przedmiotu zaskarżenia opowiedział się Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 73/00, postanowieniu z dnia 20 listopada 2001 r., III CZ 119/01.
Obecnie dominuje jednak pogląd odmienny (por. postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CNP 114/08, postanowienie SN z dnia 22 maja 2002 r., II CZ 147/01, postanowienie SN z dnia 5 lutego 2002 r., II CZ 147/01), za którym opowiada się Sąd Najwyższy rozpoznający przedmiotowe zażalenie.
Jakkolwiek orzeczenia te odnoszą się do spraw, w których doszło do rozgraniczenia, pogląd w nich wyrażony zachowuje w sprawach, w których Sąd wydał rozstrzygnięcia o charakterze negatywnym.
Postanowienie SN z dnia 20 lipca 2012 r., II CZ 85/12
Standard: 68918 (pełna treść orzeczenia)