Źródła upoważnienia do wystawienia dokumentów przez osoby nie będące funkcjonariuszami publicznymi
Poświadczenie nieprawdy (fałsz intelektualny art. 271 k.k.)
Źródła upoważnienia do wystawienia dokumentów przez osoby nie będące funkcjonariuszami publicznymi należy upatrywać przede wszystkim w ustawie lub w aktach normatywnych niższego rzędu, którymi są na ogół akta wykonawcze regulujące różne rodzaje i dziedziny działalności ludzkiej.
W doktrynie i judykaturze wyrażany jest pogląd, że upoważnienie do wystawiania dokumentów może niekiedy wynikać także z istoty zajmowanego stanowiska lub wykonywania określonego zawodu, czy też określonej działalności (por. uchwała SN z dnia 12 marca 1996 r., I KZP 39/95; wyroki SN z dnia: 20 kwietnia 2005 r., III KK 206/04; 9 października 1996 r., V KKN 63/96).
Chociaż powyższa uchwała Sądu Najwyższego została wydana na gruncie Kodeksu karnego z 1969 r., to zakres i treść zachowania kryminalizowanego w art. 271 k.k. jest identyczna, jak w art. 266 d.k.k., a zatem pogląd prawny wyrażony w tej uchwale jest aktualny także obecnie.
Wyrok SN z dnia 26 lutego 2020 r., III KK 249/19
Standard: 58876 (pełna treść orzeczenia)
Źródłem uprawnienia może być norma prawna o charakterze generalnym, wyrok sądowy lub inna decyzja organu władzy. Uprawnienie „innej osoby” winno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym, zaś dokument przez tę osobę wystawiony winien zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości/ tak SN w wyroku z dnia 11 lipca 2006 r., III KK 463/05).
Wyrok SA w Wrocławiu z dnia 5 września 2012 r., II AKa 155/12
Standard: 75835 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 58877