Powództwo wzajemne z powołaniem się na klauzulę rebus sic stantibus; procesowa forma żądania z art. 357 [1] k.c.
Powództwo wzajemne (art. 204 § 1 i art. 192 pkt 2 k.p.c.) Rebus sic stantibus; nadzwyczajna zmiana stosunków (art. 357[1] k.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Żądanie wynikające z art. 357[1] k.c. powinno być zawarte w pozwie lub pozwie wzajemnym, jeżeli bowiem można uznać, że zarzut mógłby stanowić podstawę ukształtowania przez sąd stosunku zobowiązaniowego stron przez oznaczenie sposobu wykonania zobowiązania lub określenie wysokości dochodzonego świadczenia, to bez zgłoszenia odpowiednio umotywowanego żądania sąd nie mógłby rozwiązać umowy i orzec o wynikających z takiego rozstrzygnięcia rozliczeniach między stronami (m.in. uchwała z dnia 27 marca 2001 r., III CZP 54/00 oraz wyroki z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CKN 385/00, nie publ., z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 644/98 i z dnia 2 grudnia 1998 r., I CKN 972/97).
Wyrok SN z dnia 22 września 2011 r., V CSK 420/10
Standard: 53197 (pełna treść orzeczenia)
Przepis art. 357[1] k.c. może być podstawą wystąpienia z roszczeniem w drodze powództwa, lub wniesienia pozwu wzajemnego (patrz orz. SN z dnia 27 marca 2001 r., III CZP 54/00). Pozwany powołuje ten przepis w formie zarzutu.
Charakter regulacji zawartej w art. 357[1] k.c. umożliwiającej domaganie się wydania orzeczenia o określonej treści, mającego postać konstytutywnego rozstrzygnięcia sądu, powoduje, że nie można domagać się zastosowania go w formie zarzutu.
Wyrok SN z dnia 21 czerwca 2001 r., IV CKN 385/00
Standard: 54423 (pełna treść orzeczenia)