Porzucenie małoletniego lub osoby nieporadnej (art. 210 k.k.)
Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece (art. 206 – 211a k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Strona przedmiotowa przestępstwa z 210 kk polega na porzuceniu, przez co należy rozumieć pozostawienie wymienionych w przepisie osób „samym sobie”, bez opieki lub pomocy ze strony innych osób czy instytucji.
W wyroku z dnia 4 czerwca 2001 V KKN 94/99 Sąd Najwyższy orzekł, że „porzucenie” o którym mowa w art. 187 § 1 kk (obecnie art. 210 § 1 kk) oznacza działanie polegające na opuszczeniu dziecka lub osoby nieporadnej, połączone z zaprzestaniem troszczenia się o nią, bez zapewnienia jej opieki ze strony innych osób.
Do istoty porzucenia należy pozostawienie osoby, nad która miała być roztoczona opieka, własnemu losowi, przy czym chodzi tu nie tylko o zaniechanie sprawowania opieki nad osobą małoletnią lub nieporadną, lecz także o uniemożliwienie takiej osobie udzielenia natychmiastowego wsparcia.
Wyrok SO w Częstochowie z dnia 27 września 2016 r., II K 96/15
Standard: 27180 (pełna treść orzeczenia)
Aby uznać dany czyn za porzucenie, konieczne jest jednoczesne wystąpienie dwóch elementów, a mianowicie:
- opuszczenia osoby wymagającej opieki oraz
- uniemożliwienia innym jej wsparcia (pomocy).
Opuszczenie danej osoby w warunkach przejęcia opieki nad nią przez inne osoby nie stanowi przestępstwa porzucenia.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 czerwca 2001 r. (V KKN 94/99) stanął na stanowisku, że art. 210 k.k. stanowi działanie polegające na opuszczeniu dziecka lub osoby nieporadnej, połączone z zaprzestaniem troszczenia się o nią, bez zapewnienia jej opieki ze strony innych osób.
Do istoty "porzucenia" należy pozostawienie osoby, nad którą miała być roztoczona opieka, własnemu losowi, przy czym chodzi tu nie tylko o zaniechanie sprawowania opieki nad osobą małoletnią lub nieporadną, lecz także o uniemożliwienie udzielenia jej natychmiastowego wsparcia przez inne osoby.
Wyrok SA w Białymstoku z dnia 11 lipca 2014 r., I ACa 206/14
Standard: 12282 (pełna treść orzeczenia)