Pojęcie "wyłączny powód" uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy
Indywidualny tryb zwolnień (art. 10 u.z.g.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Pojęcie „wyłączny powód” w obecnie obowiązującej ustawie z 2003 r. należy rozumieć tak, jak w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 z późn. zm.), powoływanej dalej, jako ”ustawa z 1989 r.”. Dlatego aktualne jest stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 10 października 1990 r. (I PR 319/90), w którym Sąd Najwyższy przyjął, że sformułowanie zawarte w art. 10 ust. 1 ustawy z 1989 r., że przyczyny wymienione w art. 1 ust. 1 tej ustawy "stanowią wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy", należy rozumieć jako sytuację, w której bez zaistnienia tych przyczyn nie zostałaby podjęta przez kierownika zakładu pracy indywidualna decyzja o zwolnieniu pracownika (zob. też późniejsze orzecznictwo, np. wyrok SN z dnia 7 lipca 2000 r., - I PKN 728/99).
Wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2012 r., I PK 144/11
Standard: 43901 (pełna treść orzeczenia)
Jeśli rozwiązanie stosunku zatrudnienia następuje w sytuacji objętej hipotezą normy art. 10 ust. 1 ustawy, wówczas uzasadnione a niedotyczące pracownika przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę muszą mieć wyłączny charakter w tym znaczeniu, że bez ich zaistnienia nie zostałaby podjęta indywidualna decyzja o zwolnieniu danej osoby (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1990 r., I PR 319/90 oraz z dnia 11 lutego 2005 r., I PK 178/04).
Wyrok SN z dnia 21 października 2008 r., II PK 70/08
Standard: 43945 (pełna treść orzeczenia)