Nadużycie prawa w kontekście reguły venire contra factum proprium nemini licet
Prawo podmiotowe; nadużycie prawa (art. 5 k.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
W świetle zasady venire contra factum proprium, jeśli strona trwała przy określonej praktyce, nie może powoływać się na jej bezprawność, o ile inny podmiot prawa przyjmował tę praktykę w dobrej wierze i poniósłby szkodę w wyniku jej zmiany.
Wystąpienie na drogę postępowania spornego z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego, z naruszeniem zasady venire contra factum proprium, może być uznane jako niezasługujące na ochronę nadużycie prawa ochronnego z tytułu rejestracji znaku towarowego.
Wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2016 r., VI SA/Wa 2196/15
Standard: 65597 (pełna treść orzeczenia)
Jedną z podstaw stosowania konstrukcji nadużycia prawa podmiotowego jest podjęcie przez podmiot prawa działań wewnętrznie sprzecznych, godzących w zaufanie wywołane u innych uczestników obrotu - naruszające tym samym ogólnosystemową regułę venire contra factum proprium nemini licet.
Konstrukcja nadużycia prawa może być stosowana także w celu wykluczenia możliwości powołania się na uprawnienia stanowiące rezultat nieważności, gdy byłoby to ewidentnie niesłuszne lub sprzeczne z żywionym przez stronę zaufaniem (por. wyroki SN: z dnia 6 marca 2003 r., I PK 40/02 oraz z 27 marca 2007 r., II PK 231/0).
Wyrok SN z dnia 14 stycznia 2015 r., I CSK 19/14
Standard: 43550 (pełna treść orzeczenia)