Przywłaszczenie a osiągnięcie korzyści majątkowej
Przywłaszczenie, sprzeniewierzenie (284 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Ustalenia w przedmiocie zamiaru, w wykonaniu którego działał sprawca, można czynić również na podstawie tego, co stało się z przywłaszczonymi przedmiotami, choć bez wątpienia okoliczności te nie mają znaczenia przesądzającego. Sprawca może bowiem działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i ostatecznie jej nie osiągnąć (np. przywłaszczyć określone rzeczy ruchome w celu ich dalszej odsprzedaży, a ostatecznie, na skutek braku kupca, tego nie uczynić i przywłaszczone rzeczy zniszczyć).
Możliwa jest też sytuacja odwrotna, kiedy sprawca przywłaszcza cudzą rzecz ruchomą, nie działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a ostatecznie ją osiąga. Kluczowe jest jednak to, by wszystkie te kwestie - na podstawie okoliczności zaistniałych zarówno przed, jak i w trakcie, a także po popełnieniu przestępstwa - zostały wnikliwie ustalone i wyjaśnione w uzasadnieniu orzeczenia.
Wyrok SN z dnia 22 października 2021 r., I KA 1/21
Standard: 78047 (pełna treść orzeczenia)
Dla bytu przestępstw z art. 284 § 2 kk nie ma znaczenia, czy oskarżony wartościowy ładunek sprzedał, oddał, przekazał za długi, czy choćby nawet zniszczył. Istotne jest to, że będąc w ramach umowy depozytariuszem ładunku, oskarżony ostatecznie i nieodwracalnie pozbawił mienia osobę uprawnioną, w okolicznościach świadczących o zamiarze definitywnego oddzielenia uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania jej jako własnej, niezależnie od tego, czy mienie to uczynił następnie przedmiotem własności swojej, czy też innej osoby.
Okoliczność, że oskarżony nie tylko nie zawiadomił Policji o utracie ładunku, ale telefonicznie zwodził świadka obietnicami dostarczenia a następnie zwrotu towaru, mnożąc nieistniejące przeszkody, potwierdza jedynie prawidłowość powyższego wniosku.
Z samej istoty dokonania skutecznego przywłaszczenia wynika korzyść majątkowa w rozumieniu art. 115 § 4 kk. Nawet bowiem w ekstremalnej sytuacji, gdy sprawca decyduje się finalnie rzecz zniszczyć, samo faktyczne władanie nią stanowi namacalną korzyść, choćby miała ona krótkotrwały charakter i choćby sprawca nie wyciągnął z niej wszelkich możliwych profitów.
Wyrok SA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2017 r., II AKa 157/17
Standard: 8339 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 27219
Standard: 6253