Zakres ustalonego prawa dla umowy (art. 12 Rzym I)
Rozporządzenie Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I, art. 28 p.p.m.))
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rzym I prawo właściwe dla umowy ma zastosowanie w szczególności do jej wykładni. Jak jednak stanowi motyw 16, przewidziane w rozporządzeniu normy kolizyjne powinny być w jak największym stopniu przewidywalne, aby przyczynić się do realizacji ogólnego celu tego rozporządzenia, tj. zapewnienia pewności prawa w europejskiej przestrzeni sprawiedliwości. Z art. 12 ust. 1 lit. a, jak również motywu 16 rozporządzenia, nie sposób wywieść, by intencją prawodawcy europejskiego było pozostawienie stronom umowy wąskiego uprawnienia do uregulowania stosunku prawnego przez poprzestanie wyłącznie na kwestii wpadkowych przy stosowaniu prawa właściwego dla umowy. Taka koncepcja byłaby nie do pogodzenia z motywem 16 rozporządzenia i metodyką stosowania prawa. Problem interpretacji nie jest samodzielną częścią czynności prawnej. Nie można więc dopuścić wyboru prawa, który byłby ograniczony wyłącznie do problemu interpretacji i odrywałby wykładnię od pozostałych zagadnień kontraktowych (por. Wojewoda [w:] Pazdan (red.), Prawo prywatne międzynarodowe. Komentarz, Warszawa 2018).
Wyrok SO w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2023 r., XXVII Ca 3055/22
Standard: 80479 (pełna treść orzeczenia)
Zgodnie z zasadą jednolitości statutu kontraktowego wyrażoną w art. 12 rozporządzenia nr 593/2008 wszystkie zagadnienia związane z powstaniem, treścią, wykonaniem i skutkami niewykonania zobowiązania (w tym przedawnienie) powinny podlegać jednemu prawu. Wyjątek przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 593/2008 polegający na wyborze prawa dla części umowy wymaga szczegółowego uregulowania.
Wyrok SE Gdańsk – Północ w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2021 r., I C 1113/20
Standard: 80364 (pełna treść orzeczenia)