Procedowanie organu nad wnioskiem; rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wniosku

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.)

Wyświetl tylko:

Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie przewiduje wydania decyzji o odmowie w sytuacji udostępnienia już wcześniej informacji wnioskodawcy (tj. kiedy wnioskodawca dysponuje już informacją objęta wnioskiem). W tej sytuacji zdaniem Sądu za właściwą reakcję organu uznać należy udzielenie wnioskodawcy na piśmie informacji o uprzednim udostępnieniu informacji publicznej przez organ (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., I OSK 1368/12).

W sytuacji zaś, gdy wnioskodawca nie zgadza się z twierdzeniem organu, przysługuje mu prawo do złożenia skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2011 r., II SAB/Bk 6/11, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03).

Wyrok WSA z dnia 18 stycznia 2024 r., II SA/Go 668/23

Standard: 75227 (pełna treść orzeczenia)

Przez rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez organ należy uznać nie tyle samo podjęcie próby wysłania pisma do wnioskodawcy, czy też – jak w niniejszej sprawie – przygotowanie pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek z pominięciem jego wysłania, ale jego uzewnętrznienie wobec wnioskodawcy w postaci jego doręczenia w formie określonej w treści wniosku ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania. Brak doręczenia wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek, bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy, oznacza, że wniosek pozostaje nierozpoznany, zaś organ administracji publicznej pozostaje w stanie prawnej bezczynności.

Wyrok WSA z dnia 9 listopada 2023 r., III SAB/Gd 193/23

Standard: 75003 (pełna treść orzeczenia)

W sytuacji uznania, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, a wystarczającym jest poinformowanie wnioskującego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

Wyrok WSA z dnia 14 września 2023 r., III SAB/Gd 130/23

Standard: 74886 (pełna treść orzeczenia)

Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Wyrok WSA z dnia 23 sierpnia 2023 r., IV SAB/Wr 143/23

Standard: 75007 (pełna treść orzeczenia)

Z treści przepisów u.d.i.p. wynika, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Wyrok WSA z dnia 7 czerwca 2023 r., II SAB/Łd 30/23

Standard: 75392 (pełna treść orzeczenia)

Jeżeli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja dotycząca sprawy publicznej, a tym samym posiadająca - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - walor informacji publicznej, natomiast organ będący adresatem wniosku informacją tą dysponuje, winien on zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Organ rozpatrujący wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w uzasadnionych sytuacjach może również odmówić udostępnienia informacji. Odmowa taka wymaga jednak podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Poglądy doktryny i orzecznictwa wskazują na możliwość zakończenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej bez wydania decyzji również wówczas, gdy nie dochodzi do udostępnienia wnioskowanej informacji. Ma to miejsce wtedy, gdy informacja będąca przedmiotem wniosku - wbrew przekonaniu wnioskodawcy - nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach. W takich sytuacjach adresat wniosku powinien jedynie zawiadomić wnioskodawcę, że żądane dane nie mieszczą się pojęciu objętym u.d.i.p. lub, że ich nie posiada, lub też, że przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.

W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną (dotycząca np. wynagrodzeń osób nie pełniących funkcji publicznych), organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Natomiast w razie stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem wskazanej ustawy, nie podlegają jednak udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. właśnie ze względu na konieczność ochrony życia prywatnego pracowników), organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji. 

Wyrok WSA z dnia 9 maja 2023 r., III SA/Gl 110/23

Standard: 74928 (pełna treść orzeczenia)

W razie stwierdzenia, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie pozwalają na udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, należy powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.

W przypadku, gdy wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, organ jest zobowiązany postępowanie umorzyć (art. 14 u.d.i.p.). W sytuacji zaś, gdy żądana informacja publiczna nie może być udzielona ze względu na ograniczenia przewidziane w art. 5 u.d.i.p., w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, organ odmawia udzielenia informacji w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W sytuacji, gdy żądana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykaże, że uzyskanie ww. informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W sytuacji, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ winien poinformować wnioskodawcę pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej. Forma decyzji administracyjnej jest przewidziana wyłącznie dla rozstrzygnięć dotyczących informacji publicznych, bowiem tylko do takich informacji znajduje zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2020 r., I OSK 574/19

Standard: 75023 (pełna treść orzeczenia)

Złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji, a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. W przypadku pozytywnej odpowiedzi w dalszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06).

Wyrok WSA z dnia 14 maja 2019 r., IV SAB/Wr 229/18

Standard: 75319 (pełna treść orzeczenia)

W ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca używa zwrotów: wytworzenie informacji (art. 12 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), udostępnianie informacji (art. 12 ustawy o dostępie do informacji publicznej), przy czym każdy z tych pojęć nie jest używany zamiennie, co oznacza, że sporządzenie pisma zawierającego informację publiczną wymaga jego udostepnienia. Zdaniem Sądu udostępnienie informacji publicznej w sytuacji sporządzenia pisma ją zawierającego następuje w dacie nadania przesyłki zawierającej pismo z tą informacją.

Z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o dostępie informacji publicznej wynika, że przedmiotem udostępnienia jest treść dokumentów urzędowych, a nie dokumenty urzędowe. Wydanie wnioskodawcy kserokopii dokumentów wyczerpuje obowiązek organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Natomiast poświadczenie zgodności z oryginałem kopii dokumentu służy nadaniu tej kopii mocy dokumentu urzędowego. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaś wydawanie dokumentów urzędowych, tylko umożliwienie udostępnienia informacji (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 75/12).

Wyrok WSA z dnia 4 kwietnia 2018 r., II SAB/Sz 27/18

Standard: 75294 (pełna treść orzeczenia)

W przypadku informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej organ administracji nie ma obowiązku dokonywania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich wnioskodawcy. Wskazuje się, że nie byłoby celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie, zwłaszcza, że możliwe jest kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni powszechnie stosowany nośnik informacji. Oznacza to w istocie możliwość przekształcania jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 udip ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną. Udostępnienie wnioskowanej informacji w Biuletynie zwalnia zatem od powtórnego jej wydania. W takiej sytuacji podmiot będący adresatem wniosku, o ile uzna, że zakres żądania wyrażony we wniosku i zakres informacji znajdujący się w Biuletynie są tożsame, powinien powiadomić wnioskodawcę, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16; z dnia 17 czerwca 2011 r., I OSK 462/11: z dnia 25 września 2008 r., I OSK 416/08). Nie ma natomiast obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej albowiem w istocie do takiej odmowy nie dochodzi. Co do zasady wskazanie stron internetowych Biuletynu Informacji Publicznej, na których znajdują się informacje objęte wnioskiem, stanowi załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 sierpnia 2016r., II SAB/Go 56/16).

Wyrok WSA z dnia 13 września 2017 r., II SAB/Ke 42/17

Standard: 75295 (pełna treść orzeczenia)

W sytuacji, gdy podmiot obowiązany udziela w terminie i bez zastrzeżeń odpowiedzi, zaś z treści informacji organu wynika jego przekonanie o zrealizowaniu żądania, wnioskodawca ma prawo żądania doprecyzowania informacji. 

Wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., I OSK 2462/16

Standard: 75044 (pełna treść orzeczenia)

Zgodnie też z u.d.i.p. w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udzielenia ma następujące możliwości:

- udziela informacji publicznej, co stanowi czynność materialno – techniczną,

- udziela w formie pisma odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.),

- odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie administracyjne w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 ustawy, w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.),

- odmawia udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Wyrok WSA z dnia 12 czerwca 2014 r., II SAB/Bk 23/14

Standard: 74869 (pełna treść orzeczenia)

Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania t informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form.

W razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., podmiot powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kpa (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność.

Wyrok WSA z dnia 10 stycznia 2014 r., II SAB/Kr 254/13

Standard: 75296 (pełna treść orzeczenia)

Żądanie strony doręczenia jej odpisu dokumentu powinno być rozumiane jako żądanie doręczenia jego kopii. 

W przepisach prawa nie ma legalnych definicji wyrazów "odpis" i "kopia". Słownikowe definicje podają zbliżone ich rozumienie. W przypadku "kopii" chodzi o dokładne powtórzenie, odtworzenie oryginału, zaś pod pojęciem "odpisu" rozumie się "tekst odpisany, kopię oryginału" (por. Mały Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994) W języku potocznym oba pojęcia używane są zamiennie i oznaczają to samo.

W ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ma podstaw do udostępniania odpisu dokumentu, którego moc byłaby równa oryginałowi. W sytuacji zatem, gdy wnioskodawca żąda czy uwierzytelnionego odpisu dokumentu, czy też poświadczonej kopii dokumentu wykonanie wniosku powinno nastąpić poprzez sporządzenie jego kopii (kserokopii), co odpowiada "sposobowi i formie udostępnienia informacji" przewidzianej w art. 12 ust. 2 ustawy (por. wyrok z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 974/12, wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 752/12).

Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie organ powinien był potraktować żądanie doręczenia odpisu dokumentu jako żądanie doręczenia jego kopii lub wydruku, tak jak umożliwia to art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem należało uznać że forma żądania udostępnienia informacji mieściła się w formach dopuszczonych przez ustawę.

Wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 2798/12

Standard: 75292 (pełna treść orzeczenia)

Żaden ze wskazanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na adresata wniosku o jej udostępnienie, obowiązku sporządzania odpisu żądanego dokumentu, a z art. 12 ust. 2 ustawy wprost wynika, że wystarczające dla uwzględnienia wniosku jest skopiowanie dokumentacji. 

Należy w tej sytuacji uznać, że „sposób i forma udostępnienia informacji publicznej wskazane we wniosku, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy muszą mieścić się w ogólnych sposobach i formach udostępniania informacji publicznej określonych w jej przepisach. Przesłanie kserokopii dokumentu zawierającego informację publiczną wyczerpuje zatem żądanie wniosku o udostępnienie treści i postaci tego dokumentu. Nie można wobec tego zarzucać bezczynności organowi, który spełnił żądanie wniosku przez nadesłanie kserokopii a nie odpisu wskazanego w nim dokumentu. Adresat wniosku wypełnił bowiem ciążący na nim obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez doręczenie kopii lub wydruku żądanego dokumentu.

Wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 974/12

Standard: 75305 (pełna treść orzeczenia)

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie tej informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. W drodze decyzji administracyjnej następuje natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a gdy zachodzą przesłanki z art. 14 ust. 2 ustawy ( art. 5 ust. 1 i 2 i 14 ust 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) umorzenie postępowania.

Wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., I OSK 1644/09

Standard: 74949 (pełna treść orzeczenia)

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z serwisu akceptujesz politykę prywatności i cookies.