Prawo właściwe w zakresie formy czynności prawnej podjętej za granicą (art. 25 p.p.m.)
Prawo właściwe do formy czynności prawnej (art. 25 p.p.m.) Zastrzeżenie formy szczególnej czynności prawnej (art. 73 k.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
W sprawie pełnomocnictwo do dokonania umownego zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w Polsce zostało udzielone przez uczestniczkę R. J. w C. w formie pisemnej a następnie potwierdzone przez tamtejszego notariusza publicznego (notary public) D. W.. W świetle art 23 i 25 p.p.m. prawem właściwym dla oceny udzielonego pełnomocnictwa jest prawo stanu Ilinois jako prawo miejsca jego wystawienia.
Niezależnie od tego, jaka metoda kwalifikacji pojęcia formy w rozważanym kontekście (autonomiczna, według legis fori albo według legis causae) zostałaby przyjęta, dla celów rozstrzygnięcia kwestii, czy wymaganie udziału świadka w udzieleniu pełnomocnictwa jest elementem formy tej czynności, konieczne jest przesądzenie tego, jakie jest znaczenie i jaka jest funkcja rozpatrywanego wymagania oraz przyczyny jego ustanowienia, a także skutki jego niedochowania.
Postanowienie SN z dnia 13 stycznia 2022 r., III CZP 22/22
Standard: 80149 (pełna treść orzeczenia)
Zasadą prawa międzynarodowego prywatnego jest stosowanie dla formy czynności prawnej lex causae, tj. tego prawa, według którego rozwiązuje się kwestia prawna samej czynności. Drugi człon, w nawiązaniu do zasady autonomii woli, daje stronom możność wyboru formy obowiązującej w miejscu zawarcia czynności czy też obowiązującej dla samej czynności, tzw. właściwość legis loci actus.
Reguła legis loci actus dotyczy jedynie czynności prawnej, na którą składają się oświadczenia woli wszystkich stron umowy i z tej przyczyny nie ma zastosowania do czynności prawnych dokonanych inter absentes, gdy strony umowy w chwili jej zawierania znajdowały się w różnych państwach. W takiej zaś sytuacji zastosowanie ma pierwszy człon przepisu, zgodnie z którym forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej czynności (por. postanowienie SN z 21 listopada 2012 r. V CSK 510/11) Oznacza to, że przepisy o formie należy odnosić do czynności prawnej jako całości, a nie do poszczególnych oświadczeń woli składających się na tę czynność. Nie można zatem odrębnie oceniać oświadczenia darczyńcy złożonego w Stanach Zjednoczonych według obowiązującego tam prawa i odrębnie oświadczenia obdarowanego złożonego w Polsce według tutejszego prawa.
Wyrok SO w Nowym Sączu z dnia 9 października 2019 r., III Ca 819/18
Standard: 80146 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 80142
Standard: 80152
Standard: 80147