Zastrzeżenie poufności w toku negocjacji (art. 72[1] k.c.)
Zawarcie umowy (art. 66 k.c. – 72[1] k.c.)
Tajemnica przedsiębiorcy wyprowadzana jest z definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, ale nie oznacza to, że w jej zakres nie wchodzą inne elementy. W przypadku informacji pozyskanych od innej strony w toku negocjacji taki element ochrony przewiduje właśnie art. 72[1] k.c. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko, to przepis ten w przypadku negocjacji z podmiotem objętym u.d.i.p. w praktyce nie miałby zastosowania lub jego stosowanie byłoby znacząco ograniczone.
Pomimo zastrzeżenia przez inne strony poufności, podmiot stosujący u.d.i.p. po otrzymaniu informacji i tak byłby zobowiązany do ujawnienia informacji, lub co najmniej musiałby dokonać dodatkowych zabiegów interpretacyjnych w celu zestawienia różnych dóbr, bez pewności, że uzyskana w negocjacjach informacja byłaby chroniona. Dla tak daleko idącego ograniczenia stosowania art. 72[1] k.c. niezbędny jest wyraźny przepis ustawy, co nie ma miejsca.
Wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r., I OSK 3056/15
Standard: 55002 (pełna treść orzeczenia)
Nie można zgodzić się z oceną, że zastosowanie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, znajduje uzasadnienie w art. 72[1] § 1 kodeksu cywilnego, który stanowi, że jeżeli w toku negocjacji strona udostępniła informacje z zastrzeżeniem poufności, druga strona jest obowiązana do nieujawniania i nieprzekazywania ich innym osobom oraz do niewykorzystywania tych informacji do własnych celów, chyba że strony uzgodniły inaczej.
W ocenie Sądu, powołanie się przez organ na tajemnicę, o której mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, nie znajduje uzasadnienia. Skarżący zwrócił się do organu, który wytworzył instrukcję, z żądaniem udostępnienia jej treści. Adresatem wniosku informacyjnego był Minister Obrony Narodowej, a nie radca prawny. Skoro autorem żądanego dokumentu (instrukcji) był organ – MON, zupełnie niezrozumiałym i nieadekwatnym było powoływanie się na tajemnicę radcowską, czy też tajemnicę negocjacji – art. 72[1] § 1 k.c. A skoro tak, to w żaden sposób nie można było uznać, że organ skutecznie wskazał przesłanki, uzasadniające zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (tajemnice prawnie chronione, uzasadniające odmowę udostepnienia informacji).
Wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2014 r., II SA/Wa 1154/14
Standard: 55003 (pełna treść orzeczenia)