Rozsądny termin stosowania tymczasowego aresztowania
Przedłużenie okresu stosowania tymczasowego aresztowania (art. 263 k.p.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału kwestia, czy okres osadzenia jest rozsądny, nie może podlegać ocenie abstrakcyjnej. Czy rozsądnym jest dla oskarżonego pozostawanie w areszcie musi zostać poddane ocenie w każdej sprawie przy uwzględnieniu jej szczególnych elementów. Przedłużanie aresztowania może być uzasadnione w przedmiotowej sprawie tylko, jeżeli występują szczególne przesłanki w zakresie interesu publicznego, które pomimo domniemania niewinności przewyższają zasadę poszanowania wolności osobistej (zobacz jako najnowsze źródło, Buzadji przeciwko Republice Mołdawii [GC], nr 23755/07).
Bujak przeciwko Polsce (Skarga nr 686/12)
Standard: 8239
Trybunał przypomina, że ogólne zasady dotyczące prawa do "bycia sądzonym w rozsądnym terminie albo zwolnienia na czas postępowania", gwarantowane na podstawie Artykułu 5 ust. 3 Konwencji – zostały przedstawione w szeregu jego wcześniejszych wyroków (patrz między innymi Kudła przeciwko Polsce [GC], nr 30210/96, ECHR 2000-XI oraz McKay przeciwko Zjednoczonemu Królestwu [GC], nr 543/03, ECHR 2006).
W opinii Trybunału, fakt, że sprawa dotyczyła członka zorganizowanej grupy przestępczej powinien zostać uwzględniony przy ocenie zgodności z Artykułem 5 ust. 3 Konwencji (patrz Bąk przeciwko Polsce, nr 7870, 16 stycznia 2007). Istotnie, w sprawach takich jak niniejsza – dotyczących zorganizowanych grup przestępczych – ryzyko, że osoba tymczasowo aresztowana, w przypadku zwolnienia, mogłaby wywierać naciski na świadków lub współoskarżonych albo w inny sposób utrudniać postępowanie – jest z natury rzeczy wysokie.
Trybunał zgadza się z tym, że uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego poważnych przestępstw mogło początkowo uzasadniać jego tymczasowe aresztowanie. Ponadto, w opinii władz, prawdopodobieństwo wymierzenia skarżącemu surowej kary dawało podstawy do założenia, że skarżący mógłby zakłócać prawidłowy tok postępowania. Trybunał jednakże po raz kolejny stwierdza, że podczas gdy surowość spodziewanej kary jest istotnym elementem przy dokonywaniu oceny możliwości ukrywania się sprawcy lub ponownego popełnienia przez niego przestępstwa – to jednak waga zarzutów sama w sobie nie może stanowić uzasadnienia dla długich okresów tymczasowego aresztowania (patrz Michta przeciwko Polsce, nr 13425/02, 4 maja 2006).
Z drugiej jednak strony, konieczność uzyskania licznych dowodów, co jest nieodłączną cechą procesów dotyczących przestępczości zorganizowanej, jak również konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, w szczególności zaś obecności oskarżonego, który przed aresztowaniem nie posiadał stałego miejsca zamieszkania – stanowiły uzasadnione powody dla utrzymania stosowania tymczasowego aresztowania wobec skarżącego przez okres prawie dwóch lat i ośmiu miesięcy.
Trybunał zwraca uwagę na fakt, że z chwilą gdy władze nie mogły już dalej uzasadnić przedłużającego się okresu tymczasowego aresztowania skarżącego, został on z aresztu zwolniony.
Powyższe względy są dla Trybunału wystarczające, aby uznać powody podane dla orzeczenia tymczasowego aresztowania skarżącego – za "istotne" i "wystarczające" dla uzasadnia przetrzymywania go w areszcie przez cały rozpatrywany okres, to jest dwa lata, siedem miesięcy i dwadzieścia dni (w przeciwieństwie do sprawy Bogusław Krawczak przeciwko Polsce, nr 24205/06, 31 maja 2011).
Bystrowski przeciwko Polsce (Skarga nr 15476/02)
Standard: 7505