Osadzenie skazanego będącego nosicielem HIV
Świadczenia zdrowotne w warunkach izolacyjnych (art. 115 k.k.w.)
Trybunał zauważa, że zgodnie z obowiązującymi standardami międzynarodowymi (patrz Artyomov przeciwko Rosji, nr 14146/02, § 96-100, 27 maja 2010), w przypadku osób będących nosicielami HIV – segregacja, izolacja oraz restrykcje obejmujące działalność zawodową i rekreacyjną uznawane są za niepotrzebne, zarówno w społeczeństwie, jak i w trakcie pobytu tych osób w zakładzie karnym (patrz również Enhorn przeciwko Szwecji, nr 56529/00, 2005-I). Podczas pobytu w więzieniu, osoby takie nie powinny być oddzielane od reszty osadzonych, chyba że jest to absolutnie konieczne ze względów medycznych lub innych ważnych powodów. Osadzonym, którzy są nosicielami HIV powinno się zapewnić odpowiednią opiekę zdrowotną, z należytym uwzględnieniem obowiązku dochowania poufności. Władze krajowe powinny zapewnić wszystkim osadzonym poradnictwo w zakresie ryzykownych zachowań oraz sposobów przenoszenia HIV.
Sam w sobie fakt, że osadzeni będący nosicielami HIV lub HCV korzystają z tych samych urządzeń medycznych, sanitarnych, cateringowych i innych co pozostali osadzeni, nie rodzi kwestii podlegającej rozstrzyganiu na podstawie Artykułu 3 Konwencji (patrz Korobov i Inni przeciwko Rosji (dec.), nr 67086/01, 2 marca 2006 oraz Salamanov przeciwko Rosji, nr 3522/04, 31 lipca 2008). Ponadto, władze penitencjarne, postępując zgodnie z prawem krajowym oraz wewnętrzną praktyką, zapewniały osadzonym na początku ich pobytu w zakładzie karnym poradnictwo dotyczące ryzykownych zachowań i sposobów przenoszenia HIV i HCV (patrz akapit 36 powyżej). Niezależnie od tego, Trybunał stwierdza, że uznając skarżącego za osobę dorosłą będącą w pełni władz umysłowych, można od niego w rozsądnym zakresie oczekiwać wiedzy dotyczącej ryzykownych zachowań i sposobów zarażenia się chorobami zakaźnymi, zarówno na wolności, jaki i w środowisku więziennym.
Zieliński przeciwko Polsce (Skarga nr 3390/05)
Standard: 4252