Obowiązek udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji (art. 24 ust. 2 pkt 2 u.o.k.k. i art. 6 u.p.n.p.r.)
Zaniechania wprowadzające konsumenta w błąd (art. 6 u.p.n.p.r.) Praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów (art. 24 u.o.k.k.) Konsument (art. 76 konstytucji i art. 22[1] k.c.) Konsumenci i konkurencja
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Powództwo, które ma na celu stwierdzenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za uchybienie zobowiązaniom przedumownym wobec kontrahenta będącego konsumentem należy uznać za nierozerwalnie związane z umową zawartą pomiędzy konsumentem i przedsiębiorcą.
W celu zastosowania sekcji 4 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012 do powództwa wytoczonego przez konsumenta przeciwko przedsiębiorcy, niezależnie od spełnienia pozostałych przesłanek przewidzianych w art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, umowa musi być rzeczywiście zawarta pomiędzy tymi dwiema stronami, a powództwo to musi być nierozerwalnie związane z tą umową. W konsekwencji, w zakresie, w jakim powództwo zostało wniesione w okolicznościach, w których strony te nie zawarły umowy, nie jest ono objęte sekcją 4 rozdziału II rozporządzenia nr 1215/2012.
Powództwo w sprawie opiera się na przepisach krajowych dotyczących ochrony konsumentów, a mianowicie na spoczywającym na dostawcy obowiązku udzielenia konsumentom informacji i porady oraz ostrzeżenia ich w odniesieniu do świadczonych usług i rodzajów ryzyka, na które są oni narażeni, przed zawarciem umowy. Powództwo to ma zatem na celu stwierdzenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za uchybienie zobowiązaniom przedumownym wobec kontrahenta będącego konsumentem.
Wyrok TSUE z dnia 2 kwietnia 2020 r., C-500/18
Standard: 81378 (pełna treść orzeczenia)
Art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami zachowanie przedsiębiorcy, w szczególności naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Powołany przepis nie stanowi samodzielnej podstawy obowiązku informacyjnego przedsiębiorców, podstawę taką tworzą poszczególne akty prawa konsumenckiego. Akty te określają: jakie informacje powinny być udzielone konsumentowi, na jakim etapie relacji z konsumentem, w jakiej formie i w jakich okolicznościach.
Wyrok SN z dnia 9 października 2019 r., I NSK 35/18
Standard: 43759 (pełna treść orzeczenia)