Kwalifikacja prawna i opis zachowania stanowiącego czyn ciągły
Czyn ciągły (art. 12 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Jeżeli którekolwiek z zachowań, składających się na zarzucany czyn ciągły, nie ma charakteru przestępczego lub nie dowiedziono w tej części sprawstwa oskarżonego, należy je wyeliminować z opisu czynu przy formułowaniu wyroku bądź też na nowo opisać tylko te działania, które wyczerpują znamiona przestępstwa. Czyn ciągły to jeden czyn zabroniony, stanowiący jednolitą całość i podlegający osądowi jako jedno przestępstwo. Konsekwencją przyjęcia konstrukcji przestępstwa ciągłego jest jego niepodzielność. Zatem Sąd nie może uniewinnić sprawcy od poszczególnych fragmentów przestępstwa ciągłego, lecz eliminując je z opisu czynu wyjaśnia w uzasadnieniu, dlaczego przypisany czyn ciągły nie obejmuje wszystkich pojedynczych zachowań składających się na przestępstwo ciągłe (wyrok SN z dnia 29 października 2009 r., V KK 145/09)
Wyrok SA w Katowicach z dnia 18 grudnia 2014 r., II AKa 391/14
Standard: 77006 (pełna treść orzeczenia)
Przyjmując, że kilka zachowań dokonanych zostało w warunkach uzasadniających uznanie ich za czyn ciągły organ stosujący prawo, dokonując kwalifikacji prawnej zachowania, jest zobligowany do powołania przepisu określającego znamiona przypisywanego sprawcy przestępstwa oraz art. 12 k.k., ponieważ ten przepis uzupełnia zestaw ustawowych znamion.
Wyrażona w art. 12 k.k. konstrukcja czynu ciągłego stanowi instytucję prawa materialnego, o doniosłych implikacjach procesowych i w razie zajścia przesłanek do jej przyjęcia, sąd zobligowany jest do jej zastosowania
Postanowienie SN z dnia 6 maja 2014 r., IV KK 12/14
Standard: 41929 (pełna treść orzeczenia)