Gwarancja bankowa

Umowy gwarancyjne Gwarancja bankowa (art. 81 p.b.)

Wyświetl tylko:

Do zlecenia udzielenia gwarancji bankowej mają zastosowanie przepisy art. 734 i n. k.c. (por. też co do zlecenia udzielenia gwarancji ubezpieczeniowej wyrok Sądu Najwyższego z dnia ‎14 lutego 2018 r., I CSK 270/17)

W umowie tej bank zobowiązuje się wobec zlecającego do udzielenia we własnym imieniu gwarancji o oznaczonej treści oznaczonemu beneficjentowi (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I CSKP 163/21)

Jeżeli zgodnie z umową zlecenia i umową gwarancji gwarant zapłacił sumę gwarancyjną na rzecz beneficjenta gwarancji, może żądać jej zwrotu od zleceniodawcy (por. np. wyrok SN z dnia ‎25 listopada 2004 r., III CK 561/03 oraz - implicite - wyroki SN z dnia 10 lutego 2010 r., V CSK 233/09 ‎i z dnia 11 października 2013 r., I CSK 769/12).

Wyrok SN z dnia 11 lipca 2023 r., II CSKP 734/22

Standard: 71165 (pełna treść orzeczenia)

Gwarancja bankowa, o której mowa w art. 81 pr. bank., jest umową, a nie czynnością prawną jednostronną (por. m.in. wyrok z dnia 9 listopada 2006 r. IV CSK 208/06, z dnia 30 października 2008 r. IV CSK 258/08, z dnia 27 marca 2013 r., I CSK 630/12 oraz z dnia 20 września 2013 r., II CSK 670/12).

Stosunek gwarancji powstaje na podstawie umowy między gwarantem a beneficjentem gwarancji (wierzycielem). Zakres obowiązków gwaranta oraz możliwości sposobu jego obrony w ramach stosunku gwarancji bankowej jest uzależniony od treści umowy gwarancji, którą strony mogą ukształtować, zgodnie z art. 353[1] k.c., w granicach swobodnego uznania (por. wyroki SN z dnia 27 marca 2013 r., I CSK 630/12 oraz z dnia 29 listopada 2013 r., I CSK 90/13).

W ramach tak powstałego stosunku gwarancji gwarant zobowiązuje się do spełnienia świadczenia wskazanego w gwarancji, a beneficjent gwarancji jest uprawniony do otrzymania tego świadczenia (sumy gwarancyjnej).

Gwarancja bankowa jest czynnością prawną jednostronnie zobowiązującą, gdyż na beneficjencie gwarancji nie spoczywa żaden obowiązek świadczenia. Gwarantem może być bank, bo udzielanie gwarancji jest jedną z czynności bankowych (art. 5 ust. 1 pkt 4 pr. bank.) bliżej uregulowaną w art. 80-84 pr. bank. 

W umowie gwarancji bankowej (art. 81 ust. 1 pr. bank.), że w niej można zastrzec, iż skuteczne żądanie zapłaty beneficjenta gwarancji, kierowane wobec banku - gwaranta, powinno nastąpić za pośrednictwem innego podmiotu i po odpowiednim potwierdzeniu przez ten podmiot uprawnień osób reprezentujących beneficjenta jako osobę prawną (wyroki SN z dnia 20 września 2013 r., II CSK 670/12 oraz z dnia 15 września 2016 r., I CSK 524/15). W praktyce występują też porozumienia o przyznawaniu linii gwarancyjnej, w ramach której zazwyczaj bank (jako przyszły gwarant) zobowiązuje się do udzielania gwarancji w wykonaniu odrębnych zleceń o treści określonych w tym porozumieniu oraz określających szczegółowo zabezpieczenia przyszłych wierzytelności regresowych banku-gwaranta.

Gwarancję bankową, jako jedną z postaci gwarancji, która posiada swoją szczątkową regulację w przepisach ustawy Prawo bankowe cechuje rygoryzm dokumentowy, który powinien być przestrzegany przez beneficjenta gwarancji. Umowa może określać nie tylko wymagania co do formy i treści żądania zapłaty, ale także dokumenty, które wraz w tym żądaniem powinien przedłożyć beneficjent gwarancji. Działania banku w zakresie badania dokumentów oparte są na zasadzie formalizmu. Artykuł 87 ust. 2 pr. bank. stanowiąc bowiem o rozpoczęciu biegu przedawnienia roszczeń z tytułu gwarancji, określa moment rozpoczęcia ich wymagalności od daty przedłożenia skutecznego żądania zapłaty. Bank, który udzielił gwarancji, zobowiązany jest jedynie do sprawdzenia zgodności formalnej żądania zapłaty oraz przedłożonych dokumentów. Gwarant obowiązany jest do kontroli zgodności przedstawionych dokumentów z ich opisem oraz kontroli autentyczności dokumentów. Bank nie jest uprawniony do badania merytorycznego przedłożonych dokumentów.

Nie negując konieczności rygorystycznego badania tych dokumentów przez gwaranta, nie sposób zaakceptować sytuacji, w której gwarant unika odpowiedzialności wobec beneficjenta gwarancji w razie zupełnie drobnych, błahych uchybień w tym zakresie. Oczywiście powstaje wątpliwość, jak określić granice tolerancji ewentualnych uchybień po stronie beneficjenta gwarancji, które nie prowadzą do zwolnienia gwaranta od odpowiedzialności na podstawie udzielonej gwarancji. Niewątpliwie zawsze należy to ocenić na tle konkretnych okoliczności sprawy. Dotyczyć to może jedynie takich drobnych uchybień, które nie wpływają w żaden sposób na możliwość ustalenia przez gwaranta przesłanek uzasadniających wymagalność roszczenia z gwarancji oraz nieutrudniających możliwości skutecznego dochodzenia roszczeń regresowych przez gwaranta w związku z zapłatą sumy gwarancyjnej. 

Wyrok SN z dnia 16 września 2021 r., I CSKP 163/21

Standard: 71163 (pełna treść orzeczenia)

Dla przyjęcia, że bank ustanowił gwarancję bankową, niezbędne jest doręczenie beneficjentowi oryginału pisma zawierającego oświadczenie woli banku (art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm.).

Art. 81 ust. 1 p.b. przewiduje, że gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku - gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.

 Na temat charakteru prawnego gwarancji bankowej oraz charakteru i treści stosunków prawnych istniejących między zleceniodawcą gwarancji bankowej i bankiem, między bankiem jako gwarantem i beneficjentem gwarancji oraz między zleceniodawcą gwarancji i beneficjentem gwarancji ("trójkąt gwarancyjny") wypowiadał się w swoich orzeczeniach Sąd Najwyższy (por.m.in. wyroki z dnia 15 września 2016 r., I CSK 524/15, oraz z dnia 20 września 2013 r., II CSK 670/12). 

Przedmiotem zainteresowania i często rozbieżnych poglądów oraz sporów w orzecznictwie i nauce są zwłaszcza kwestie dotyczące tego, czy gwarancja bankowa jest czynnością prawną jednostronną czy umową, czy udzielenie gwarancji jest czynnością prawną kauzalną czy abstrakcyjną, czy zobowiązanie banku - gwaranta ma charakter akcesoryjny (zależny) wobec zobowiązania zleceniodawcy udzielenia gwarancji łączącego go z beneficjentem gwarancji, oraz jakiego rodzaju zarzuty przysługują gwarantowi w stosunku do beneficjenta gwarancji w razie sporu (por. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 28 kwietnia 1995 r., III ZP 166/94, wyroki SN z dnia 21 sierpnia 2014 r., IV CSK 683/13, z dnia 16 kwietnia 1996 r., II CRN 38/96 i z dnia 27 marca 2013 r., I CSK 630/12) oraz czy odpowiedzialność banku ma charakter odszkodowawczy (por. wyroki SN z dnia 29 czerwca 2005 r., V CK 105/05, z dnia 25 czerwca 1999 r., II CKN 402/98 oraz z dnia 4 października 1995 r., II CRN 123/94). 

Art. 81 ust. 2 p.b. stanowi, że udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następują na piśmie pod rygorem nieważności. 

W orzecznictwie Sądu Najwyższego trafnie wskazuje się, że jeżeli pod rygorem nieważności wymaga się, w stosunku do określonego oświadczenia woli składanego innej osobie, zachowania formy szczególnej w postaci pisma, to dla przyjęcia, że zostało ono złożone i wywołało skutki prawne, konieczne jest doręczenie adresatowi oryginału pisma zawierającego to oświadczenie woli (por. uchwały (7) SN z dnia 31 marca 2016 r., III CZP 89/15, oraz z dnia 20 lutego 1967 r. - zasada prawna - III CZP 88/66, wyrok SN z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 53/09).

Wyrok SN z dnia 21 sierpnia 2019 r., I CSK 349/18

Standard: 32965 (pełna treść orzeczenia)

Zobacz glosy

Z analizy postanowień art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1988) wynika, że na udzielenie gwarancji bankowej składają się dwa stosunki prawne. 

Bank udziela gwarancji na zlecenie określonego podmiotu. Pomiędzy bankiem a tym podmiotem dochodzi więc do zawarcia umowy zlecenia, w której bank zobowiązuje się do zawarcia umowy gwarancji. Istotą tej umowy jest jednostronne zobowiązanie banku (gwaranta), że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami załączonymi przez beneficjenta do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten (gwarant) wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. W konsekwencji stosunek gwarancji powstaje na podstawie umowy między gwarantem a beneficjentem gwarancji (wierzycielem) o charakterze jednostronnie zobowiązującym i na jej podstawie powstaje odrębny stosunek prawny, nieakcesoryjny wobec stosunku podstawowego.

Z art. 81 ust. 2 ustawy Prawo bankowe wprost wynika przy tym, że udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie.Tym samym dopiero wydanie dokumentu gwarancji beneficjentowi i jego przyjęcie, a zatem moment, w którym dotarło do beneficjenta oświadczenie woli gwaranta w wymaganej przez prawo formie pisemnej i oświadczenie to zostało zaakceptowane, jest chwilą zawarcia umowy gwarancji.

Wyrok SA w Łodzi z dnia 7 lipca 2017, I ACa 601/17

Standard: 33751 (pełna treść orzeczenia)

Na stosunek gwarancji bankowej składają się dwie relacje. Dochodzi do niej na podstawie zlecenia udzielonego przez klienta banku będącego dłużnikiem wobec beneficjenta. Bank zawiera ze zlecającym umowę precyzującą wystawienie gwarancji jej treść i warunki. Zaś drugi stosunek łączy bank z beneficjentem i zostaje on nawiązany przez przyjęcie przez tego ostatniego dokumentu gwarancji - jednostronnego zobowiązania banku do świadczenia na wypadek, gdyby dłużnik główny zobowiązania nie wykonał.

Wyrok SA w Łodzi z dnia 30 czerwca 2017 r., I ACa 585/17

Standard: 33750 (pełna treść orzeczenia)

Mianem „gwarancji” określa się w przepisach prawa oraz w języku prawniczym instytucje, których cechą wspólną jest przyjęcie przez pewien podmiot (gwaranta) odpowiedzialności za ryzyko. Gwarancje przyjmują bardzo często postać gwarancji płatniczych (zapłaty), tj. zobowiązania się przez beneficjenta do zapłaty na rzecz beneficjenta gwarancji określonej kwoty (sumy gwarancyjnej), gdy ziszczą się określone w treści gwarancji przesłanki.

Zgodnie z dominującym w literaturze i jednolitym w orzecznictwie poglądem gwarancja taka stanowi umowę, a nie jednostronną czynność prawną. Jest to umowa zobowiązująca, której stronami są gwarant i beneficjent gwarancji.

Choć umowa gwarancji znajduje fragmentaryczną regulację wyłącznie w prawie bankowym, udzielanie gwarancji nie jest zastrzeżone wyłącznie dla banków. Z tego też względu posługiwanie się przez podmioty inne niż banki pojęciem „gwarancji” nakazuje – w braku wyraźnych postanowień umownych - odniesienie wykreowanego w ten sposób stosunku prawnego w pierwszej kolejności do przepisów o gwarancji pomieszczonych w prawie bankowym. Umieszczenie ich w rozdziale poświęconym zabezpieczeniom wierzytelności bankowych (obok poręczenia i akredytywy) pozwala przyjąć, iż intencją ustawodawcy było stworzenie typu umowy, który odróżniał się będzie od pozostałych zabezpieczeń, w szczególności od umowy poręczenia.

Wedle modelu wynikającego z prawa bankowego zobowiązanie gwaranta wynikające z umowy gwarancji jest zobowiązaniem nieakcesoryjnym. Nie jest związane z żadnym innym stosunkiem prawnym, odmiennie niż ma to miejsce w przypadku poręczenia. Oznacza to dalej, że gwarancja bankowa zabezpiecza świadczenie niezależnie od tego, czy świadczenie to było dłużne i czy dłużnik ponosił za nie odpowiedzialność, jak również niezależnie od tego, czy w ogóle dług powstał albo czy przestał istnieć (potwierdza to wyraźnie art. 87 ust. 2 prawa bankowego).

Także w orzecznictwie sądowym znalazło potwierdzenie, iż świadczenie gwaranta z gwarancji bankowej polega na zapłaceniu określonej w umowie gwarancji sumy pieniężnej, której wysokość nie zależy od wysokości poniesionej przez beneficjenta szkody. Odpowiedzialność gwaranta nie jest bowiem odpowiedzialnością odszkodowawczą (zob. wyrok SN z 4 października 1995 roku, II CRN 123/94; wyroku SN z 25 czerwca 1999 roku, II CKN 402/98).

Każda gwarancja, w tym gwarancja bankowa, może występować w funkcjonalnym związku z innymi stosunkami prawnymi. Najczęściej jest bowiem udzielana w celu zabezpieczenia wykonania zobowiązania przez dłużnika z innego stosunku prawnego. Z uwagi na daleko idącą swobodę w kreowaniu treści stosunku prawnego nie można wykluczyć zależności zobowiązania gwaranta od rzeczywistego niespełnienia świadczenia przez dłużnika na rzecz beneficjenta gwarancji. Wykreowanie takiego związku – wbrew obowiązującej zasadzie – wymaga zawsze wyraźnych postanowień umownych. To, że w określonej umowie odwołano się do istnienia i zakresu innego zobowiązania (z zabezpieczanego stosunku prawnego), nie przekreśla obowiązywania zasady prawa cywilnego jaką jest brak akcesoryjność zobowiązania gwaranta. Konsekwencją tej zasady jest to, że gwarant nie może wobec beneficjenta gwarancji podnosić jakichkolwiek zarzutów, które przysługują dłużnikowi. Możliwość taka musiałaby wynikać z treści gwarancji.

Samo nawiązanie w treści gwarancji (dokumentu gwarancyjnego) do stosunku podstawowego (np. przez stwierdzenie, że gwarancja wystawiana jest dla zabezpieczenia określonego długu) nie jest wystarczające do przyjęcia akcesoryjnego charakteru konkretnej gwarancji, lecz służy jako identyfikacja gwarantowanego rezultatu i przyporządkowanie do gwarancji zabezpieczonych wierzytelności (co może mieć znaczenie np. co do późniejszych rozliczeń stron).

Wyrok SR w Nowym Sączu z dnia 10 lutego 2017 r., V GC 353/16

Standard: 8681 (pełna treść orzeczenia)

Zgodnie z art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe (jedn. tekst Dz. U. z 2015 r. poz. 128) gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. Określenie to pokazuje oparcie gwarancji na konstrukcji przekazu (art. 921[1] - 921[5] k.c.), tworzącego trzy odrębne stosunki prawne między trzema uczestnikami transakcji, z których przekazujący przekazuje odbiorcy przekazu świadczenie osoby trzeciej, upoważniając tym samym odbiorcę przekazu do przyjęcia świadczenia, a przekazanego do jego spełnienia na rachunek przekazującego (art. 921[1] k.c.).

Odnosząc to do stosunków prawnych związanych z gwarancją bankową otrzymuje się następujące umowy: umowę zlecenia między zlecającym udzielenie gwarancji (przekazującym) a bankiem (przekazanym), który jednostronnie zobowiązuje się wobec beneficjenta gwarancji (odbiorcy przekazu), że spełni na jego rzecz świadczenie pieniężne na rachunek zlecającego, w razie zajścia okoliczności określonych w umowie zlecenia (np. nie zapłacenia przez zlecającego należnego świadczenia pieniężnego beneficjentowi).

Odwołanie do przekazu jest potrzebne, żeby dostrzec, że realizując zlecenie dłużnika (przekazującego), bank (przekazany) zobowiązuje się przez złożenie beneficjentowi gwarancji (odbiorcy przekazu) jednostronnego oświadczenia o jej udzieleniu (list gwarancyjny), będącego ofertą spełnienia wobec niego świadczenia pieniężnego, jeśli beneficjent zwróci się o to do banku (przyjęcie oferty), mając spełnione warunki prawne określone w gwarancji i w przewidzianym w niej terminie (zawarcie umowy gwarancji bankowej).

Wyrok SN z dnia 15 września 2016 r., I CSK 524/15

Standard: 64196 (pełna treść orzeczenia)

Zobacz glosy

Wysokość świadczenia banku na rzecz beneficjenta gwarancji bankowej nie zależy od rozmiaru świadczenia obciążającego zleceniodawcę gwarancji.

Wynikający z gwarancji bankowej stosunek gwarancyjny, wiążący bank będący gwarantem z beneficjentem gwarancji, wynika z umowy, która jest źródłem jednostronnego zobowiązania banku – gwaranta (v. wyroki SN: z dnia 27 marca 2013 r., I CSK 630/12 i z dnia 20 września 2013 r., II CSK 670/12).

Przyjęcie umownego źródła powstania stosunku gwarancyjnego powoduje, że zakres obowiązków gwaranta oraz możliwość sposobu jego obrony w ramach stosunku gwarancji bankowej są uzależnione od treści umowy gwarancji, którą strony mogą ukształtować w granicach swobodnego uznania (art. 353[1] k.c.), a zobowiązanie gwaranta może zostać ukształtowane także jako zobowiązanie abstrakcyjne. Gwarancja bankowa ma jednak swój własny reżim prawny, a postanowień umowy gwarancji bankowej nie można tłumaczyć bez konfrontowania z celem, dla którego zostały do niej wprowadzone (por. wyrok SN z dnia 17 grudnia 2004 r., II CK 308/04).

Postanowienia umowy gwarancji wymagają więc ścisłego wyłożenia zgodnych oświadczeń woli stron, ale uwzględniających cały ich kontekst w aspekcie treści, jak i okoliczności, w których zostały złożone (wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2013 r., IV CSK 569/12).

Art. 81 prawa bankowego w żaden sposób nie ogranicza treści stosunku gwarancyjnego, a zatem pozwala na odrębne określenie przesłanki powstania tzw. wypadku gwarancyjnego w postaci zarówno warunków merytorycznych, jak i sposobu przedstawienia żądania zapłaty gwarantowi przybierającego kształt warunków formalnych (por. uz. wyroku SN z dnia 20 września 2013 r., IICSK 670/12).

Wyrok SN z dnia 29 listopada 2013 r., I CSK 90/13

Standard: 67900 (pełna treść orzeczenia)

W umowie bezwarunkowej gwarancji bankowej (art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, jedn. tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 1376 ze zm.) można zastrzec, że skuteczne żądanie zapłaty beneficjenta gwarancji, kierowane wobec banku – gwaranta, powinno nastąpić za pośrednictwem innego podmiotu i po odpowiednim potwierdzeniu przez ten podmiot uprawnień osób reprezentujących beneficjenta jako osobę prawną.

Gwarancja występująca we współczesnym obrocie prawnym, w tym także gwarancja bankowa (art. 81 prawa bankowego), jest umową, a nie czynnością prawną jednostronną (zob. np. wyrok SN dnia 9 listopada 2006 r., IV CSK 208/06; wyrok SN z dnia 30 października 2008 r., IV CSK 258/08).

W obrocie bankowym wytworzyła się praktyka tzw. wystawiania dokumentu gwarancyjnego (obejmującego oświadczenie woli banku - gwaranta) i przesyłania go beneficjentowi gwarancji, wskazywanego w tzw. zleceniu udzielenia gwarancji (kierowanego do banku w związku z treścią stosunku podstawowego). Nie wyłącza to jednak możliwości przyjęcia stanowiska, że obligacyjny stosunek gwarancyjny powstaje ostatecznie w wyniku umowy (porozumienia) zawartego między bankiem -gwarantem i beneficjentem gwarancji i to jeszcze przed datą wystąpienia z żądaniem zapłaty przez tego beneficjenta.

W umowie gwarancyjnej bank może zastrzec nie tylko określoną treść kierowanego wobec niego żądania wypłaty sumy gwarancyjnej (po wystąpieniu tzw. wypadku gwarancyjnego; np. niewykonania lub nienależytego wykonania umowy o roboty budowlane przez głównego wykonawcę), ale także dodatkowe wymaganie pośrednictwa określonych banków (m.in. prowadzących rachunek bankowi beneficjenta gwarancji) i dodatkowe jeszcze czynności tychże banków (np. w postaci odpowiednich poświadczeń, w tym poświadczeń uprawnień określonych osób występujących w imieniu beneficjenta jako osoby prawnej). Takie dodatkowe postanowienia umowy gwarancyjnej mogą służyć pewniejszemu wykazaniu wystąpienia zdarzeń objętych gwarancją oraz identyfikowaniu podmiotu uprawnionego do wypłaty sumy gwarancyjnej. Przepis art. 81 ust. 1 prawa bankowego w żaden sposób nie ogranicza treści stosunku gwarancyjnego w omawianym zakresie. 

W treści umowy gwarancji bankowej mogą znaleźć się szczegółowe postanowienia dotyczące także treści i sposobu zgłaszanego gwarantowi żądania jako niezbędnych wymagań powstania skutecznego roszczenia o wypłatę sumy gwarancyjnej. Takie postanowienia (dodatkowe warunki kształtujące sytuację stron w stosunku gwarancyjnym) nie muszą oznaczać konieczności dołączania do żądania zapłaty odpowiednich „dokumentów stwierdzających określone okoliczności”. Chodzi jedynie o to, czy takie dodatkowe postanowienia, wymagające odpowiedniej aktywności uprawnionego beneficjenta, w ogóle zostały wykonane dla uruchomienia bezwarunkowego obowiązku świadczenia ze strony Banku 

Wyrok SN z dnia 20 września 2013 r., II CSK 670/12

Standard: 49568 (pełna treść orzeczenia)

Zakres obowiązków gwaranta oraz możliwości sposobu jego obrony w ramach stosunku gwarancji bankowej jest uzależniony od treści umowy gwarancji, którą strony mogą ukształtować w granicach swobodnego uznania (art. 353[1] k.c.). Zobowiązanie gwaranta może zostać ukształtowane jako zobowiązanie abstrakcyjne.

Zgodnie z art. 84 prawa bankowego zobowiązanie banku ma charakter pieniężny, a do gwarancji bankowych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. Regulacja ustawowa gwarancji bankowej zawarta w Prawie bankowym jest zatem wąska i musi być traktowana jako regulacja jedynie o charakterze ramowym.

W praktyce rodzi to szereg wątpliwości co do charakteru gwarancji bankowej, a w literaturze prezentowane są na ten temat sprzeczne stanowiska, także w kwestiach o zasadniczym znaczeniu, takich jak:

- sposób powstania gwarancji bankowej( w doktrynie prezentowane jest stanowisko, że stosunek gwarancji powstaje na podstawie czynności jednostronnej gwaranta lub na podstawie umowy);

- akcesoryjność lub abstrakcyjność zobowiązania, co rzutuje na ocenę stosunku między gwarancją a poręczeniem;

- skutek spełnienia świadczenia przez gwaranta dla istnienia stosunku podstawowego (zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela - beneficjenta gwarancji);

- charakteru roszczenia beneficjenta;

- możliwości odwołania się przez gwaranta do stosunku podstawowego jako istotnego dla zakresu odpowiedzialności gwaranta.

Dodatkowo należy uwzględnić, że udzielenie gwarancji bankowej jest wynikiem złożonego układu powiązanych ze sobą stosunków prawnych. Obejmuje on stosunek podstawowy, między wierzycielem i dłużnikiem (w rozstrzyganej sprawie będący wynikiem zawarcia umowy pożyczki), stosunek zlecenia gwarancji (umowa między dłużnikiem i bankiem-gwarantem) oraz stosunek gwarancji (między gwarantem i beneficjentem gwarancji-wierzycielem).

Wobec sygnalizowanych wyżej wątpliwości należy opowiedzieć się za oceną, że stosunek gwarancji powstaje na podstawie umowy między gwarantem a beneficjentem gwarancji (wierzycielem) o charakterze jednostronnie zobowiązującym i na jej podstawie powstaje odrębny stosunek prawny, nieakcesoryjny wobec stosunku podstawowego, co różni umowę gwarancji bankowej od poręczenia.

W literaturze i judykaturze zgodnie prezentowane jest stanowisko, że wobec charakteru regulacji ustawowej odnoszącej się do gwarancji bankowej ocena zakresu obowiązków i możliwego sposobu obrony gwaranta w ramach stosunku gwarancji wymaga uwzględnienia treści umowy gwarancji, którą strony mogą ukształtować w ramach swobodnego uznania (zob. uz. uchwały SN z dnia 28 kwietnia 1995 r., III CZP 166/94). 

W prawie polskim zasadą jest kauzalność czynności prawnych, a udzielenie gwarancji bankowej ma na celu zabezpieczenie interesu wierzyciela. Nie budzi zaś wątpliwości, że zabezpieczenia dokonywane na podstawie przepisów prawa materialnego mają charakter także akcesoryjny. Nakazuje to przyjąć, że zobowiązanie gwaranta na podstawie umowy z beneficjentem gwarancji może zostać jedynie ukształtowane jako zobowiązanie abstrakcyjne. Na taki charakter tego zobowiązania musi skazywać treść umowy.

Wyrok SN z dnia 27 marca 2013 r., I CSK 630/12

Standard: 64251 (pełna treść orzeczenia)

Roszczenie banku o zwrot kwoty wypłaconej w wykonaniu nieważnej gwarancji bankowej (art. 410 k.c.), jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, przedawnia się z upływem trzyletniego terminu (art. 118 k.c.).

Wyrok SN z dnia 24 kwietnia 2003 r., I CKN 316/01

Standard: 46718 (pełna treść orzeczenia)

Według poglądu wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1995 r., III CRN 70/94 bank, który udzielił drugiemu bankowi gwarancji może, na podstawie art. 5 k.c., uchylić się od spełnienia świadczenia, jeżeli żądanie beneficjenta gwarancji stanowi nadużycie prawa. Zdaniem Sądu Najwyższego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ten trafny pogląd nie może jednakże znaleźć zastosowania w sprawie, w której bank żąda zwrotu - jako nienależnego - świadczenia spełnionego w wykonaniu umowy gwarancji. Do roszczenia tego mają bowiem zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu, w szczególności dotyczące zwrotu nienależnego świadczenia. Wśród przepisów tych jest art. 411 pkt 2, według którego nie można żądać zwrotu nienależnego świadczenia, jeżeli spełnienie świadczenia czyni zadość zasadom współżycia społecznego. Przepis ten wyłącza zastosowanie art. 5 k.c.

Wyrok SN z dnia 17 maja 2002 r., I CKN 827/00

Standard: 65670 (pełna treść orzeczenia)

Jeżeli przesłanką wymagalności świadczeń z gwarancji bankowej było oświadczenie, że osoba trzecia nie zapłaciła w terminie swego długu, to oświadczenie beneficjenta o niezapłaceniu długu w terminie i zawiadomienie, że zgłoszono upadłość tej osoby, spełnia wymagania formalne gwarancji odnośnie do rat długu, których terminy zapłaty miały upłynąć w przyszłości.

Wyrok SN z dnia 25 czerwca 1999 r., II CKN 402/98

Standard: 34974 (pełna treść orzeczenia)

Wykładnia oświadczeń woli wyrażonych w umowie gwarancji bankowej - nieodwołalnej, bezwarunkowej i płatnej na pierwsze żądanie - nie jest wyłączona, a art. 247 k.p.c. nie sprzeciwia się dowodowi ze świadków lub z przesłuchania stron na okoliczności nie ujawnione w dokumencie gwarancji, mogące pomóc w wyjaśnieniu treści tych oświadczeń.

Wykładaniu oświadczeń woli zawartych w gwarancji bankowej nie stoi również na przeszkodzie ani abstrakcyjny charakter zobowiązania (por. w tej kwestii uchwałę (7) SN z dnia 16 kwietnia 1993 r. III CZP 16/93 oraz uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 28 kwietnia 1995 r. III CZP 166/94, ani wymaganie zachowania formy pisemnej ad solemnitatem.

Na ocenie dopuszczalności wykładni oświadczeń woli ujętych gwarancji samoistnej (bankowej) nie mogą także ważyć argumenty przemawiające przeciwko takiej wykładni w stosunku do weksli, krępowanych surowością przepisów formalnych w związku z ich rolą w obrocie jako papierów wartościowych (por. powołaną wyżej uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995 r.).

Wyrok SN z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97

Standard: 45961 (pełna treść orzeczenia)

Odpowiedzialność gwaranta z gwarancji bankowej "na pierwsze żądanie" nie ma charakteru odszkodowawczego, lecz wyraża się obowiązkiem zapłaty uzgodnionej w gwarancji tzw. sumy gwarancyjnej.

Na podstawie art. 353[1] k.c. strony mogły do umów gwarancji bankowej wprowadzać klauzule o płaceniu sumy gwarancji bez stawiania warunków i na pierwsze żądanie beneficjenta - co było równoznaczne z daleko idącym sformalizowaniem i zaostrzeniem wymogów konkretyzowania się obowiązku świadczenia przez gwaranta, który zrzekał się z góry zarzutów, a zatem i możliwości obrony przed natychmiastową wypłatą sumy gwarancji beneficjentowi.

Stronami stosunku gwarancji są dwa banki, a zatem podmioty gospodarcze szczególnego rodzaju, których działania, zwłaszcza w zakresie czynności bankowych, cechować powinien szczególnie wysoki stopień profesjonalizmu i rzetelności, na tym bowiem opiera się zaufanie do banków, warunkujące całą ich działalność, w ramach której gospodarują one powierzonymi im przez klientów pieniędzmi. Odpowiednio do tych wymagań, jakie musi się stawiać bankom, dokonywać trzeba oceny, a także wyprowadzać konsekwencje z ich konkretnych działań.

Dla analizy i oceny wydarzeń, z jakich wyniknął rozstrzygany spór, z konstatacji powyższych wypływa ten w szczególności wniosek, że zawartych przez strony umów gwarancji nie należy poddawać wykładni elastycznej i liberalnej. Pozwalający na taką wykładnię art. 65 § 2 k.c. nie mógłby znaleźć w tej sytuacji zastosowania, jeżeli miałoby ono wyrażać się założeniem, że strony tych umów nie orientowały się co do różnic między tak podstawowymi dla działalności banków instytucjami prawnymi, jak gwarancja z jednej, a poręczenie z drugiej strony, czy też umowa kredytu a umowa pożyczki.

Uwzględnić także trzeba, że obydwa banki, opatrując umowy gwarancyjne klauzulami: "bez stawiania warunków" oraz "na pierwsze żądanie", dokonały szczególnego zaostrzenia warunków, na jakich miała się realizować odpowiedzialność gwaranta. Tak właśnie brzmiące klauzule zostały później uznane przez judykaturę (por. cyt. uchwała składu siedmiu sędziów SN) za podstawę wyłączenia zarzutów z tzw. stosunku podstawowego, którego zabezpieczenie stanowi cel gwarancji i przyjęcia tym samym, że udzielenie gwarancji "na pierwsze żądanie" jest czynnością prawną w wysokim stopniu sformalizowaną.

Wszystko to uzasadnia ścisłą wykładnię łączących powoda i pozwanego umów gwarancji. 

Wyrok SN z dnia 4 października 1995 r., II CRN 123/95

Standard: 33255 (pełna treść orzeczenia)

Uchwalił nie odstępować od zasady prawnej zawartej w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 1993 r., sygn. akt III CZP 16/93, o treści następującej: "Bank udzielający gwarancji opatrzonej klauzulami <> oraz <> nie może skutecznie powołać się - w celu wyłączenia lub ograniczenia przyjętego na siebie obowiązku zapłaty - na zarzuty wynikające ze stosunku podstawowego, w związku z którym gwarancja została wystawiona".

Jeżeli chodzi o gwarancję bankową opatrzoną klauzulami "nieodwołanie i bezwarunkowo" oraz "na pierwsze żądanie", to - jak trafnie uznał Sąd Najwyższy w omawianej uchwale składu siedmiu sędziów - jej istotą jest zaostrzenie odpowiedzialności gwaranta wobec beneficjenta gwarancji. Jednoznaczny sens tych klauzul w pełni uzasadnia wyrażone w uchwale stanowisko, że bank udzielający gwarancji opatrzonej takimi klauzulami nie może skutecznie powołać się - w celu wyłączenia lub ograniczenia przyjętego na siebie obowiązku zapłaty - na zarzuty wynikające ze stosunku podstawowego, w związku z którym gwarancja została wystawiona.

Gwarancja bankowa opatrzona powyższymi klauzulami ma swe źródło w art. 40 ust. 1 Prawa bankowego, jednakże ustalenie w niej przedstawionych wyżej warunków odpowiedzialności gwaranta jest wynikiem zgodnej woli strony, wyrażonej w umowie w ramach przewidzianej w art. 3531 k.c. swobody umów. Powoduje to, że gwarancja taka, nie przestając być gwarancją bankową w rozumieniu art. 40 Prawa bankowego, ma co do pewnych jej elementów charakter umowy nie nazwanej. Dotyczy to ustalonego w niej zakresu odpowiedzialności gwaranta wobec beneficjenta gwarancji, a w szczególności przesłanek aktualizujących tę odpowiedzialność.

Konsekwencją abstrakcyjnego charakteru zobowiązania gwaranta jest to, że nie może się on bronić przed żądaniem zapłaty sumy gwarancyjnej zarzutami wynikającymi ze stosunku podstawowego łączącego beneficjenta gwarancji ze zleceniodawcą gwarancji. 10. Gwarant "na pierwsze żądanie" mógłby natomiast podnieść zarzuty wyprowadzone z łączącego go z beneficjentem stosunku gwarancji. Zarzuty te mogłyby dotyczyć jego własnego zobowiązania. W doktrynie wyrażany jest pogląd, że przekroczenie przez beneficjenta celu uzyskanego zabezpieczenia może uzasadniać ochronę gwaranta przy użyciu konstrukcji naruszenia przez beneficjenta gwarancji postanowień właśnie umowy gwarancyjnej. Naruszenie to mogłoby być przyjęte, gdyby beneficjent gwarancji wykorzystał udzielone mu zabezpieczenie do innych celów niż wynikające z gwarancji, np. starał się jednostronnie rozszerzyć zabezpieczenie gwarancyjne na inne zobowiązania podstawowe niż określone w umowie gwarancyjnej. Możliwość taką przewidziano również w końcowym fragmencie uzasadnienia rozważanej uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego i to z powołaniem się na obowiązek honorowania przez beneficjenta celu gwarancji (art. 65 § 2 k.c.).

Poza tym w doktrynie przyznaje się gwarantowi prawo obrony za pomocą zarzutu nadużycia przez wierzyciela gwarancji celu zabezpieczenia, uznając, że przesłanki takiego nadużycia muszą być określone w odniesieniu do konkretnego przypadku. Skuteczność tej obrony przyjmowana jest jednak wyjątkowo, gdy nadużycie gwarancji okazuje się ewidentne, np. gdy gwarancja stała się narzędziem uzyskania nienależnych korzyści, albo gdy jej wykorzystanie jest wynikiem zmowy osób zainteresowanych. W zależności od konkretnych okoliczności sprawy, obrona taka mogłaby wchodzić w rachubę w przypadku braku stosunku podstawowego, którego zabezpieczenie stanowiło cel gwarancji. Także bowiem wtedy mogłoby mieć miejsce nadużycie prawa podmiotowego w rozumieniu art. 5 k.c. Z uwagi na fakt, że obciążający gwaranta obowiązek świadczenia powstaje już z chwilą powiadomienia go przez beneficjenta gwarancji o niewykonaniu zapłaty przez dłużnika ze stosunku podstawowego, obrona, o której wyżej mowa, mogłaby być z reguły podjęta dopiero po realizacji gwarancji. Skuteczne jej przeprowadzenie czyni możliwym uznanie żądania gwaranta zwrotu świadczenia spełnionego na rzecz beneficjenta za uzasadnione w świetle przepisów art. 410 i nast. k.c.

Przeszkody do tego nie mógłby w szczególności stanowić charakter spełnionego świadczenia, skoro bowiem umowa gwarancji bankowej "bezwarunkowej i na pierwsze żądanie" oparta jest na art. 40 Prawa bankowego i art. 3531 k.c., a nie na art. 391 k.c.. nie obowiązuje w stosunku do niej przyjęty w tym przepisie odszkodowawczy charakter świadczenia gwaranta.

Uchwała SN z dnia 28 kwietnia 1995 r., III CZP 166/94

Standard: 33271 (pełna treść orzeczenia)

Bank udzielający gwarancji opatrzonej klauzulami "nieodwołalnie i bezwarunkowo" oraz "na pierwsze żądanie" nie może skutecznie powołać się - w celu wyłączenia lub ograniczenia przyjętego na siebie obowiązku zapłaty - na zarzuty wynikające ze stosunku podstawowego, w związku z którym gwarancja została wystawiona.

Z zaliczenia w prawie bankowym do czynności bankowych udzielania oraz przyjmowania gwarancji i poręczeń bankowych wynika, że ustawodawca oddzielnie traktuje te umowy. Przy ocenie charakteru prawnego umowy gwarancji nawiązuje się niekiedy w literaturze do umowy poręczenia. Gwarancja jednak ma samodzielny i nieakcesoryjny charakter, i to ją różni od umowy poręczenia, chociaż zarówno umowa gwarancyjna, jak i poręczenie należą do "gwarancji" pojmowanych w ich sensie najobszerniejszym, potocznym, jak zabezpieczenie. Należy dodać, że zabezpieczająca "wartość" zobowiązania gwarancyjnego jest dużo większa, ponieważ - w przeciwieństwie do poręczenia - brak winy gwaranta w nieosiągnięciu zabezpieczonego rezultatu nie zwalnia go wcale od odpowiedzialności. Poręczyciel staje się pomocniczym dłużnikiem obok dłużnika głównego w zobowiązaniu i jako taki jest zobowiązany do spełnienia świadczenia głównego. Gwarant zaś przyjmuje ryzyko transakcji, a jego zobowiązanie ma zapewnić beneficjentowi pewien pozytywny wynik finansowy. Cechą charakterystyczną gwarancji nie jest przejęcie zobowiązań dłużnika, lecz przejęcie ryzyka transakcji, które ponosi wierzyciel. Gwarancja nie wzmacnia stosunku podstawowego, jak poręczenie, ale służy do wyrównania beneficjentowi szkody. Skoro poręczyciel odpowiada tak jak dłużnik główny, jego odpowiedzialność jest ukształtowana przez "odesłanie" do zasad odpowiedzialności dłużnika głównego; od tych zasad zależy także, jak będzie ukształtowana odpowiedzialność poręczyciela. Można zatem dojść do wniosku, że poręczyciel odpowiada "za" dłużnika głównego, gwarant zaś "za" uzyskanie zagwarantowanego rezultatu. Świadczenie dłużnika zobowiązania gwarancyjnego polega na naprawieniu szkody przez zapłatę odszkodowania. Z momentem zawarcia umowy gwarancyjnej wierzyciel nabywa w stosunku do gwaranta roszczenie, które może kierować przeciwko niemu. Roszczenie to staje się wymagalne z chwilą niespełnienia przez osobę trzecią, za której zachowanie udzielono gwarancji, świadczenia lub niezaciągnięcia przez nią zobowiązania. Oznacza to niezrealizowanie się skutku, za który udzielono gwarancji.

Z faktu, że gwarancja ma samodzielny i nieakcesoryjny charakter, wynika niemożność podniesienia przeciwko beneficjentowi zarzutów przysługujących dłużnikowi, którego świadczenie objęto gwarancją. Nie można w szczególności podnieść zarzutu np. przedawnienia głównej wierzytelności, potrącenia z sumy, na którą opiewa gwarancja wierzytelności dłużnika względem beneficjenta. Samoistność gwarancji wyklucza także zarzut, że umowa główna (stosunek podstawowy) nie doszła do skutku albo została unieważniona. Ważność zobowiązania gwaranta nie zależy od ważności zobowiązania dłużnika ze stosunku podstawowego. Jeżeli nawet dłużnik uchylił się od skutków prawnych swego oświadczenia woli, np. z powodu wady tego oświadczenia, to okoliczność ta nie będzie miała wpływu na treść i zakres zobowiązania gwaranta. Tak więc umowa gwarancji jest odrębnym, niezależnym zobowiązaniem gwaranta względem beneficjenta. Ma ona charakter umowy jednostronnie zobowiązującej.

W przedstawionym do rozstrzygnięcia zagadnieniu prawnym chodzi o umowę gwarancji opatrzoną klauzulami "nieodwołalnie i bezwarunkowo" oraz "na pierwsze żądanie". Redagując tego rodzaju umowy gwarancyjne używa się przykładowo takich słów, jak: "Gwarantujemy bezwarunkowo...", albo jeszcze precyzyjniej i dokładniej - "gwarantujemy zapłacić bezwarunkowo na pierwsze żądanie... (beneficjenta), bez względu na jakiekolwiek ewentualne sprzeciwy ze strony... (zleceniodawcy gwarancji)". Wśród różnego rodzaju umów gwarancyjnych bankowych umowy gwarancyjne opatrzone wymienionymi klauzulami mają coraz częściej zastosowanie w praktyce. Łączy się to z rozwojem międzynarodowego obrotu handlowego, z potrzebą pozyskania przez banki jak najwięcej klienteli i większego wpływu środków pieniężnych. Umowy te stanowią pewien typ nadrzędności w stosunku do innych gwarancji bankowych. Uwzględniając to, że banki specjalizują się w działalności gwarancyjnej i są na ogół stroną lepiej zorientowaną w kształtowaniu warunków umowy, jak również dla zapobieżenia kształtowania niekorzystnych dla beneficjenta warunków umowy, wprowadzono omawiane klauzule. Użycie w umowie klauzuli "na pierwsze żądanie" oznacza, że odpowiedzialność gwaranta ulega zaostrzeniu, ponieważ obciążający go obowiązek świadczenia powstaje z chwilą powiadomienia go o niewykonaniu zapłaty przez dłużnika. "Bezwarunkowy" charakter jego odpowiedzialności wyłącza możliwość jej uzależnienia od warunku: "nieodwołalność" w połączeniu z uzgodnieniem terminu ważności stabilizuje stosunek gwarancji. Sens tego rodzaju klauzul w umowie gwarancji bankowej polega m. in. na zabezpieczeniu beneficjenta nie tylko przed ryzykiem niewypłacalności jego kontrahenta, lecz także przed ryzykiem długotrwałego i trudnego dochodzenia swoich roszczeń.

Umowa gwarancji bankowej opatrzona klauzulami "nieodwołalnie i bezwarunkowo" oraz "na pierwsze żądanie" ma taki sam charakter, jak omawiana wyżej gwarancja bez tych klauzul, z zastrzeżeniem co do znaczenia wymienionych w niej klauzul. Jest więc ona umową samodzielną, nieakcesoryjną i ponadto abstrakcyjną. Umowa gwarancji bankowej opatrzona powyższymi klauzulami kreuje - odmiennie od innych rodzajów gwarancji - abstrakcyjne zobowiązanie banku wobec beneficjenta, niezależnie od stosunków wewnętrznych łączących bank z dłużnikiem oraz dłużnika z wierzycielem. Bank nie może przeciwstawić wierzycielowi (beneficjentowi) zarzutów ze stosunku podstawowego. W stosunku wewnętrznym bank nie jest zobligowany, a w stosunku gwarancyjnym - nawet upoważniony, do badania merytorycznej zasadności zgłoszonego roszczenia przez beneficjenta gwarancji.

Zobowiązanie banku wynikające z umowy gwarancyjnej opatrzonej wyżej wymienionymi klauzulami nie może być traktowane w sposób bezwzględny. W umowie gwarancyjnej strony mogą określić okoliczności wyłączające lub ograniczające odpowiedzialność banku (gwaranta). Z postanowień umowy gwarancyjnej należy wyprowadzić ewentualną ochronę gwaranta oraz obowiązek honorowania przez beneficjenta celu gwarancji (art. 65 § 2 k.c.), skoro w wyniku zamieszczenia w gwarancji powyższych klauzul znacznie zminimalizowane zostały przesłanki aktualizujące odpowiedzialność gwaranta. Odmowa zapłaty odszkodowania przez gwaranta mogłaby nastąpić także wówczas, gdy beneficjent gwarancji wykorzystuje to zabezpieczenie do innych celów niż określone w gwarancji (np. stara się jednostronnie rozszerzyć zabezpieczenie gwarancyjne na inne zobowiązania podstawowe niż przewidziane w umowie gwarancyjnej). Spełnienie świadczenia przez bank na podstawie tej umowy gwarancyjnej może mieć charakter tymczasowy i może być dokonywane z zastrzeżeniem zwrotu, jeżeli zachodzą ku temu podstawy, np. jeżeli cel gwarancji polegający na stworzeniu określonego stosunku zabezpieczenia odpadł, co przewidziano w umowie gwarancyjnej.

Uchwała SN z dnia 16 kwietnia 1993 r., III CZP 16/93

Standard: 33365 (pełna treść orzeczenia)

Bank, który udzielił gwarancji na zabezpieczenie akredytywy dokumentowej, może domagać się umorzenia wszczętej przeciwko niemu egzekucji, jeśli wykaże, że wypłata akredytywy nastąpiła z naruszeniem wymagań zawartych w zleceniu otwarcia akredytywy. Tłumaczenia zwrotów użytych w umowie gwarancji bankowej, a mianowicie: "nieodwołalnie i bezwarunkowo" oraz "na pierwsze żądanie" - należy dokonywać z uwzględnieniem celu tej umowy (art. 65 § 2 k.c.).

Gwarancja bankowa na zabezpieczenie wypłaty z akredytywy różni się od gwarancji bankowej przy umowie kredytu, kiedy to kredyt jest już udzielony, nie powstaje zatem wątpliwość co do tego, że odpowiedzialność gwaranta może dotyczyć tylko zachowań kredytobiorcy w wypełnieniu obowiązku spłaty. W analizowanym jednak przypadku gwarancji stosunek podstawowy, którego ochronie gwarancja ma służyć, nie jest jeszcze dopełniony, obowiązki akredytującego nie są jeszcze wykonane, nie da się więc wykluczyć, że wykonane zostaną nienależycie. Pogląd pozwanego akredytującego, że odpowiedzialność gwaranta miałaby objąć także konsekwencje nienależytego wykonania jego własnych (tj. akredytującego) obowiązków, zmierza do przypisania umowie gwarancji funkcji umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, do czego nie ma żadnych podstaw.

Uchwała SN z dnia 24 czerwca 1992 r., III CZP 78/92

Standard: 33064 (pełna treść orzeczenia)

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z serwisu akceptujesz politykę prywatności i cookies.