Granice skargi przy przestępstwie wieloczynowym (zbiorowym)
Związanie sądu granicami aktu oskarżenia; granice aktu oskarżenia
Gdy mamy do czynienia z czynem złożonym z wielu zachowań powiązanych ze sobą, przewidzianą przez prawo materialne, prawną (sztuczną) jednością czynu, to niejednokrotnie występują trudności w ustaleniu zakresu skargi, a więc jednoznacznym określeniu woli oskarżyciela. Ma to o tyle istotne znaczenie, że z obowiązkiem sądu osądzenia całości czynu będącego przedmiotem procesu, związana jest zasada niepodzielności przedmiotu postępowania. Należy z niej wyprowadzić zakaz rozbijania tzw. prawnej jedności czynu w celu poddania poszczególnych czynów (zachowań) odrębnemu osądzeniu.
Istota przestępstwa wieloczynowego (zbiorowego) polega na wielokrotności i powtarzalności zachowań, co determinuje rozciągnięcie działania lub zaniechania sprawcy w granicach czasowych skargi oskarżycielskiej, a w konsekwencji zakres kognicji sądu.
Postanowienie SN z dnia 31 marca 2015 r., I KZP 1/15
Standard: 25698 (pełna treść orzeczenia)
Jeżeli czas popełnienia zarzucanego oskarżonemu przestępstwa wieloczynowego określony jest: "od ... do ...", to inne określenie przez sąd orzekający początku tego okresu, wynikające z błędnego ustalenia zawartego w akcie oskarżenia, nie jest wyjściem poza granice oskarżenia.
Akt oskarżenia zarzucał oskarżonemu popełnienie przestępstwa określonego w art. 184 § 1 d.k.k. [art. 207 k.k.]składającego się z wielu czynów, w tym również polegających na znieważeniu b. żony oskarżonego. Całość zachowań oskarżonego prokurator objął okresem czasowym od 1981 r. do lipca 1983 r. W toku rozprawy ustalono, że okres ten sięgnął sierpnia 1983 r., przesłuchana bowiem w toku rozprawy głównej pokrzywdzona stwierdziła, że ostatni czyn polegający na znieważeniu jej przez oskarżonego nie zdarzył się w lipcu, jak to mylnie podała w toku postępowania przygotowawczego, lecz w sierpniu 1983 r. Tego rodzaju rozszerzenie w zaskarżonym wyroku okresu nie stanowi wyjścia poza granice aktu oskarżenia.
Wyrok SN z dnia 11 maja 1984 r., Rw 262/84
Standard: 39551 (pełna treść orzeczenia)