Postanowienie z dnia 1999-07-15 sygn. V KZ 40/99
Numer BOS: 2136379
Data orzeczenia: 1999-07-15
Rodzaj organu orzekającego: Sąd Najwyższy
Najważniejsze fragmenty orzeczenia w Standardach:
Sygn. akt V KZ 40/99
Postanowienie z dnia 15 lipca 1999 r.
Użyty w art. 426 § 3 k.p.k. termin "zastosowanie" należy rozumieć "szeroko", także jako określenie w postanowieniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania okresu, do którego ma ono trwać.
Sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie o przedłużeniu okresu tymczasowego aresztowania jest sąd odwoławczy, który przedłużył areszt tymczasowy, orzekający w innym równorzędnym składzie.
Przewodniczący: sędzia SN J. Musioł.
Sędziowie SN: J. Sobczak, J. Szewczyk (sprawozdawca).
Prokurator Prokuratury Krajowej: K. Kamińska.
Sąd Najwyższy w sprawie Leszka K., oskarżonego z art. 16 § 1 k.k. w zw. z art. 201 k.k. z 1969 r. i innych, orzekając w związku z zażaleniem obrońcy oskarżonego na zarządzenie przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 10 czerwca 1999 r. o odmowie przyjęcia zażalenia, po wysłuchaniu wniosku prokuratora
postanowił uznać się niewłaściwym i przekazać zażalenie według właściwości do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w P.
Uzasadnienie
Leszek K. nieprawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 20 lipca 1998 r. skazany został na karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem na poczet kary okresu tymczasowego aresztowania od dnia 23 września 1996 r.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 15 kwietnia 1999 r., uchylił wyrok Sądu Wojewódzkiego i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Następnie Sąd Apelacyjny w P. działając z urzędu, postanowieniem z dnia 27 maja 1999 r., na podstawie art. 251 § 2 k.p.k., oznaczył termin stosowania tymczasowego aresztowania wobec Leszka K. do dnia 30 listopada 1999 r.
Na powyższe postanowienie zażalenie z dnia 2 czerwca 1999 r. złożył obrońca oskarżonego.
Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 1999 r. Przewodniczący Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w P. odmówił przyjęcia zażalenia jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, błędnie podając datę i sygnaturę zaskarżonego przez obrońcę postanowienia (zastanawiające jest to, że i w zarządzeniu z dnia 25 czerwca 1999 r. znajdują się podobne błędy).
Na zarządzenie z dnia 10 czerwca 1999 r., zażalenie złożył obrońca Leszka K., który, nie precyzując zarzutu odwoławczego, wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie zażalenia z dnia 2 czerwca 1999 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 426 § 3 k.p.k., od wydanego w toku postępowania odwoławczego postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego.
Zdaniem Sądu Najwyższego, użyty we wspomnianym przepisie termin "zastosowanie" należy rozumieć "szeroko", także jako określenie w postanowieniu w przedmiocie tymczasowego aresztowania okresu, do którego ma ono trwać. Chodzi o to, aby dalsze stosowanie tego środka mogło być poddane kontroli (por. uchwała SN z dnia 30 października 1997 r., OSNKW 1997, z. 11-12, poz. 89).
Postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27 maja 1999 r., na podstawie którego oznaczono termin stosowania tymczasowego aresztowania wobec Leszka K. do dnia 30 listopada 1999 r., de facto jest postanowieniem o zastosowaniu (dalszym stosowaniu) środka zapobiegawczego (por. uchwała SN z dnia 23 kwietnia 1998 r., OSNKW 1998, z. 5-6, poz. 24).
Zgodnie z treścią art. 466 § 2 k.p.k. zażalenie na zarządzenie Prezesa (przewodniczącego wydziału, upoważnionego sędziego - art. 93 § 2 k.p.k.) rozpoznaje sąd odwoławczy.
Jak wcześniej już wyjaśniono, sądem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 27 maja 1999 r. o przedłużeniu okresu tymczasowego aresztowania jest sąd odwoławczy, który przedłużył areszt tymczasowy, orzekający w innym równorzędnym składzie.
W konsekwencji, Sąd Najwyższy nie jest właściwy do rozpoznania zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 1999 r. o odmowie przyjęcia zażalenia, lecz powinien je rozpoznać według właściwości sąd odwoławczy.
OSNKW 1999r., Nr 9-10, poz. 59
Treść orzeczenia pochodzi z Urzędowego Zbioru Orzeczeń SN