Wartość przedmiotu sporu w sprawach pracowniczych - charakterystyka
Wartość przedmiotu sporu w sprawach pracowniczych (art. 23[1] k.p.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Stosownie do art. 23[1] k.p.c. wartość przedmiotu zaskarżenia wylicza się wyłącznie w przypadku braku konkurencji roszczenia o ustalenie, z korzystającym z pierwszeństwa roszczeniem o świadczenie, przy czym w art. 23[1] k.p.c. chodzi o roszczenia pracowników o nawiązanie, istnienie lub rozwiązanie stosunku pracy. Teoretycznie rzecz ujmując - tylko w przypadku wytoczenia powództwa o ustalenie dyskryminacji w zatrudnieniu wartość przedmiotu sporu nie byłaby determinowana wartością odszkodowania. W sprawie o odszkodowanie z tytułu dyskryminacji, ustalenie dyskryminacji w zatrudnieniu stanowi przesłankę zasądzenia odszkodowania, a nie odrębne roszczenie
Postanowienie SN z dnia 29 października 2014 r., I PZ 24/14
Standard: 62295 (pełna treść orzeczenia)
Sprawy dotyczące bytu stosunku pracy (nawiązania, ustalenia, przekształcenia, rozwiązania, przywrócenia do pracy) mają charakter majątkowy, choć nie zawsze dochodzone świadczenie ma charakter pieniężny. Wyraźnie wynika to z art. 23[1] k.p.c. Wyrok w sprawie o nawiązanie stosunku pracy z mianowania zobowiązuje pozwanego do złożenia oświadczenia woli i nawiązania stosunku pracy (art. 11 k.p., art. 23[1] k.p.c.). Skoro ustawodawca dla takiej sprawy wymaga ustalenia wartości przedmiotu sporu i w konsekwencji wartości przedmiotu zaskarżenia, to nie można twierdzić, iż sprawa ma charakter niemajątkowy.
Przepis art. 23 [1] k.p.c. dotyczy nie tylko umów o pracę, lecz również zatrudnienia na podstawie mianowania, jako że przypisana mu funkcja odnosi się do spraw dotyczących nawiązania, istnienia i rozwiązania szerzej rozumianego stosunku pracy. To, że powód na żadnym etapie postępowania nie dochodził roszczenia określonego jakąkolwiek kwotą pieniężną, nie stanowi argumentu przemawiającego za niemajątkowym charakterem jego roszczenia.
W orzecznictwie zwrócono uwagę, że przepis art. 23[1] k.p.c. ma zastosowanie do roszczeń majątkowych niepieniężnych (zob. uchwała SN z 6 grudnia 2001 r., III ZP 28/01).
Postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2008 r., I PZ 4/08
Standard: 16186 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 16187
Standard: 16188
Standard: 60910