Doręczenie pism sądowych przez wywieszenie w sądzie (art. 145 k.p.c.)
Doręczenia (art. 131 - 147 k.p.c.)
Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono wydaniu wyroku zaocznego wobec pozwanego, któremu ze względu na niemożność ustalenia miejsca jego pobytu pozew został doręczony w drodze publicznego zawiadomienia zgodnie z prawem krajowym, pod warunkiem że sąd rozpoznający sprawę upewnił się uprzednio, iż podjęto wszelkie poszukiwania, jakich wymaga zasada staranności i dobrej wiary, w celu odnalezienia tego pozwanego.
Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono nadaniu zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego w rozumieniu rozporządzenia nr 805/2004 w odniesieniu do wyroku zaocznego wydanego przeciwko pozwanemu, którego adres nie jest znany.
Wyrok TSUE z dnia 15 marca 2012 r., C-292/10
Standard: 81793 (pełna treść orzeczenia)
Przepisy o ustanowieniu kuratora dotyczą sytuacji, gdy stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, ma być doręczony pozew lub inne pismo wywołujące potrzebę podjęcia obrony jej praw (np. odpis apelacji, skargi o wznowienie postępowania), natomiast przepis art. 145 k.p.c., nakładający obowiązek wywieszenia pisma w budynku sądowym dotyczy sytuacji, gdy nie zachodzi potrzeba ustanowienia kuratora, np. doręczeniach zawiadomień o rozprawie. W obu przypadkach brak jest podstaw do zawieszania postępowania.
Postanowienie SA w Katowicach z dnia 9 kwietnia 1998 r., I ACz 344/98
Standard: 15635