Pranie brudnych pieniędzy jako samodzielny czyn odrębny od paserstwa i poplecznictwa
Pranie brudnych pieniędzy (art. 299 k.k.)
W razie stwierdzenia braku wypełnienia znamion z art. 299 § 1 k.k. treść aktu oskarżenia nie wykluczała możliwości pociągnięcia oskarżonego do odpowiedzialności za czyn z art. 291 k.k.
Ustalenie, iż oskarżony był sprawcą bądź współsprawcą tzw. przestępstwa bazowego, z którego pochodziły przyjęte przez niego środki pieniężne, skutkować musi wykluczeniem możliwości przypisania mu odpowiedzialności za czyn art. 291 k.k., polegający na ich przyjęciu na rachunek bankowy którym dysponował, a także podjęciu ich z bankomatu. Zzachowanie oskarżonego nie jest wówczas niczym innym jak tylko aktem pierwotnego objęcia we władztwo korzyści będącej przedmiotem oszustwa, co jako czyn współukarany następczy nie może skutkować przypisaniem odpowiedzialności karnej za paserstwo.
Wyrok SA w Katowicach z dnia 20 listopada 2014 r., II AKa 312/14
Standard: 78835 (pełna treść orzeczenia)
Zwrot użyty w art. 299 § 1 k.k. dla określenia przedmiotu czynności wykonawczej zawartego w nim typu przestępstwa ma inne znaczenie niż użyty w art. 291 § 1 k.k. zwrot „rzecz uzyskana za pomocą czynu zabronionego". Nie oznacza to jednak, że z zakresu pojęcia „brudnych pieniędzy" wyłączone zostały rzeczy lub prawa majątkowe, które pochodzą bezpośrednio z czynu zabronionego. Intencją ustawodawcy było bowiem takie określenie związku środków będących przedmiotem prania pieniędzy, aby objąć nim zarówno te mające bezpośredni, jak i pośredni związek z czynem zabronionym. W przeciwnym razie sprawca przestępstwa, w którego znamionach wymagany jest luźniejszy związek przedmiotu czynności wykonawczej z tzw. bazowym czynem zabronionym, ponosiłby surowszą odpowiedzialność, niż sprawca przestępstwa, w którego znamionach wymagany jest ściślejszy związek. Podkreśla się, że sprawca przestępstwa z art. 299 § 1 k.k. godzi w prawidłowość obrotu gospodarczego, której nie sprzyja występowanie w tym obrocie środków pochodzących w sposób bezpośredni lub pośredni z czynu zabronionego.
Wyrok SN z dnia 14 stycznia 2014 r., IV KK 295/13
Standard: 79264 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 14448