Dowód z fotokopii, fotografii, planów, rysunków (art. 308 k.p.c.)
Dowody z dokumentów zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku (art. 308 k.p.c.) Dokument prywatny (art. 245 k.p.c.) Nośnik informacji jako dokument; dokument zawierających tekst (art. 77[3] k.c. i art. 243[1] k.p.c.)
Zgodnie z art. 308 k.p.c. sąd może dopuścić dowód m.in. z fotokopii, fotografii, planów, rysunków oraz płyt lub taśm dźwiękowych i innych przyrządów utrwalających albo przenoszących obrazy lub dźwięki, czyli może posłużyć się dowodami o charakterze pośrednim, gdy chodzi o zawarte w nich informacje, które co do zasady nie mogą zastąpić "tradycyjnych" środków dowodowych. Ze względu na łatwość podrabiania, przekształcania i fałszowania tych dowodów często w piśmiennictwie podkreślany jest problem oceny ich autentyczności przez sąd i wymagają one ostrożnego podejścia (tak m.in. T. Demendecki w Komentarzu do k.p.c. pod red. A. Jakubeckiego, Lex/El 2016). Fotokopia, jako mająca cechy dowodu wtórnego, wymaga potwierdzenia jej zgodności z oryginałem (por. także wyrok SA w Poznaniu z dnia 24 listopada 2010 r., I ACa 831/10).
Wyrok SA w Krakowie z dnia 15 czerwca 2016 r., I ACa 315/16
Standard: 12145 (pełna treść orzeczenia)
Z art. 308 § 1 k.p.c. wynika, że sąd może dopuścić dowód także z fotokopii, stanowiąc w § 2, iż przeprowadza się taki dowód przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o dowodzie z oględzin oraz dowodzie z dokumentów. Fotokopia stanowi odbitkę rysunku lub tekstu bez sporządzania negatywu, ma charakter wtórny, a zatem powinna być potwierdzona za zgodność z oryginałem na potrzeby postępowania dowodowego. Fotokopie niepoświadczone za zgodność z oryginałem, co do zasady, nie stanowią dokumentu. Przyjęte zostało w orzecznictwie, że należy uznać za dopuszczalne posłużenie się niepotwierdzoną kserokopią (fotokopią), jako środkiem przydatnym do ustalenia treści pisemnego dokumentu, w sytuacji, gdy z przyczyn faktycznych uzyskanie dostępu do oryginału, odpisu lub wypisu, zrównanego w skutkach z oryginałem, nie jest możliwe dla strony, a także dla sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., III CSK 254/13, niepubl.). W takich przypadkach nie ma niebezpieczeństwa obejścia przepisów regulujących przeprowadzenie dowodu z dokumentów, na które zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lutego 2007 r., II CSK 401/06, (niepubl.). Nie dojdzie także do naruszenia prawa strony do dowodzenia swoich twierdzeń innymi środkami, które utrwalają obrazy w tym dokumentów, które nie zachowały się. Pozwoli to na ustalenie, czy dokument istniał, od kogo pochodził i jaką miał treść, a jednocześnie, przy braku innej możliwości dowodzenia, nie doprowadzi zakazu dowodowego, nieprzewidzianego przepisami prawa. Podkreślenia wymaga, iż przewidziany art. 233 k.p.c. obowiązek wszechstronnej oceny mocy i wiarogodności wszystkich dowodów, powinien wyeliminować niebezpieczeństwo nadużyć. Obowiązek wykazania okoliczności nieosiągalności dokumentów, z powołaniem na fotokopie, obciąża uczestnika przedstawiającego fotokopie.
Postanowienie SN z dnia 3 marca 2016 r., II CSK 283/15
Standard: 12146 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 83187