Trwały rozkład pożycia
Pozytywne przesłanki rozwodu (art. 56 § 1 k.r.o.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Choroba małżonka nie tylko nie wywołuje i nie powinna wywoływać trwałego rozkładu pożycia małżeńskiego, lecz nakłada na drugiego małżonka obowiązek użycia wszelkich środków do przywrócenia choremu małżonkowi zdrowia i zdolności do spełniania obowiązków małżeńskich. Przeciwne tym zasadom postępowanie jest sprzeczne z ogólnie przyjętymi zasadami moralności.
Wzrok SA w Białymstoku z 6.3.1997 r., IA Ca 48/97
Standard: 11033
W świetle art. 56 § 1 KRO krótki upływ czasu od daty zawarcia związku małżeńskiego przez osoby w młodym wieku i krótki stosunkowo okres rozkładu pożycia nie wyłączają samo przez się orzeczenia rozwodu z uzasadnieniem, że rozkład pożycia z tych względów nie jest zupełny i trwały, jeżeli poza tym nie wchodzi w grę żadna z negatywnych przesłanek rozwodu. W konkretnej bowiem sytuacji życiowej małżonków można z dużym stopniem prawdopodobieństwa stwierdzić, że więź fizyczna, psychiczna i gospodarcza nie ma szans rozwoju w przyszłości, mimo że niewiele czasu upłynęło od zawarcia małżeństwa i rozejścia się stron.
Strony, będąc osobami dojrzałymi, złożyły zgodne oświadczenie, że nie widzą możliwości pogodzenia się i wnoszą o rozwiązanie ich małżeństwa przez rozwód. W tej sytuacji można uznać, że rozkład pożycia małżeńskiego jest nie tylko trwały, ale przede wszystkim zupełny i w warunkach, w jakich znajdują się oni od kilku lat, brak jest jakichkolwiek perspektyw do faktycznego ponownego nawiązania między stronami współżycia małżeńskiego, a zwłaszcza utrwalenia tego związku.
Wyrok SN z dnia 14 grudnia 1984 r., III CRN 272/84
Standard: 11040 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 11154
Standard: 11036
Standard: 11039
Standard: 11155
Standard: 11035
Standard: 11158
Standard: 11034