Odpowiedzialność odszkodowawcza lokatora za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego

Odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego (art. 18 u.o.p.l.)

Wyświetl tylko:

Odpowiedzialność odszkodowawcza osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego jest oparta na zasadach określonych w art. 471 k.c. odpowiedzialność ex contractu za naruszenie obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu tytułu prawnego do korzystania z niego, zmodyfikowana postanowieniami dotyczącymi wysokości odpowiadającej wysokości czynszu i sposobu spełniania świadczenia co miesiąc. Oznacza to, że w art. 18 ust. 1 u.o.p.l. chodzi o osoby, które wcześniej dysponowały tytułem prawnym do zajmowania lokalu prawnego.

W ustawie nie wskazuje się, o jaki tytuł prawny chodzi, wobec czego przepis ten ma zastosowanie także do tych osób zajmujących lokal, które wcześniej legitymowały się prawnorodzinnym lub obligacyjnym tytułem do zajmowania lokalu, innym niż najem. Nie ma uzasadnionych podstaw do zwężenia zastosowania art. 18 ust. 1 u.o.p.l. do stron stosunku najmu (por. uz. uchwały SN z 21 października 2015 r., III CZP 70/15).

Wyrok SN z dnia 23 czerwca 2022 r., I NSNc 103/22

Standard: 61907 (pełna treść orzeczenia)

Sąd NajwyższyPrawo cywilne

Art. 18 u.o.p.l., wyznacza ramy stosunku prawnego, który powstaje z mocy ustawy pomiędzy byłym wynajmującym oraz byłym lokatorem i osobami wywodzącymi od niego swój tytuł do korzystania z lokalu, a trwa do czasu wydania lokalu wynajmującemu. Przesłanką warunkującą powstanie tego stosunku jest wcześniejsze związanie jego stron umową, w której essentiala negoti wpisany był obowiązek zwrotu lokalu osobie, która go udostępniła najemcy. Z tego powodu charakteryzowany stosunek prawny można postrzegać jako konsekwencję niewykonania obowiązku wydania lokalu.

Stosunek prawny nawiązywany na podstawie ustawy między byłym wynajmującym i byłym najemcą oraz osobami wywodzącymi od najemcy prawa do korzystania z lokalu, trwający do czasu wykonania obowiązku opuszczenia lokalu i wydania go wynajmującemu, w doktrynie nazywany bywa quasi najmem albo najmem nieprawidłowym, natomiast w orzecznictwie kwalifikowany jest jako stosunek prawny wykazujący cechy zbliżone do umowy najmu (zob. uchwały SN z dnia 6 grudnia 2012 r., III CZP 72/12 i z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07).

Uchwała SN z dnia 8 listopada 2019 r., III CZP 28/19

Standard: 45276 (pełna treść orzeczenia)

Sąd NajwyższyPrawo cywilne

W odniesieniu do uregulowanej w art. 18 ust. 1 i 2 u.o.p.l. odpowiedzialności odszkodowawczej osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, w orzecznictwie sądowym dominuje stanowisko, iż jest to oparta na zasadach określonych w art. 471 k.c. odpowiedzialność ex contractu, za naruszenie obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu tytułu prawnego do korzystania z niego, zmodyfikowana postanowieniami dotyczącymi wysokości szkody (odpowiadającej wysokości czynszu - art. 18 ust. 2 zdanie pierwsze u.o.p.l. i strat przewyższających jego wysokość art. 18 ust. 2 zdanie drugie u.o.p.l.) i sposobu spełniania świadczenia odszkodowawczego (co miesiąc - art. 18 ust. 1 u.o.p.l.).

Z chwilą wygaśnięcia tytułu prawnego do lokalu powstaje obowiązek jego niezwłocznego zwrotu przez byłego lokatora właścicielowi. Jeżeli zdarzeniem będącym źródłem tytułu prawnego do lokalu jest umowa, obowiązek ten ma podstawę w tej umowie (por. w związku z tym art. 56 k.c.).

Nienależyte wykonanie tego obowiązku pociąga za sobą konsekwencje określone w art. 471 i nast. 

Wyrok SN z dnia 25 kwietnia 2018 r., III CA 1/18

Standard: 45286 (pełna treść orzeczenia)

Sąd NajwyższyPrawo cywilne

Zgodnie z art.18 ust. 1 w ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2001 roku, Nr 71, poz.733 ), osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego zobowiązana jest uiszczać, co miesiąc odszkodowanie za korzystanie z lokalu do dnia opróżnienia lokalu.

Jak wynika z ust. 2 art.18 powołanej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego. Stosownie do przepisu ust. 3 art.18 ustawy o ochronie praw lokatorów, osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł.

Artykuł 18 ustawy o ochronie praw lokatorów reguluje kwestię należnego właścicielowi odszkodowania za zajmowanie jego lokalu bez tytułu prawnego i obowiązki gminy wobec właściciela w wypadku niedostarczenia przez gminę lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego na podstawie wyroku sądowego. W art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy została wyrażona ogólna zasada, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 grudnia 2007 roku (III CZP 121/07) odpowiedzialność, o której mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów ma charakter odszkodowawczej odpowiedzialności kontraktowej za naruszenie obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu do niego tytułu prawnego, zmodyfikowaną w sposób przewidziany w tych przepisach, chyba że co innego zastrzeżono w umowie będącej źródłem tytułu prawnego do lokalu lub co innego wynika z ustawy.

Z kolei, art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów ustanawia - według przytoczonej uchwały - szczególnego rodzaju stosunek zobowiązaniowy, którego treścią jest zapewnienie właścicielowi określonego, płatnego periodycznie wynagrodzenia za dalsze korzystanie z lokalu przez byłego lokatora.

Przepis art.18 ust.1 ustawy ochronie jest przepisem szczególnym, zależnie od przyjętej koncepcji charakteru przewidzianej w nim odpowiedzialności, w stosunku, do przepisów regulujących generalne zasady odpowiedzialność kontraktowej (art. 471 k.c.) i tzw. roszczeń uzupełniających (art. 224 i 225 k.c.). Wskazuje na to jego treść i lokalizacja w szczególnej w stosunku do Kodeksu cywilnego ustawie. Pogląd taki jest wyrażany również w literaturze. Rozwinięciem tego przepisu są jego ustępy drugi i trzeci.

Przewidziane w art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie praw lokatorów sposoby ustalenia odszkodowania zostały uregulowane odmiennie. Odszkodowanie należne właścicielowi lokalu na podstawie art. 18 ust. 2 wskazanej ustawy opowiada czynszowi, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu. Chodzi więc o możliwy do uzyskania, w hipotetycznej sytuacji, w której lokal zostaje opróżniony, czynsz wolnorynkowy. Właściciel lokalu może ponadto żądać, jeżeli ustalone w ten sposób odszkodowanie nie pokrywa strat, odszkodowania uzupełniającego.

Inaczej kwestię ustalenia odszkodowania reguluje natomiast art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. Osoby, o których mowa w tym przepisie, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł.

Odszkodowanie ustalone w sposób określony w art. 18 ust. 3 wskazanej ustawy opłacają jednak osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego na podstawie wyroku eksmisyjnego w okresie od uprawomocnienia się tego wyroku do chwili dostarczenia im lokalu socjalnego lub zamiennego (tak również SN w uchwale z dnia 6 grudnia 2012 roku, III CZP 72/12).

Wyrok SR dla Łodzi-Widzewa z dnia 23 września 2016 r., II C 66/12

Standard: 9691 (pełna treść orzeczenia)

Sądy RejonowePrawo cywilne

Odpowiedzialność odszkodowawcza osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego, przewidziana w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (jedn. tekst Dz.U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.), ma charakter odpowiedzialności in solidum.

Uchwała SN z dnia 21 października 2015 r., III CZP 70/15

Standard: 61910 (pełna treść orzeczenia)

Sąd NajwyższyPrawo cywilne

Artykuł 18 ustawy o ochronie praw lokatorów reguluje kwestię należnego właścicielowi odszkodowania za zajmowanie jego lokalu bez tytułu prawnego i obowiązki gminy wobec właściciela w wypadku niedostarczenia przez gminę lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego na podstawie wyroku sądowego. W art. 18 ust. 1 wskazanej ustawy została wyrażona ogólna zasada, że osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie.

Charakter prawny odpowiedzialności przewidzianej w art. 18 ust. 1-3 ustawy o ochronie praw lokatorów, determinujący charakter roszczeń, budzi kontrowersje. W literaturze wyrażono pogląd, że istota przewidzianego w art. 18 ust. 1 i 2 powołanej ustawy świadczenia osoby zajmującej lokal bez tytułu prawnego na rzecz właściciela, mimo że mowa w tym przepisie o odszkodowaniu, bliższa jest raczej wynagrodzeniu za korzystanie z rzeczy cudzej (art. 224-225 k.c.). Odszkodowawczy charakter ma zaś odpowiedzialność uregulowana w art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. Zdarzeniem wyrządzającym szkodę jest niemożność wykonania wyroku eksmisyjnego. Według innego zapatrywania, po ustaniu najmu powstaje z mocy prawa nowy stosunek prawny, wykazujący cechy zbliżone do umowy najmu - właściciel jest zobowiązany znosić korzystanie z jego lokalu, a lokator ma prawo w nim zamieszkiwać i zobowiązany jest płacić „odszkodowanie”, pełniące rolę czynszu.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 grudnia 2007 roku (III CZP 121/07, OSNC 2008, nr 12, poz. 137), które Sąd Rejonowy podziela, odpowiedzialność, o której mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów ma charakter odszkodowawczej odpowiedzialności kontraktowej za naruszenie obowiązku zwrotu lokalu po wygaśnięciu do niego tytułu prawnego, zmodyfikowaną w sposób przewidziany w tych przepisach, chyba że co innego zastrzeżono w umowie będącej źródłem tytułu prawnego do lokalu lub co innego wynika z ustawy. Z kolei, art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów ustanawia - według przytoczonej uchwały - szczególnego rodzaju stosunek zobowiązaniowy, którego treścią jest zapewnienie właścicielowi określonego, płatnego periodycznie wynagrodzenia za dalsze korzystanie z lokalu przez byłego lokatora.

Przepis art.18 ust.1 ustawy ochronie jest przepisem szczególnym, zależnie od przyjętej koncepcji charakteru przewidzianej w nim odpowiedzialności, w stosunku, do przepisów regulujących generalne zasady odpowiedzialność kontraktowej (art. 471 k.c.) i tzw. roszczeń uzupełniających (art. 224 i 225 k.c.). Wskazuje na to jego treść i lokalizacja w szczególnej w stosunku do Kodeksu cywilnego ustawie. Pogląd taki jest wyrażany również w literaturze. Rozwinięciem tego przepisu są jego ustępy drugi i trzeci. Przewidziane w art. 18 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie praw lokatorów sposoby ustalenia odszkodowania zostały uregulowane odmiennie.

Odszkodowanie należne właścicielowi lokalu na podstawie art. 18 ust. 2 wskazanej ustawy opowiada czynszowi, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu. Chodzi więc o możliwy do uzyskania, w hipotetycznej sytuacji, w której lokal zostaje opróżniony, czynsz wolnorynkowy. Właściciel lokalu może ponadto żądać, jeżeli ustalone w ten sposób odszkodowanie nie pokrywa strat, odszkodowania uzupełniającego.

Inaczej kwestię ustalenia odszkodowania reguluje natomiast art.18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. Osoby, o których mowa w tym przepisie, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł. Odszkodowanie ustalone w sposób określony w art. 18 ust. 3 wskazanej ustawy opłacają jednak osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego na podstawie wyroku eksmisyjnego w okresie od uprawomocnienia się tego wyroku do chwili dostarczenia im lokalu socjalnego lub eksmisyjnego (tak również SN w uchwale z dnia 6 grudnia 2012 roku, III CZP 72/12).

Wysokość odszkodowania należnego powódce na podstawie art.18 ust.2 ustawy o ochronie praw lokatorów, w okresie od rozwiązania stosunku najmu do uprawomocnienia się wyroku eksmisyjnego, a więc w okresie od dnia 1 maja 2012 roku do dnia 27 listopada 2012 roku odpowiadała możliwemu do uzyskania, czynszowi wolnorynkowemu, jaki właściciel lokalu mógłby uzyskać wynajmując lokal w tym okresie. Jak wynika z opinii biegłego, w tym okresie, wynajmując lokal powódka mogła uzyskać czynsz wolnorynkowy oraz opłaty niezależne od właściciela (ciepła i zimna woda, wywóz śmieci, opłaty zmienne za c.o.), o ile uiszczane były przez powódkę.

W ocenie Sądu, obciążanie powódki zaliczką na poczet kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej w zakresie eksploatacji i kosztów remontów jest elementem szkody podlegającym naprawieniu w ramach ustalonej przez biegłego wysokości możliwego do uzyskania czynszu najmu. Albowiem, w realiach rynkowych, okoliczność ta wpływa na wysokość ustalanej przez strony stawki czynszu najmu.

Wyrok SR dla Łodzi-Widzewa z dnia 22 września 2015 r., II C 246/13

Standard: 9692 (pełna treść orzeczenia)

Sądy RejonowePrawo cywilne

Najemca lokalu lub osoba używająca lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności jest lokatorem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 roku, poz. 150, dalej jako „u.o.p.l.”; zob. art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy). Pozwaną E. P. należy uznać za byłego lokatora, bowiem używała lokalu na podstawie umowy użyczenia, czyli „innego tytułu prawnego”.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.p.l. osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego – byli lokatorzy w rozumieniu ustawy – są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie to odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu (art. 18 ust. 1 u.o.p.l.).

Odszkodowanie ma charakter okresowy, comiesięczny. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny sposób określona, należą się odsetki ustawowe (art. 359 § 2 k.c.). Od każdej miesięcznej kwoty odszkodowania powodom należą się zatem odsetki ustawowe.

Wyrok SR w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia 2 września 2014 r., I C 372/12

Standard: 8808 (pełna treść orzeczenia)

Sądy RejonowePrawo cywilne

W art. 18 ust. 1 ustawodawca wyraźnie przesądził o kwalifikacji prawnej charakteru tego świadczenia (odszkodowanie) oraz o jego okresowym charakterze (obowiązek comiesięcznego uiszczania).

Byłego lokatora i właściciela łączy szczególnego rodzaju stosunek zobowiązaniowy, którego treścią jest zapewnienie właścicielowi płatnego periodycznie (co miesiąc - art. 18 ust. 1 ustawy) świadczenia za dalsze korzystanie z lokalu (zob. uchwałę SN z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07 oraz wyrok SN z dnia 19 czerwca 2008 r. V CSK 31/08, określonego zbiorczo jako świadczenie odszkodowawcze. Nadanie więc przewidzianym w art. 18 ust. 1 ustawy świadczeniom odszkodowawczym charakteru świadczeń okresowych („co miesiąc”), uzasadnia zastosowanie do ich dochodzenia, właściwego dla nich, trzyletniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 118 k.c. 

Wyrok SN z dnia 7 marca 2014 r., IV CNP 33/13

Standard: 45277 (pełna treść orzeczenia)

Sąd NajwyższyPrawo cywilne

W razie używania lokalu po zakończeniu najmu były najemca czyni to bez podstawy prawnej i wobec tego winien uiszczać opłaty, obejmujące w szczególności wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z najętego przedmiotu.

W żadnym przypadku przyznanie w wyroku orzekającym eksmisję prawa do lokalu socjalnego nie oznacza zwolnienia osoby eksmitowanej z obowiązku uiszczania odszkodowania za zajmowanie lokalu do czasu uzyskania lokalu socjalnego. Generalnie w przypadku używania rzeczy po zakończeniu najmu znajdują zastosowanie przepisy o rozliczeniach między właścicielem a posiadaczem zależnym (art. 230 k.c.), ale tylko wtedy, gdy z przepisów regulujących dany stosunek prawny nie wynika nic innego.

Przepisy art. 18 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 Nr 31, póz. 266) dotyczące odszkodowania należnego właścicielowi od osób zajmujących lokal bez tytułu prawnego tworzą w tym zakresie reżim szczególny, wyłączając stosowanie przepisów dotyczących roszczeń uzupełniających od właściciela.

Jako zasadę art. 18 ust. 2 przyjmuje, że odszkodowanie odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu na wolnym rynku. Inaczej przedstawia się sytuacja byłego najemcy uprawnionego do lokalu socjalnego, gdy sąd orzekł o wstrzymaniu eksmisji do czasu dostarczenia takiego lokalu. Ponieważ termin uzyskania lokalu może wydłużyć się z przyczyn niezależnych od uprawnionego, o zakresie jego obowiązku odszkodowawczego decyduje wysokość czynszu, jaki byłby obowiązany opłacać, gdyby stosunek najmu nie wygasł art. 18 ust. 3 ustawy.

Oprócz odszkodowania obliczonego stosowanie do wysokości czynszu, art. 18 ust. 2 ustawy przewiduje „odszkodowanie uzupełniające", które przysługuje właścicielowi, jeśli to pierwsze „nie pokrywa poniesionych strat", przykładowo chodzi o koszty poniesione przez właściciela z powodu nieuregulowanych przez używającego lokal tzw. opłat niezależnych od właściciela. Odwołanie się przez prawodawcę do kryterium czynszu w ust. 3 artykułu 18 ustawy o ochronie praw lokatorów, jako do podstawy ustalania wysokości odszkodowania wiąże się z ciężarem dowodu, a właściwie ułatwieniami dla powoda w zakresie wykazania wysokości dochodzonego roszczenia. Obiektywizując tę przesłankę, ustawodawca bez wątpienia ułatwia powodowi wykazanie wysokości szkody i doprowadzenie do uwzględnienia jego roszczenia. W ust. 2 artykułu 18 ustawy o ochronie praw lokatorów chodzi o czynsz hipotetyczny, tj. taki, jaki właściciel mógłby uzyskać z tytułu najmu lokalu, czyli czynsz, jaki można w danym czasie uzyskać na rynku, wynajmując lokal o takich samych lub zbliżonych cechach. W ust. 3 powołanego przepisu zostały uregulowane odmienne zasady ustalania wysokości odszkodowania. Ustawodawca całkowicie abstrahuje od teoretycznego i hipotetycznego czynszu, a odwołuje się do realnego czynszu albo innych opłat za używanie lokalu.

Podstawowym elementem zastosowania art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów jest uprzednie istnienie umowy o odpłatne używanie lokalu. Na potrzeby ustalania wysokości odszkodowania prawodawca przyjmuje fikcję prawną i zakłada, że ów stosunek prawny nadal istnieje.

Konstrukcja art. 18 ust. 3 sprowadza się do tego, że w rozumieniu tego przepisu szkoda polega na nieuzyskiwaniu czynszu od dotychczasowych lokatorów. Odszkodowanie ma zatem zrekompensować osobie uprawnionej do takiego odszkodowania szkodę polegająca na tym, że gdyby nadal istniał stosunek prawny, to uzyskiwałaby ona określone korzyści. W sprawach opartych o art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów powód musi zatem wykazać jedynie, jaka była wysokość ostatniego czynszu.

Wyrok SR Poznań – Grunwald i Jeżyce z dnia 27 stycznia 2014 r., IC 1428/12

Standard: 9694

Sądy RejonowePrawo cywilne

Zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego ma miejsce, gdy wygasa stosunek prawny lub zostaje rozwiązana umowa z danymi osobami, które mimo to w sposób bezprawny nie opuszczają zajmowanego lokalu. Przy ustalaniu wysokości tego odszkodowania należy brać pod uwagę czynsz, jaki właściciel mógłby uzyskać, gdyby lokal został, np. wynajęty innym osobom niż te, które nie uiszczały z tego tytułu opłat.

Wysokość szkody zależy od indywidualnych okoliczności każdej sprawy, a przede wszystkim od warunków, na jakich właściciel, na określonym rynku najmu mógłby wynająć konkretne mieszkanie, w tym od możliwości wliczenia do czynszu opłat niezależnych od właściciela ponoszonych przez niego za dostawy do lokalu prądu, energii gazu, wody, odbioru ścieków, odpadów i nieczystości stałych (tak: uz. wyroku SA w Białymstoku z dnia 22 marca 2013 r., I ACa 61/13).

W ocenie Sądu Okręgowego odszkodowanie na rzecz powoda winno być naliczane od momentu wezwania pozwanych do zapłaty, którym w niniejszej sprawie było doręczenie odpisu pozwu. Powód nie przedstawił dowodów, aby wcześniej wzywał pozwanych do zapłaty z tego tytułu wskazując wysokość żądanej kwoty.

Wyrok SO w Szczecinie z dnia 25 września 2013 r., II Ca 63/13

Standard: 9693 (pełna treść orzeczenia)

Sądy OkręgowePrawo cywilne

Rationem legis przepisu art. 18 ustawy stanowiła z jednej strony ochrona byłego lokatora przez wstrzymanie opróżnienia lokalu do czasu otrzymania lokalu socjalnego oraz przed wysokim odszkodowaniem, z drugiej wyrównanie właścicielowi szkody wynikłej z uprzywilejowania byłego lokatora, czyli stworzenie takiej sytuacji, jak gdyby były lokator nie miał przywileju. W przepisie tym ustawodawca zapewnia właścicielowi pokrycie strat poniesionych wskutek zajmowania lokalu przez osobę nieuprawnioną; to ona jest zobowiązana do naprawienia szkody.

Uznając za konieczne limitowanie zakresu odpowiedzialności określonej grupy byłych lokatorów, ustawodawca łagodzi jej skutki przez zapewnienie właścicielowi roszczenia odszkodowawczego przeciwko gminie, która nie dostarczyła lokalu zamiennego albo socjalnego osobie do niego uprawnionej. Jest oczywiste, że nie wpływa to na obowiązek płacenia przez nią odszkodowania w określonej wysokości za bezprawnie zajmowany lokal, gdyż to ona wyrządza szkodę. Przyznanie eksmitowanemu lokatorowi uprawnienia do lokalu socjalnego nie zwalnia go z obowiązku płacenia odszkodowania za zajmowany lokal po orzeczeniu eksmisji.

Uchwała SN z dnia 16 kwietnia 2003 r., III CZP 22/03

Standard: 55328 (pełna treść orzeczenia)

Sąd NajwyższyPrawo cywilne

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z serwisu akceptujesz politykę prywatności i cookies.