Ogólnikowe zaprzeczenie wszystkim twierdzeniom strony (art. 3; art. 210 § 2 i art. 230 k.p.c.)
Zasada prawdy, lojalności, dobrych obyczajów; zakaz kłamstwa procesowego (art. 3 k.p.c.) Dowody i postępowanie dowodowe - część ogólna (art. 227 - 243 k.p.c.) Rozpoczęcie rozprawy (art. 210 k.p.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Przepis art. 3 k.p.c. zobowiązuje strony do dokonywania czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz do przedstawiania dowodów.
Stosowane niekiedy przez profesjonalnych pełnomocników ogólne zaprzeczenie wszystkim faktom powołanym przez stronę przeciwną stanowi oczywiste naruszenie powołanego przepisu i jest pozbawione jakiegokolwiek znaczenia procesowego. Strona ma obowiązek odnieść się do poszczególnych faktów, a jeżeli według jej wiedzy fakty te przedstawiają się odmiennie, niż to wynika z oświadczeń przeciwnika procesowego, ma obowiązek przedstawić swoją wersję dotyczącą tych faktów.
Wyrok SR w Biskupcu z dnia 26 kwietnia 2017 r., I C 483/16
Standard: 9393 (pełna treść orzeczenia)
Zgodnie z treścią art. 230 k.p.c. gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane. Ponadto każda ze stron zobowiązana jest do złożenia zgodny z prawdą wyjaśnień odnośnie okoliczności sprawy i oświadczeń co do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących okoliczności faktycznych (art. 3 k.p.c. i art. 210 § 2 k.p.c.). Ogólnikowe zaprzeczenie wszystkim twierdzeniom strony przeciwnej nie czyni zadość temu obowiązkowi (tak na przykład SN w wyroku z dnia 20 listopada 2014 r., V CSK 78/14).
Wyrok SR Szczecin – Centrum z dnia 20 kwietnia 2017 r., XI GC 65/17
Standard: 9133 (pełna treść orzeczenia)