Wyzysk a nieważność umowy na podstawie art. 58 § 2 k.c.; zbieg norm
Nieważność czynności prawnej ze względu na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.) Wyzysk (art. 388 k.c.) Zbieg roszczeń w prawie cywilnym
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Przepis art. 388 § 1 k.c. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 58 § 2 k.c. i nie jest wykluczona sytuacja, w której brak wystąpienia przesłanek wyzysku mógłby prowadzić do oceny określonej umowy w świetle art. 58 § 2 k.c.
Wyrok SA w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2016 r., I ACa 1035/16
Standard: 17410 (pełna treść orzeczenia)
Przepis art. 388 k.c. reguluje instytucję wyzysku, która ze względów moralnych ogranicza swobodę umów. Jest to szczególny przypadek sprzeczności z prawem lub zasadami współżycia społecznego treści czynności prawnej. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 58 § 2 k.c., co oznacza, że przyjęcie istnienia wyzysku zasadniczo wyklucza możliwość ustalenia nieważności umowy także na podstawie art. 58 § 2 k.c. (por. wyrok SN z dnia 31 marca 2016 r. IV CSK 372/15).
Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w przypadku instytucji wyzysku, powód w pierwszej kolejności winien zgłosić roszczenie o charakterze wyrównawczym, a możliwość zgłoszenia żądania unieważnienia umowy następuje dopiero po wykazaniu, że żądania wyrównawcze są nadmiernie utrudnione (por, wyrok SN z dnia 20 maja 2010 r. V CSK 387/09).
Wyrok SO w Poznaniu z dnia 13 października 2016r., XVIII C 1096/15
Standard: 7939 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 47053
Standard: 24665
Standard: 7940
Standard: 16417
Standard: 20961
Standard: 49507
Standard: 65418
Standard: 17409
Standard: 20960