Charakterystyka poplecznictwa (art. 239 k.k.)
Poplecznictwo (utrudnianie postępowania - art. 239 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Istotą przestępstwa poplecznictwa jest, najogólniej rzecz ujmując, utrudnianie lub udaremnianie postępowania karnego poprzez udzielenie sprawcy przestępstwa pomocy w uniknięciu odpowiedzialności karnej.
Norma art. 239 § 1 k.k. przewiduje samodzielny typ przestępstwa nakierowany na penalizację zachowań wymierzonych w prawidłowy tok postępowania karnego, a nie na ochronę dóbr prawnych naruszanych przez sprawcę przestępstwa "poprzedzającego".
Odpowiedzialność za czyn z art. 239 § 1 k.k. w aspekcie podmiotowym jest oderwana i niezależna od "przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego" popełnianego przez sprawcę, któremu pomaga się uniknąć odpowiedzialności karnej.
Art. 239 § 1 k.k. wprowadza za poplecznictwo odrębną odpowiedzialność i dotyczy ona osoby, która "sprawcy pierwotnemu" pomaga, utrudniając lub udaremniając prowadzenie postępowania karnego.
Postanowienie SN z dnia 24 października 2018 r., V KK 375/18
Standard: 19568 (pełna treść orzeczenia)
Istota przestępstwa poplecznictwa - ogólnie rzecz ujmując - polega na utrudnianiu lub udaremnianiu postępowania karnego poprzez udzielenie sprawcy przestępstwa pomocy w uniknięciu odpowiedzialności karnej i może być popełnione jeszcze przed wszczęciem postępowania karnego (in rem oraz in personam), aż do czasu wykonania kary. Podmiotem omawianego przestępstwa może być każdy (jest to tzw. przestępstwo powszechne, ogólne) – tak SN w wyroku z 5 sierpnia 2009 r. o sygn. II KK 136/09.
Do znamion przestępstwa poplecznictwa należy utrudnianie lub udaremnianie postępowania karnego. Jest to więc przestępstwo materialne.
Wyrok SA w Wrocławiu z dnia 21 kwietnia 2016 r., II AKa 87/16
Standard: 76870 (pełna treść orzeczenia)