Umowa sprzedaży według konwencji o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów sporządzonej w Wiedniu 11 kwietnia 1980 r.
Stosunek rozporządzenia Nr 593/2008 do istniejących konwencji międzynarodowych (art. 25 Rzym I) Umowa sprzedaży (art. 535 k.c.) Umowy w obrocie gospodarczym
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Art. 25 ust. 1 Rozporządzenia Rzym I mówi, że nie uchybia ono stosowaniu konwencji międzynarodowych, których stronami w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia - jest jedno lub więcej państw członkowskich, a które ustanawiają normy kolizyjne odnoszące się do zobowiązań umownych. Na podstawie powyższego odesłania zastosowanie w sprawie mogą mieć przepisy Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów, sporządzonej w Wiedniu dnia 11.04.1980 roku ( Dz. U. z 1997 r. Nr 45, poz. 28) – zwana dalej: Konwencją Wiedeńską, gdyż zarówno Polska jak i Republika Czech (jako następca Czechosłowacji) są jej stronami. koro bowiem przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 dają pierwszeństwo Konwencji Wiedeńskiej, to powoduje konieczność zbadania, czy będzie miała zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 1(1) Konwencji Wiedeńskiej ma ona zastosowanie do umów sprzedaży towarów między stronami mającymi siedziby handlowe w różnych państwach: (a) jeżeli państwa te są Umawiającymi się Państwami lub (b) jeżeli normy międzynarodowego prawa prywatnego wskazują na ustawodawstwo Umawiającego się Państwa, jako prawo właściwe. Mając na uwadze omówione powyżej regulacje oraz siedziby stron w krajach będących stronami tej Konwencji przyjąć należy, że jej przepisy będą miały zastosowanie w sprawie, co nie oznacza wzięcie ich w całości pod uwagę. Zgodnie bowiem z treścią jej art. 6 strony mogą wyłączyć zastosowanie niniejszej konwencji albo, z zastrzeżeniem artykułu 12, uchylić bądź zmienić skutki któregokolwiek z jej postanowień.
Współczesne transakcje w handlu międzynarodowym coraz częściej zawiera się przy użyciu określonych formularzy, zawierających albo same „ogólne warunki” albo tzw. „typowe kontrakty” obejmując oprócz ogólnych warunków także inne postanowienia. Oba rodzaje tych dokumentów nazywane są w praktyce „kontraktami typowymi”. Ze względu na szerokie zastosowanie w obrocie międzynarodowym typowych kontraktów obserwuje się tendencje do uznawania ich za nieodłączną część umowy. Jeśli jedna ze stron odwołuje się do typowego kontraktu, a druga strona, która zna warunki typowego kontraktu lub bez trudu mogła się z nim zapoznać, nie powiadamia o swoim sprzeciwie co do przyjęcia jego warunków, to umowę uważa się za zawartą na warunkach typowego kontraktu ( por. Międzynarodowe prawo handlowe pod red. M. Pazdana, Warszawa 2002 r., s. 82).
Postanowienie SR w Tarnowie z dnia 11 kwietnia 2024 r., V GC 129/24
Standard: 80323 (pełna treść orzeczenia)
Międzynarodową umowę sprzedaży regulują przepisy konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów sporządzonej w Wiedniu 11 kwietnia 1980 roku. ( Dz. U. Nr. 45 z 1997 roku poz. 286)
Zarówno Chińska Republika Ludowa jak i Rzeczpospolita Polska ( od 1 czerwca 1996 roku) są stronami tej konwencji (zob. oświadczenie rządowe w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów sporządzonej w Wiedniu w dniu 11 kwietnia 1980 roku ( Dz. U. Nr. 45 z 1997 poz. 287).
Z tego względu przepisy konwencji znajdują zastosowanie w sprawie albowiem, zgodnie z jej art. 1 ust 1 lit. a – ma ona zastosowanie do umów sprzedaży towarów między stronami mającymi siedziby handlowe w różnych państwach, jeżeli państwa te są umawiającymi się państwami, a przedmiotowe umowy zostały zawarte po wejściu konwencji w życie w obu Umawiających się Państwach, które nie złożyły oświadczeń, o których mowa w art. 92- 96 konwencji wiedeńskiej. Przy czym zgodnie z art. 91 ust 2 Konstytucji - przepisy konwencji mają pierwszeństwo przed niedającymi się z nią pogodzić regulacjami ustawowymi. Strony mogły, zgodnie z art. 6 konwencji wiedeńskiej – wyłączyć jej zastosowanie m. in. poprzez dokonanie wyboru prawa właściwego dla umowy sprzedaży, czego jednakże nie uczyniły.
Ponadto – zgodnie z poglądami piśmiennictwa oraz orzecznictwa – wybór przez strony umowy sprzedaży prawa właściwego wywiera skutek przewidziany art. 6 Konwencji Wiedeńskiej jedynie wtedy, gdy wybranym statutem kontraktowym jest prawo państwa niezwiązanego tą konwencją, w razie zaś wybrania prawa państwa związanego nią skutek ten nie następuje, gdyż częścią prawa wybranego są także przepisy konwencji wiedeńskiej (tak SN w uz. wyroku z dnia 17 października 2008 r., I CSK 105/08).
Zgodnie z treścią przepisu art. 53 Konwencji kupujący obowiązany jest zapłacić cenę za towar i przyjąć dostawę zgodnie z umową i konwencją.
Zgodnie z treścią art. 38 powołanej konwencji kupujący powinien dokonać kontroli towarów lub spowodować dokonanie kontroli w najkrótszym, praktycznie możliwym w danych okolicznościach, terminie. Jeżeli umowa przewiduje przewóz towarów, kontrola może być dokonana w terminie późniejszym, po dostarczeniu towarów na miejsce przeznaczenia.
Zgodnie z przepisem art. 39 Konwencji Kupujący traci prawo do powoływania się na brak zgodności towarów, jeżeli nie zawiadomi sprzedającego o charakterze występujących niezgodności w rozsądnym terminie od chwili, w której niezgodności te zostały przez niego wykryte lub powinny były zostać wykryte.
W każdym przypadku kupujący traci prawo do powoływania się na brak zgodności towarów, jeżeli nie zawiadomi o nim sprzedającego najpóźniej w ciągu dwóch lat od daty, w której towary zostały rzeczywiście wydane kupującemu, chyba, że termin ten jest niezgodny z umownym okresem gwarancji.
Jak z powyższego wynika z uwagi na niedokonanie kontroli zakupionych towarów oraz brak zawiadomienia sprzedawcy o braku zgodności towarów z umową w rozsądnym terminie od chwili, w której niegodności te zostały przez niego wykryte lub mogły zostać wykryte pozwany utracił prawo do powoływania się w relacji z powodem na niezgodności towaru z umową.
Wyrok SO w Łodzi z dnia 29 listopada 2022 r., X GC 320/21
Standard: 80118 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 80330
Standard: 8139
Standard: 80161
Standard: 80150
Standard: 80432