Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej i rozwodu, gdy sprawa dotyczy także zobowiązań alimentacyjnych (art. 3 lit. d) rozporządzenia nr 4/2009)
Jurysdykcja ogólna w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych (art. 3 rozp. Nr 4/2009) Jurysdykcja na podstawie art. 12 rozporządzenia Rady (WE) NR 2201/2003
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003, przewiduje możliwość prorogacji jurysdykcji w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej na korzyść sądów tego państwa członkowskiego, w którym jurysdykcja jest wykonywana na podstawie art. 3 tegoż rozporządzenia, w celu wydania orzeczenia w przedmiocie powództwa o rozwiązanie związku małżeńskiego (zob. podobnie wyrok z dnia 12 listopada 2014 r., C‑656/13). Zatem sąd, który ma jurysdykcję na podstawie tego art. 12 ust. 1, ma również jurysdykcję do rozpoznania spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych na mocy art. 3 lit. d) rozporządzenia nr 4/2009, jeśli żądanie dotyczące zobowiązania alimentacyjnego jest związane z postępowaniem w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej (wyrok z dnia 15 lutego 2017 r., W i V, C‑499/15). Jednakże wspomniany art. 12 ust. 1 wymaga wykazania wyraźnego lub przynajmniej jednoznacznego uznania – w chwili wszczęcia postępowania przed sądem – prorogacji jurysdykcji w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej przez wszystkie strony postępowania.
W postępowaniu takim jak postępowanie główne, którego przedmiotem jest nie odpowiedzialność rodzicielska, lecz jedynie rozwiązanie związku małżeńskiego i w którym pozwany się nie stawił, należy zaś stwierdzić, że ani powód, ani pozwany nie uznali wyraźnie lub przynajmniej w jednoznaczny sposób jurysdykcji sądu, do którego wniesiono powództwo, w zakresie orzekania w kwestiach dotyczących tej odpowiedzialności.
W konsekwencji w tych okolicznościach sądu mającego jurysdykcję do rozpoznania powództwa o rozwód na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003 nie można uznać na mocy art. 12 tego rozporządzenia za mającego jurysdykcję, a tym bardziej za automatycznie mającego jurysdykcję do orzekania w kwestiach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązania alimentacyjnego względem danego małoletniego dziecka.
W konsekwencji, art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że w razie gdy sąd państwa członkowskiego wspólnego obywatelstwa małżonków, do którego powód wniósł powództwo, ma jurysdykcję do rozpoznania sprawy rozwodowej na mocy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003, przewidzianego w art. 12 ust. 1 lit. b) warunku dotyczącego uznania jurysdykcji nie można uznać za spełniony, gdy przedmiotem postępowania nie jest odpowiedzialność rodzicielska, a pozwany się nie stawił. W tej sytuacji sąd, do którego wniesiono powództwo, mający jurysdykcję do orzekania w sprawie rozwodu małżonków, nie ma jurysdykcji na mocy tego art. 12 ust. 1 lit. b) i art. 3 lit. d) rozporządzenia nr 4/2009 do orzekania w kwestiach dotyczących, odpowiednio, odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązania alimentacyjnego względem danego dziecka.
Wyrok TSUE z dnia 3 października 2019 r., C-759/18
Standard: 80628 (pełna treść orzeczenia)
Art. 8 rozporządzenia nr 2201/2003 oraz art. 3 rozporządzenia nr 4/2009 należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym sądy państwa członkowskiego, które wydały prawomocne orzeczenie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej i zobowiązań alimentacyjnych w odniesieniu do małoletniego dziecka, nie mają już jurysdykcji do rozpoznania żądania dotyczącego zmiany rozstrzygnięć zawartych w tym orzeczeniu, jeśli miejsce zwykłego pobytu tego dziecka znajduje się na terytorium innego państwa członkowskiego. Jurysdykcję do rozpoznania tego żądania mają sądy tego innego państwa członkowskiego.
Wyrok TSUE z dnia 15 lutego 2017 r., C-499/15
Standard: 80653 (pełna treść orzeczenia)