Prawo właściwe dla umowy przewozu (art. 5 Rzym I)
Rozporządzenie Nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I, art. 28 p.p.m.)) Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Stosownie do art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rzym I w zakresie, w jakim strony nie dokonały wyboru prawa właściwego dla umowy przewozu osób zgodnie z akapitem drugim, umowa przewozu osób podlega prawu państwa, w którym podróżny ma miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że w tym samym państwie znajduje się miejsce wyjazdu lub miejsce przeznaczenia. Jeżeli warunki te nie są spełnione, stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się miejsce zwykłego pobytu przewoźnika.
Odpowiedzialność przewoźnika wynikająca z rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 ma niewątpliwie charakter umowny (por. wyroki TSUE z 9 lipca 2009 r. w sprawie R., C-204/08, z 23 października 2012 r. w sprawach N. i in., C-581/10 oraz uchwałę SN z 17 marca 2017 r., III CZP 111/16). W konsekwencji strony mogą w ramach stosunku umownego uregulować wybór prawa właściwego na podstawie art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) w zw. z art. 28 ustawy z 4 lutego 2011 r. Prawo międzynarodowe prywatne.
Wyrok SO w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2023 r., XXVII Ca 3055/22
Standard: 80348 (pełna treść orzeczenia)
Art.5 ust.2 Rzym I nie wyłącza możności wyboru prawa właściwego przez strony. Przeciwnie, przewiduje, że umowa przewozu osób podlega prawu państwa, w którym podróżny ma miejsce zwykłego pobytu, pod warunkiem że w tym samym państwie znajduje się miejsce wyjazdu lub miejsce przeznaczenia, ale tylko w zakresie, w jakim strony nie dokonały wyboru prawa właściwego dla umowy przewozu osób zgodnie z akapitem drugim. Zgodnie z tym akapitem strony mogą zawrzeć umowę, o której mowa w art.3 Rzym I, z ograniczeniem do wymienionych w tym akapicie (art.5 ust.2 in fine) przypadków. Dopiero jeśli warunki ze zdania pierwszego ust.2 art.5 nie są spełnione (brak umowy o wybór prawa, miejsce zwykłego pobytu podróżnego nie znajduje się w państwie miejsca wyjazdu lub przeznaczenia), stosuje się prawo państwa, w którym znajduje się miejsce zwykłego pobytu przewoźnika.
Wyrok SA w Poznaniu z dnia 10 stycznia 2022 r., II Ca 1677/21
Standard: 80356 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 80362