Jawność życia publicznego
Wolność prasy i innych środków społecznego przekazu (art. 14 Konstytucji i art. 1; art. 2 art. 41 Pr.Pras.) Prawo dziennikarza do informacji (art. 11 Pr. Pras.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Prasa ma prawo do prezentacji zjawisk ocenianych jako naganne, może też wyrażać związane z tym negatywne oceny, w tym także w formie pytań i wątpliwości, jeśli opisywane zjawiska są ważne dla transparentności życia publicznego, budzą powszechne zainteresowanie, a ich przedstawianie leży w uzasadnionym interesie publicznym.
Wyrok SN z dnia 11 sierpnia 2016 r., I CSK 419/15
Standard: 63664 (pełna treść orzeczenia)
Początkowo prawo do tzw. informacji publicznej odnoszono przede wszystkim do jawności działań organów administracji publicznej w ramach indywidualnych spraw administracyjnych załatwianych przez te organy. Płaszczyzna jawności życia publicznego poszerzyła się jednak znacznie wraz z wprowadzeniem do Konstytucji z 1997 r. przepisów wprost statuujących wolność słowa, wolność prasy oraz prawo do informacji.
Sstworzone gwarancje jawności życia publicznego służyć mają pewnym ogólnym wartościom ustrojowym, zapewniając możliwość wpływu społeczeństwa na kształt i przebieg zjawisk istotnych społecznie.
Przejrzystość działań organów władzy publicznej i jej funkcjonariuszy stanowi warunek sine qua non formułowania krytycznej ich oceny, a przez to służy kontroli zgodności tych działań z prawem. Poinformowani obywatele mają w rezultacie stworzone warunki niezbędne nie tylko dla ich potencjalnego aktywnego włączenia się w bieg spraw publicznych (współudział w podejmowaniu decyzji), ale także by pośrednio na te sprawy oddziaływać (wywieranie presji czy formułowanie oczekiwań wobec podmiotów, których kompetencjom podlega podejmowanie rozstrzygnięć, oraz kontrola ich działań).
Wyrok TK z dnia 12 maja 2008 r., SK 43/05
Standard: 1920 (pełna treść orzeczenia)