Posiedzenie w przedmiocie dalszego stosowania pobytu w zakładzie psychiatrycznym (art. 204 k.k.w.)
Środki zabezpieczające (art. 199a - 205a k.k.w.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Stosownie do art. 204 § 1 k.k.w., jeżeli wobec sprawcy orzeczono pobyt w zakładzie psychiatrycznym, sąd, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, orzeka w przedmiocie dalszego stosowania tego środka, a w wypadku uzyskania opinii, że dalsze pozostawanie sprawcy w zakładzie nie jest konieczne - bezzwłocznie. W razie potrzeby sąd zasięga opinii innych biegłych. Zgodnie z art. 204 § 3 k.k.w., orzekając o zwolnieniu z zakładu psychiatrycznego, sąd w razie stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do przyjęcia sprawcy do domu pomocy społecznej w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), zawiadamia o tym właściwy organ do spraw pomocy społecznej.
Postanowienie SN z dnia 2 lutego 2022 r., II CSKP 1226/22
Standard: 75615 (pełna treść orzeczenia)
Odesłanie w art. 204 § 4 k.k.w. będącego podstawą orzekania w niniejszej sprawie do odpowiedniego stosowania § 1 oznacza, iż sąd orzekając na podstawie art. 204 §4 k.k.w. o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego musi dysponować opinią o stanie zdrowia sprawcy i o postępach w leczeniu lub terapii, zawierającą stanowisko co do konieczności dalszego stosowania środków zabezpieczających. Jednakże inicjatywa dopuszczenia dowodu z opinii biegłych pozostaje w tym wypadku po stronie sądu. Obowiązek przesyłania opinii okresowych (art. 203 § 1 KKW) dotyczy bowiem tylko kierownika zakładu psychiatrycznego. (porównaj komentarz do kkw pod redakcją Lachowskiego).
Za nieuprawnione w świetle obowiązujących przepisów uznać należy poprzestanie przez Sąd Rejonowy przed wydaniem postanowienia w trybie art. 204 § 4 k.k.w. informacji od kierownika o częstotliwości leczenia sprawcy i postępach w leczeniu. Podnieść należy, że art. 204 § 4 k.k.w. odsyła do odpowiedniego stosowania § 1 tego przepisu, nie odsyła natomiast do art. 203 § 1 k.k.w.
Sąd Rejonowy winien zatem bezwzględnie przed wydaniem postanowienia z art. 204 § 4 k.k.w. uzyskać opinię biegłych i nie może tej opinii zastąpić informacją kierownika placówki. Ustawa nie wskazuje w jakim składzie winna być wydana opinia, niemniej pomocnym może być tu przepis art. 199 b, kkw który wskazuje na konieczność wysłuchania psychologa, psychiatrę w sprawach osób niepoczytalnych, o ograniczonej poczytalności lub z zaburzeniami osobowości albo gdy sąd uzna to za wskazane - ponadto lekarza psychiatrę, w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - biegłych wskazanych w pkt 1 i 2 oraz lekarza seksuologa lub psychologa seksuologa, w sprawach osób uzależnionych można również wysłuchać biegłego w przedmiocie uzależnienia. Zgodnie z treścią art. 202 § 1 kpk w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. przy zasięganiu opinii psychiatrycznej Sąd powinien powołać co najmniej 2 biegłych psychiatrów.
W odróżnieniu od orzekania w trybie art. 199b KKW (na wniosek dyrektora zakładu karnego, kierownika zakładu psychiatrycznego lub kierownika podmiotu leczniczego, w którym sprawca odbywa terapię lub terapię uzależnień), przepis art. 202 § 4 k.k.w. nie przewiduje obowiązku wysłuchania biegłych. Udział biegłych w posiedzeniu nie jest zatem konieczny, a sąd orzeka na podstawie opinii pisemnej. W razie potrzeby, osoby biorące udział w wydaniu opinii mogą być oczywiście przesłuchane przez sąd. Z tego samego powodu sąd zasięga opinii innych biegłych (art. 204 § 1 zd. 2 KKW).
Postanowienie SO w Częstochowie z dnia 22 lutego 2019 r., VII Kzw 23/19
Standard: 75625 (pełna treść orzeczenia)