Orzeczenie kary ograniczenia wolności ze środkiem probacyjnym (art. 34 § 3 i art. 35 § 4 k.k.)
Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne; potrącenie wynagrodzenia (art. 34 § 1a pkt 1 i pkt 4 i art. 35 § 1 i § 2 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Orzeczenie środka probacyjnego określonego w art. 72 § 1 pkt 3 k.k. w postaci obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby jest możliwe na podstawie art. 34 § 3 k.k. – w razie orzeczenia kary ograniczenia wolności.
Wyrok SN z dnia 8 czerwca 2022 r., IV KK 176/22
Standard: 75509 (pełna treść orzeczenia)
Czas stosowania obowiązków określonych w art. 34 § 3 k.k., w zakresie w jakim przepis ten odsyła do art. 72 § 1 k.k., nie może przekraczać długości kary ograniczenia wolności wymierzonej w danym przypadku.
Czas wykonywania tych obowiązków powinien się mieścić w czasie trwania kary ograniczenia wolności, aby można było skontrolować ich wykonanie i wyciągnąć ewentualne konsekwencje prawnokarne z ich niewykonania (por. art. 65 § 1 k.k.w.).
Środki probacyjne są środkami integralnie powiązanymi z okresem próby. Służą zwiększeniu skuteczności wykonywania kary o charakterze wolnościowym, zwłaszcza w przestrzeni prewencji indywidualnej. Co do zasady ich oddziaływanie nie powinno wykraczać poza okres próby. Brak jakichkolwiek racjonalnych powodów, aby w ten sam sposób nie postrzegać celu orzekania tych środków na gruncie kary ograniczenia wolności.
Wyrok SN z dnia 11 kwietnia 2022 r., IV KK 377/21
Standard: 75510 (pełna treść orzeczenia)