Obelgi w debacie publicznej
Zniewaga (art. 216 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Swoboda wymiany poglądów nie obejmuje - co do zasady - wypowiedzi jednoznacznie znieważających (tak: wyrok TK z 12 lutego 2015 r., SK 70/13).
Wyrok SN z dnia 7 marca 2023 r., II CSKP 659/22
Standard: 69456 (pełna treść orzeczenia)
Osoba piastująca funkcję publiczną narażona jest na wystawianie swoich poczynań pod osąd opinii publicznej i musi liczyć się z krytyką swojego postępowania, która jest społecznie pożyteczna i pożądana, jeżeli została podjęta w interesie publicznym i ma cechy rzetelności oraz rzeczowości, a jednocześnie nie przekracza granic potrzebnych do osiągnięcia społecznego celu krytyki. Poza ramy krytyki wykracza takie zachowanie, które nie odnosi się do faktów, a opiera jedynie na ocenach sformułowanych za pomocą pejoratywnych przymiotników (wyrok SN z 28 września 2000 r., V KKN 181/98; wyroki ETPCz: z 21 marca 2002 r. w sprawie 31611/96 Nikula przeciwko Finlandii oraz z 17 grudnia 2004 r. w sprawie 49017/99 Pedersen i Baadsgaard przeciwko Danii).
Osoba taka bezsprzecznie powinna bardziej znosić przywołaną krytykę niż ktoś, kto takich funkcji publicznych nie pełni.
Jednym z warunków brzegowych dopuszczalnej krytyki jest znieważenie, które pojawia się, gdy krytyka przekroczy rozsądny stopień wątpliwości co do jej osobistego charakteru lub poszanowania dobrego imienia.
Prawo do krytyki nie może być utożsamiane z prawem do znieważenia, a krytyczne oceny powinny być wyrażane w odpowiedniej formie, zwłaszcza, gdy nie są wyrażane w sposób spontaniczny, lecz zaplanowany i przemyślany
Wyrok SA w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2018 r., II AKa 218/18
Standard: 34322 (pełna treść orzeczenia)