Obejście przepisów o czasie pracy w godzinach nadliczbowych przez zatrudnienie niepracownicze
Nieważność czynności prawnej zmierzającej do obejścia ustawy Czas pracy; pozostawanie do dyspozycji pracodawcy (art. 128 k.p.) Atypowe formy zatrudnienia
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Zatrudnianie pracowników poza normalnym czasem pracy na podstawie umów cywilnoprawnych przy pracach tego samego rodzaju - co objęte stosunkami pracy - stanowi obejście przepisów o czasie pracy w godzinach nadliczbowych, nawet gdyby pracownicy byli doraźnie zainteresowani wykonywaniem tego zatrudnienia w ramach umów cywilnoprawnych (por. uchwała SN z dnia 12 kwietnia 1994 r., I PZP 13/94 oraz wyrok z dnia 30 czerwca 2000 r., II UKN 523/99).
„Świadczenie tej samej rodzajowo pracy, co określona w umowie o pracę poza normalnym czasem pracy pracowników, na podstawie kolejnej umowy o pracę lub umów cywilnoprawnych (zlecenia, o dzieło), jest bowiem kontynuowaniem stosunku pracy w godzinach nadliczbowych. Zawieranie takich umów stanowi obejście przepisów o czasie pracy, przy czym nie ma tu znaczenia wola pracownika i pracodawcy. Praca nadliczbowa jest możliwa jedynie wówczas, gdy wprost dopuszczają ją przepisy ustawy, i to w granicach ustalonych tymi przepisami” (wyrok SA w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2006 r., III APa 24/06, por. też. Wyrok SN z dnia 08 lipca 2015 r., II PK 282/14).
Z uwagi na powyższe, należy przyjąć, iż J. M. (1) przez cały czas wykonywania swoich obowiązków pozostawał w dyspozycji i pod nadzorem pracodawcy i świadczył pracę na rzecz pozwanej, co przemawia za słusznością żądania co do zasady.
Wyrok SR w Olsztynie z dnia 7 sierpnia 2017 r., IV P 483/15
Standard: 8400 (pełna treść orzeczenia)
Zatrudnianie pracowników poza normalnym czasem pracy na podstawie umów cywilnoprawnych przy pracach tego samego rodzaju - co objęte stosunkami pracy - stanowi obejście przepisów o czasie pracy w godzinach nadliczbowych, nawet gdyby pracownicy byli doraźnie zainteresowani wykonywaniem tego zatrudnienia w ramach umów cywilnoprawnych (por. uchwała SN z dnia 12 kwietnia 1994 r., I PZP 13/94 oraz wyrok z dnia 30 czerwca 2000 r., II UKN 523/99)
Powódka będąc jednocześnie związana umową o pracę z „D.” Sp. z o.o. i umowami zlecenia ze spółkami „Do.” oraz „De.”, na podstawie tych umów wykonywała jednakowy rodzaj czynności w tym samym miejscu z formalnym tylko rozdzieleniem czasu pracy i czasu świadczenia usług, to w tej sytuacji uprawnione jest stwierdzenie, że zawarcie umów zlecenia zmierzało do obejścia prawa (art. 58 § 1 k.c.), w tym wypadku przepisów prawa pracy o wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 151[1] § 1 k.p.).
Wyrok SN z dnia 8 lipca 2015 r., II PK 282/14
Standard: 64814 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 36193
Standard: 64815