„Inne porozumienia oparte na ustawie” w rozumieniu art. 9 § 1 k.p.
Źródła prawa pracy (art. 9 k.p.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
„Inne porozumienia” zawarte przez partnerów społecznych mają właściwości normatywne.
O możliwości uznania określonego porozumienia za akt zawierający przepisy prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p. decyduje to, czy spełnia on kryteria wskazane w tym przepisie, to jest czy jest oparty na ustawie i czy określa prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
Przesłankę tę spełniają porozumienia zawierane w trakcie sporów zbiorowych prowadzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyraźne ustawowe oparcie posiadają porozumienia zbiorowe zawarte w ramach bezpośrednich rokowań (tzw. porozumienia koncyliacyjne - art. 9 ustawy) oraz w czasie mediacji prowadzonej przez mediatora (tzw. porozumienia mediacyjne - art. 14 ustawy).
Wyrok SN z dnia 16 lipca 2020 r., I PK 23/19
Standard: 59003 (pełna treść orzeczenia)
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominujący jest jednak pogląd, że wymagane „oparcie ustawowe” należy rozumieć szeroko jako wskazanie w ustawie (wyraźne lub wyinterpretowane) możliwości zawarcia porozumienia zbiorowego, nawet bez bliższego jego określenia
Wyrok SN z dnia 1 marca 2018 r., I PK 168/17
Standard: 58982 (pełna treść orzeczenia)