Niszczenie znaków granicznych (art. 277 k.k.)
Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (art. 270 – 277 k.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Do uznania istnienia znaku granicznego jako przedmiotu czynności wykonawczej przestępstwa stypizowanego w art. 277 k.k. niezbędne jest, by znak ten miał trwałą postać oraz by został umieszczony w punkcie określającym przebieg granicy.
W doktrynie pojęciu znaku granicznego, o którym mowa w art. 277 k.k., nadano jeszcze szersze znaczenie zaliczając do nich także tzw. "stałe znaki" (będące też znakami granicznymi), o których mowa w art. 152 Kodeksu cywilnego, w tym wszelkiego rodzaju słupy graniczne, głazy, kopce i miedze oznaczające granice między gruntami oraz wszelkiego rodzaju trwałe elementy zagospodarowania terenu usytuowane w punktach granicznych przez osoby do tego uprawnione.
Trafnie zaznacza się w literaturze, że moc prawna znaku granicznego wynika nie z jego treści, a z umieszczenia go w terenie. Nabiera znaczenia prawnego dopiero od chwili jego umieszczenia. Dlatego też ustawa kładzie nacisk na zachowania, które prowadzą do unicestwienia roli, jaką ma spełniać, to jest wskazywać miejsce, gdzie przebiega granica między gruntami.
Wyrok SN z dnia 24 września 2020 r., III KK 108/19
Standard: 58881 (pełna treść orzeczenia)
Znaki graniczne objęte ochroną przepisu art. 277 k.k., należy traktować jak dokumenty szczególnego rodzaju. Ten szczególny rodzaj jest związany z faktem, że dokumenty te znajdują się na granicy działek wskazując jej przebieg. Drewniane paliki wbite w trakcie oględzin sądowych w dniu 22 maja 2007 roku, również spełniały od chwili ich umieszczenia na gruncie rolę dokumentów pomocniczych dla tegoż postępowania. Nie można bowiem pominąć, faktu, że art. 277 k.k. znajduje się w rozdziale XXXVI: Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Wykładnia systemowa wskazuje więc, że znaki graniczne traktowane winny być jako dokumenty. Stabilne w tym zakresie stanowiska doktryny wskazują, że ochroną prawną objęte są znaki rozgraniczające nieruchomości, jeżeli zostały ustawione przez właściwy organ. W tym przypadku nie ma wątpliwości, że organem właściwym do ustawienia znaków granicznych, chociażby ich charakter był przejściowy (tylko na potrzeby postępowania sądowego) był Sąd i znaki te zostały w obecności Sądu przez biegłego geodetę ustawione. Znaki te korzystały z ochrony, jako tymczasowe dokumenty przynajmniej do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
Przepisy art. 277 k.k. znajdują się w rozdziale XXXVI tego Kodeksu, traktującym o przestępstwach przeciwko dokumentom. Według art. 115 § 14 k.k., dokumentem jest każdy przedmiot stanowiący dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne.
Znaki (paliki) umieszczone na gruncie w toku postępowania sądowego, a określające prowizorycznie linię granic nieruchomości, mają charakter dowodu co do okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne w związku z toczącym się postępowaniem sądowym i przyszłym, ostatecznym rozstrzygnięciem sądu w sprawie rozgraniczenia.
W związku z powyższym usuwanie tak ustawionych znaków granicznych korzysta z ochrony art. 277 k.k., a ich usuwanie oceniać należy w kategorii popełnienia przestępstwa.
Wyrok SO w Zamościu z dnia 14 maja 2013 r., II Ka 29/13
Standard: 58884 (pełna treść orzeczenia)