Sankcja z tytułu naruszenia zasady swobody umów
Zasada swobody umów (art. 353[1] k.c.)
Potwierdzenie zasady swobody umów stanowi również art. 58 § 1 k.c., który przewiduje, iż czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego (§ 2). Komentowany przepis ujmuje swobodę umów z negatywnej perspektywy.
Artykuł 58 k.c. jest zatem normą sankcjonującą naruszenie innych przepisów, w tym także art. 353[1] k.c.
Wyrok SR dla Łodzi-Widzewa z dnia 12 kwietnia 2017 r., I C 72/16
Standard: 54349 (pełna treść orzeczenia)
Artykuł 353[1] k.c. nie zawiera żadnej sankcji z tytułu jego naruszenia, jest więc oczywiste, że tylko na tej podstawie sąd nie może ani uwzględnić, ani oddalić powództwa. Gdy chodzi o konsekwencje wykroczenia przez strony poza dopuszczalne granice swobody umów, miarodajne są inne przepisy kodeksu cywilnego, w szczególności art. 58 § 1 (por. m.in. wyroki SN z dnia 5 listopada 1996 r., II CKN 49/96 oraz z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 388/06).
Wyrok SN z dnia 12 grudnia 2007 r., V CSK 333/07
Standard: 54348 (pełna treść orzeczenia)