Korekta wierzyciela wyboru dłużnika na rzecz zaległych należności ubocznych i głównych (art. 451 § 1 zd. 2 k.c.)
Kilka długów względem tego samego wierzyciela - sposoby zaliczenia długu (art. 451 k.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Uprawnienie dłużnika obejmuje wskazanie konkretnego długu, natomiast jeśli w jego skład wchodzą należności uboczne, takie jak zalegle odsetki oraz zaległe świadczenie główne, to wierzyciel nie jest związany dyspozycją dłużnika. Nawet gdyby dłużnik wskazał wyraźnie należność główną, na poczet której świadczy, wierzyciel może zaliczyć ją w pierwszej kolejności na zalegle odsetki od należności głównej, a pozostałą cześć na należność główną.
Wyrok SN z dnia 4 listopada 2016 r., I CSK 732/15
Standard: 62240 (pełna treść orzeczenia)
Gdy dłużnik wskaże sposób zarachowania, wierzycielowi przysługuje prawo dokonania w tym względzie korekty. Stosownie do treści art. 451 § 1 zd. 2 k.c., może on to, co przypada na poczet danego długu, zaliczyć przede wszystkim na związane z nim zaległe świadczenia uboczne (np. odsetki) oraz na zalegające świadczenia główne. Natomiast wierzyciel może dokonać korekty, wskutek czego owa zapłata zostanie zarachowana na rzecz jeszcze wcześniejszych rat czynszu. Chociażby po to, by uniknąć ich przedawnienia.
Korekta wierzyciela jest czynnością prawną. I w tym wypadku pojawia się pytanie, jak długo wierzyciel zachowuje prawo do jej dokonania. Obserwacja praktyki nie pozwala umniejszać znaczenia tej kwestii, przyjęte rozwiązanie ma bowiem niemałe znaczenie zwłaszcza w obrocie profesjonalnym. Z tego co wyżej powiedziano wynika, że wcześniejsze wskazanie dłużnika zasadniczo wywołuje skutek w postaci zarachowania. Niemniej jednak pozostaje on przez pewien czas w zawieszeniu, do chwili złożenia oświadczenia przez wierzyciela. Sam sposób zarachowania ma porządkować relacje występujące między stronami i przez to wpływać na bezpieczeństwo obrotu.
Komentowany przepis nie udziela wprost odpowiedzi na postawione pytanie. Jak można sądzić, nie da się przyjmować, iż owo uprawnienie wierzyciela do dokonania korekty służy mu bezterminowo (np. wierzyciel po upływie dwóch lat dokonuje korekty zaliczając zapłatę dłużnika na poczet zaległych odsetek), dlatego byłoby rozsądnie przyjmować, iż wierzyciel powinien bez zbędnej zwłoki, w normalnym toku czynności powiadomić dłużnika o dokonanej przez siebie korekcie.
Wyrok SR w Nysie z dnia 27 czerwca 2016 r., I C 1515/15
Standard: 8946 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 51845
Standard: 9198
Standard: 69569
Standard: 27583