Przeszukanie osoby w orzecznictwie ETPCz
Przeszukanie osoby (art. 223 k.p.k.)
Trybunał akceptuje wyjaśnienie rządu, że zostało ono przeprowadzone w osobnym pomieszczeniu, w obecności jednej osoby tej samej płci i trwała tylko tyle, ile było konieczne, by ustalić, iż skarżąca nie posiada przy sobie niebezpiecznych przedmiotów. Przeszukanie służyło prawnie uzasadnionemu celowi, mianowicie ochronie bezpieczeństwa skarżącej w czasie zatrzymania. Nic nie wskazuje na to, że przeszukanie zostało przeprowadzone w sposób mogący poniżyć lub upokorzyć skarżącą (zob., dla porównania, Valašinas p. Litwie, nr 44558/98, ECHR 2001-VIII, oraz Iwańczuk p. Polsce, nr 25196/94, 15 listopada 2001).
Staszewska przeciwko Polsce (Skarga nr 10049/04)
Standard: 4311
Trybunał zauważa, że o ile takie rewizje mogą być niezbędne w przypadkach, w których konieczne jest zapewnienie bezpieczeństwa w więzieniu, lub zapobieżenie chaosowi lub przestępstwom, , muszą one odbywać się we właściwy sposób oraz być uzasadnione. Powinny się one odbywać w odpowiedni sposób z poszanowaniem godności osoby ludzkiej oraz w odpowiednim celu (Yankov p. Bułgarii, nr 39084/97, ETPCz 2003‑XII (fragmenty); Wainwright p. Zjednoczonemu Królestwu, nr 12350/04, ETPCz 2006‑...).
Nawet pojedyncze przypadki rewizji osobistej zostały uznane za upokarzające traktowanie odnośnie sposobu, w który zostały dokonane, możliwości, że ich celem było upokorzenie i poniżenie oraz braku uzasadnienia (por. Valašinas p. Liwie, nr 44558/98, ETPCz 2001‑VIII).
Trybunał podnosi także, że gdy rozkaz rozebrania się w celu przeszukania nie jest w ustalony sposób powiązany z zachowaniem bezpieczeństwa, czy zapobieganiem przestępstwom i nieporządkowi, może dojść do naruszenia artykułu 3 Konwencji (Wainwright; Wieser p. Austrii, nr 2293/03, 22 lutego 2007 roku, w którym skarżący został rozebrany przez funkcjonariuszy policji).
W przypadku, gdy skarżący-mężczyzna musiał rozebrać się w obecności funkcjonariuszki służby więziennej – kobiety, jej obecność stanowiła wyraźny brak szacunku dla skarżącego i w efekcie naruszyła jego godność ludzką. Trybunał uznał, że musiało to spowodować u niego uczucia udręki i niższości, a w konsekwencji, do jego upokorzenia i poniżenia (por. Valašinas).
Wiktorko przeciwko Polsce (Skarga nr 14612/02)
Standard: 4312