Posiadanie w rozumieniu art. 171 § 1 k.k.
Wytwarzanie, posiadanie, obrót substancjami niebezpiecznymi (art. 171 k.k.)
Przepis art. 171 § 1 k.k. nie przewiduje uwolnienia od odpowiedzialności karnej sprawcy z tego powodu, że posiadał materiały wybuchowe przechowując je w okresie krótszym niż 24 godziny. Oskarżony nie miał zezwolenia na przechowywanie materiałów wybuchowych nawet na krótki czas, więc w czasie kiedy były one składowane w garażu po prostu je posiadał. Istota ograniczeń związanych z przechowywaniem takich materiałów oraz odpowiedzialności karnej za ich posiadanie wbrew warunkom zezwolenia związana jest z zagrożeniem, jakie stwarzają takie materiały przechowywane nawet przez krótki czas w miejscu, w którym nie ma odpowiednich warunków do ich przechowywania, a ewentualna ich eksplozja stanowi zagrożenie dla życia osób postronnych i mienia innych osób.
Wyrok SA w Warszawie z dnia 27 października 2022 r., II AKa 249/21
Standard: 75669 (pełna treść orzeczenia)
Nie jest posiadaniem w rozumieniu art. 171 § 1 k.k. chwilowe „wzięcie do ręki w celu potrzymania” określonego przedmiotu.
Pojęcie „posiadania” na gruncie art. 171 § 1 k.k. należy interpretować - mutatis mutandis - w ten sam sposób, jak czyni się to na gruncie innych przepisów prawa karnego materialnego (art.202 § 3 i 4a k.k., art. 263 § 2 k.k., art. 54 ust. 1 i art. 62ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii).
Na gruncie prawa karnego „posiadaniem” jest: każde, chociażby krótkotrwałe władztwo nad rzeczą; każde świadome i faktyczne dysponowanie rzeczą, niezależne od czasu jego trwania, w tym również wykonywane za kogo innego, nawet bez chęci zatrzymania tych rzeczy na własność i bez względu na cel, z możliwością korzystania z nich w tym czasie, a nawet dysponowania nimi.
Nie można pojęcia „posiadania” interpretować w ujęciu cywilistycznym, a zatem wiązać tego posiadania jedynie z fizycznym władztwem nad rzeczą.
Posiadanie nie ogranicza się wyłącznie do osobistego dzierżenia określonego przedmiotu, a oznacza każde nią władanie, w tym także w zakresie możności wydawania zaleceń co do jej dalszego losu, poza miejscem, do którego sprawca ma stały dostęp, byleby tylko od niego zależał jej dalszy los i byleby sprawca miał zamiar jej posiadania (zob. wyroki SA w Warszawie z dnia: 26.04.2019 r., II AKa 190/17; 5 listopada 2013 r., II AKa 212/13).
Gdyby oskarżeni po wykopaniu niewybuchu – teoretycznie rzecz ujmując – zabrali go do swojego garażu, samochodu, złożyli na swojej nieruchomości, etc., a następnie ponownie zakopali w wykopie, jak to w rzeczywistości uczynili, to przecież nie byłoby wątpliwości, że postępując w taki sposób przez kilkadziesiąt godzin go faktycznie „posiadali” w rozumieniu art. 171 § 1 k.k. Nie wydaje się, aby zachodziła jakościowa różnica pomiędzy wyżej wymienionym przykładem, a faktycznym zachowaniem oskarżonych, którzy ten niewybuch po wydobyciu starannie ukryli i dopiero następnego dnia ponownie umieścili w wykopie i dokładnie zakopali zagęszczając nad nim ziemię. W tym czasie oskarżeni mieli faktyczne władztwo nad tym niewybuchem i niczego w tej ocenie nie zmienia fakt, że nie „chcieli zatrzymać go dla siebie”. Mogli i faktycznie dysponowali tą rzeczą, jak własną oraz realizowali swoje w tym zakresie zamierzenia.
Wyrok SN z dnia 26 stycznia 2021 r., V KK 377/20
Standard: 49604 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 27116