Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 398[4] § 1 pkt 2 k.p.c.)

Warunki formalne skargi kasacyjnej (art. 398[4] k.p.c.)

Wymaganie określone w art. 398[4] § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest tożsame z określonym w art. 398[4] § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać.

Uzasadnienia przyczyn kasacyjnych, kwalifikujących przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się w uzasadnieniu podstaw, niezależnie od tego, że chodzi w tym wypadku o zupełnie odmienne metody argumentowania 

Postanowienie SN z dnia 19 kwietnia 2024 r., I CSK 1412/23

Standard: 80114 (pełna treść orzeczenia)

Czym innym są podstawy skargi kasacyjnej, a czym innym uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, nie istnieje zaś „uzasadnienie podstaw przyjęcia skargi do rozpoznania”. Brak podstaw skargi oznacza nieusuwalną konstrukcyjną wadę, powodującą niedopuszczalność skargi. O merytorycznej zasadności podstaw może orzec jedynie Sąd Najwyższy, a sąd drugiej instancji nie ma w tym zakresie kompetencji. Jeżeli zatem wniesiona skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, to ocena tego stanu należy do Sądu Najwyższego. Sąd odwoławczy nie może więc oceniać podstaw skargi i ich uzasadnienia. Odrzucenie skargi może nastąpić zaś wtedy, gdy prawidłowo określone braki formalne nie zostały w terminie uzupełnione.

Postanowienie SN z dnia 30 września 2020 r., IV CZ 64/20

Standard: 56458 (pełna treść orzeczenia)

Sąd Najwyższy orzekając w sprawie może uwzględniać tylko te naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały przez skarżącego przytoczone w ramach obowiązku przewidzianego w art. 398[4] § 1 pkt 2 k.p.c.

Uwzględnienie przez Sąd Najwyższy innych - mogących występować obiektywnie, lecz niewytkniętych przez skarżącego - uchybień materialnoprawnych i procesowych, bez względu na ich ciężar i znaczenie dla wyniku rozpoznania skargi jest niedopuszczalne. Przed Sądem Najwyższym nie obowiązuje zasada da mihi factum, dabo tibi ius rozważeniu, rozważeniu, ze skutkiem oddziaływania na treść rozstrzygnięcia, podlegają tylko te przepisy, których naruszenie zarzucono w podstawach kasacyjnych.

Wyrok SN z dnia 9 września 2020 r., II CSK 757/18

Standard: 49052 (pełna treść orzeczenia)

Powołanie się w podstawach skargi kasacyjnej na obrazę tych samych przepisów prawa, które były przedmiotem apelacji oraz z tym samym uzasadnieniem nie może być kwalifikowane jako nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398[4] § 1 pkt 2 k.p.c.).

Postanowienie SN z dnia 18 sierpnia 2015 r., III PZ 6/15

Standard: 64925 (pełna treść orzeczenia)

Realizacja art. 398[4] § 1 pkt 2 k.p.c. powinna polegać na wyraźnym określeniu, jakie przepisy - oznaczone numerem jednostki redakcyjnej (np. artykułu, paragrafu, ustępu, punktu) aktu prawnego (np. ustawy, rozporządzenia) - zostały naruszone. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest bowiem w ogóle możliwa (por. m,in. postanowienie SN z dnia 14 marca 2012 r., I UK 332/11).

Wyrok SN z dnia 17 kwietnia 2014 r., III UK 137/13

Standard: 58141 (pełna treść orzeczenia)

Przez podstawy skargi kasacyjnej rozumie się przyczyny, na których można oprzeć zaskarżenie prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji. 

Postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., II UZ 62/06

Standard: 45946 (pełna treść orzeczenia)

Ogólne odwołanie się strony skarżącej do naruszenia prawa pozbawia kasację niezbędnej konkretyzacji i zmusza Sąd do domyślania się, jakie przepisy ma na uwadze wnoszący kasację. Stan taki uniemożliwia właściwe rozpoznanie kasacji, które wymaga rozstrzygnięcia, czy w usprawiedliwiony sposób skarżący zarzuca naruszenie prawa.

Przytoczone w kasacji przepisy prawa wyznaczają jej granice.

Kasacja, która nie przytacza podstaw zaskarżenia podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z dnia 17 listopada 1999 r., III CKN 476/99

Standard: 58120 (pełna treść orzeczenia)

Artykuł 393[3] k.p.c. stanowi, że kasacja powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jest to wymaganie odpowiedniej formy kasacji i dla jego spełnienia nie jest wystarczające ograniczenie się do powołania przepisu art. 393[1] pkt 1 lub 2 k.p.c., ale konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności kasacji nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo, nazwane kasacją, jest tylko namiastką środka odwoławczego. Nieprzytoczenie podstawy kasacyjnej w powyższym rozumieniu jest brakiem istotnym i nie podlega usunięciu w trybie art. 130 § 1 k.p.c. [patrz np. postanowienia SN z dnia: 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, 10 lutego 1997 r., I CKN 57/96, 10 stycznia 1997 r., II CKN 21/96, 26 marca 1997 r., II CKN 63/97, 7 lutego 1997 r., II UKN 72/96, 16 października 1997 r., II CKN 404/97, 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96, 20 listopada 1996 r., I PKN 22/96 oraz wyrok SN z dnia 6 lutego 1997 r., I PKN 68/96), postanowienie SN z dnia 4 lutego 1999 r., II CZ 152/98].

Postanowienie SN z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97

Standard: 34622 (pełna treść orzeczenia)

Przytoczenie podstaw winno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, do których naruszenia doszło, zdaniem skarżącego, przez sąd II instancji. W uzasadnieniu zaś podstaw kasacyjnych należy przedstawić, co i dlaczego skarżący uważa za naruszenie wskazanych przepisów prawa. Nie uczynienie zadość tak rozumianemu wymaganiu przytoczenia i uzasadnienia podstaw kasacyjnych uniemożliwia ocenę zasadności kasacji, czyli jej merytoryczne rozpoznanie. Dlatego kasacja, która nie zawiera ani Jednej podstawy odpowiadającej powyższemu wymaganiu, podlega odrzuceniu (por. post. SN z 7 stycznia 1997 r., I CZ 22/96; post, z 10 stycznia 1997 r., II CKN 21/96).

Postanowienie SN z dnia 9 lipca 1997 r., II CKN 254/97

Standard: 62416 (pełna treść orzeczenia)

Dla dopełnienia warunku przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie wystarcza zamieszczenie w kasacji wywodów, które każą Sądowi Najwyższemu jedynie domyślać się, który przepis prawny skarżący miał na uwadze, podnosząc naruszenie prawa materialnego.

Po wniesieniu kasacji nie można usunąć braku przytoczenia w niej naruszonego przepisu, gdyż wtedy nie jest już dopuszczalna sanacja takiej istotnej wadliwości. Wykracza ona bowiem poza pojęcie braku formalnego pisma procesowego, odbierając wniesionemu środkowi odwoławczemu cechy dopuszczalnej kasacji (por. postanowienia SN: z dnia 6 listopada 1996 r. II UKN 12/96, z dnia 7 stycznia 1997 r. I CZ 22/96 i z dnia 11 marca 1997 r. III CKN 13/97).

Postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97

Standard: 61318 (pełna treść orzeczenia)

Dla zachowania formy kasacji konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy przez wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności kasacji nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego.

Postanowienie SN z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97

Standard: 55993 (pełna treść orzeczenia)

Jeżeli strona w skardze kasacyjnej jedynie ogólnikowo zarzuca, że rozstrzygnięcie sprawy dotknięte jest wadami powodującymi jego nieprawidłowość lub niesłuszność, przy czym nie wskazuje wyraźnie i jednoznacznie, na czym miałoby polegać niewypełnienie przez sąd drugiej instancji właściwych mu zadań, to w takiej sytuacji Sąd Najwyższy nie może wdawać się w dociekanie zasadności tak sformułowanych zarzutów, gdyż nie można ich traktować jako przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Nie dotyczy to jednak okoliczności, które skutkują nieważność postępowania.

Postanowienie SN z dnia 10 stycznia 1997 r., II CKN 21/96

Standard: 52360 (pełna treść orzeczenia)

Brak przytoczenia podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia traktowanie pisma jako kasacji w rozumieniu art. 393[3] KPC i wyklucza uzupełnienie tego braku, czyniąc kasację niedopuszczalną.

Postanowienie SN z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 12/96

Standard: 61319 (pełna treść orzeczenia)

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z serwisu akceptujesz politykę prywatności i cookies.