Dobra wiara posiadacza samoistnego
Dobra wiara w stosunkach prawnorzeczowych Odpowiednie stosowanie przepisów o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie Przesłanki zasiedzenia nieruchomości Roszczenia uzupełniające właściciela wobec posiadacza (art. 224 k.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Dobra wiara polega na błędnym, ale w danych okolicznościach usprawiedliwionym przekonaniu, że danej osobie przysługuje wykonywane przez nią prawo (zob. m.in. uchwała SN (7) z 11 grudnia 1975 r., III CZP 63/75, uchwała SN z 24 marca 1980 r., sygn. akt III CZP 14/80).
Postanowienie SN z dnia 14 października 2021 r., V CSKP 69/21
Standard: 69231 (pełna treść orzeczenia)
W orzecznictwie klasycznym postrzeganiem dobrej wiary, posiadaczem samoistnym w dobrej wierze jest ten, kto pozostaje w usprawiedliwionym, choć błędnym, przekonaniu, że przysługuje mu własność rzeczy, w złej wierze natomiast ten, kto wie o braku uprawnienia do rzeczy lub działając z należytą starannością powinien o tym wiedzieć. Stanowisko to, wyrażane na tle art. 301 pr. rzecz., podtrzymywane jest także w aktualnej judykaturze dotyczącej art. 7 k.c. (por. orz.SN z dnia 26 listopada 1949 r., Wa.C. 1959/49, z dnia 14 kwietnia 1956 r., III CR 810/55, z dnia 23 sierpnia 1955 r., I CR 307/55, uchwała SN z dnia 8 grudnia 2016 r., III CZP 86/16).
Wyrok SN z dnia 27 listopada 2020 r., I CSK 786/18
Standard: 52255 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 46038
Standard: 46266
Standard: 44328
Standard: 54942
Standard: 46043
Standard: 16289
Standard: 7447
Standard: 5032
Standard: 9366
Standard: 33798
Standard: 5034
Standard: 7448
Standard: 5033
Standard: 23077
Standard: 26336
Standard: 70540
Standard: 70922
Standard: 19921
Standard: 71191
Standard: 84869
Standard: 64767