Wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) i kumulacja roszczeń z powództwa głównego i wzajemnego
Oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia; braki fiskalne odwołania (art. 368 § 2 k.p.c. i art. art. 398[21] k.p.c) Wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia skargi kasacyjnej (art. 398[4] § 3 k.p.c.) Powództwo wzajemne (art. 204 § 1 i art. 192 pkt 2 k.p.c.) Wartość przedmiotu sporu w przypadku kumulacji roszczeń (art. 21 k.p.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
W przypadku wytoczenia powództwa wzajemnego następuje połączenie w jednej sprawie dwóch samodzielnych procesów, w których strony pozostają w odmiennej konfiguracji podmiotowej. Materialno-prawne powiązanie między dochodzonymi roszczeniami lub możliwość ich potrącenia są koniecznymi przesłankami dopuszczalności zgłoszenia powództwa wzajemnego, przewidzianymi w art. 204 § 1 k.p.c. Wspólne rozpoznawanie dwóch powiązanych sporów, z których każdy dotyczy roszczeń innego podmiotu, nie odpowiada stanowi przewidzianemu w art. 21 k.p.c., stosowanym odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 398[21] i art. 391 § 1 k.p.c. Przepis ten nakazuje przy określaniu wartości przedmiotu sporu (odpowiednio przedmiotu zaskarżenia) zsumować wartości roszczeń dochodzonych jednym pozwem, a więc roszczeń tego samego podmiotu. Przedmiotem skargi kasacyjnej pozwanej - powódki wzajemnej są jednak dwa różne roszczenia dochodzone różnymi pozwami przez różne podmioty. Skarga kasacyjna odnosi się do rozstrzygnięcia dwóch spraw, mieści więc w sobie w rzeczywistości dwie skargi kasacyjne. W każdej z tych skarg oddzielnie należy wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia, od której zależy dopuszczalność skargi kasacyjnej (por. postanowienia SN z dnia 16 lutego 2007 r., II PZ 81/06 oraz z dnia 25 listopada 2011 r., V CSK 89/11). Jest to sytuacja procesowa zbliżona do występującej w wypadku połączenia spraw do wspólnego rozpoznania i wyrokowania na podstawie art. 219 k.p.c.
Postanowienie SN z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CZ 10/15
Standard: 62297 (pełna treść orzeczenia)
W przypadku wytoczenia powództwa wzajemnego w istocie rzeczy ma miejsce połączenie dwóch samodzielnych procesów, które łączy więź materialnoprawna, wyrażająca się w tym, że "roszczenie wzajemne jest w związku z roszczeniem powoda lub nadaje się do potrącenia" (art. 204 § 1 KPC).
W związku z powyższym skarga kasacyjna dotycząca rozstrzygnięcia o interesach podmiotu występującego w charakterze zarówno pozwanego jak i powoda wzajemnego odnosi się do rozstrzygnięcia dwóch spraw, a więc powinna być potraktowana jak dwie skargi kasacyjne. Co do każdej z tych skarg skarżący winien też oddzielnie wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia, od której zależy nie tylko wysokość opłaty sądowej ale przede wszystkim dopuszczalność skargi kasacyjnej.
Postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., II CSK 597/08
Standard: 45728 (pełna treść orzeczenia)