Łączne rozpoznanie zażaleń wniesionych przez oskarżonych od różnych postanowień
Podmiotowa i przedmiotowa łączność spraw (art. 33 i 34 k.p.k.) Dopuszczalność zażalenia (art. 459 k.p.k.)
Jeżeli zażalenia dotyczą nawet różnych decyzji, ale są ze sobą ściśle funkcjonalnie powiązane, to dochodzi do swoistej kumulacji przedmiotów kontroli zażaleniowej, w związku z czym instancja zażaleniowa, może łącznie rozpoznać zażalenia skierowane przeciwko tym różnym decyzjom. Może to mieć miejsce w szczególności w postępowaniu złożonym pod względem podmiotowym (toczącym się przeciwko kilku oskarżonym).
Jeżeli w postępowaniu złożonym pod względem podmiotowym wpłyną zażalenia na decyzje, które rozstrzygają wobec poszczególnych oskarżonych identyczne kwestie (np. dotyczą odmowy zwolnienia od opłaty od kasacji albo pozostawienia kasacji bez dalszego biegu), to wprawdzie zaskarżone decyzje mają charakter odrębny i samoistny, zażalenia bowiem dotyczą różnych rozstrzygnięć, ale postępowanie zażaleniowe może zostać przeprowadzone jako postępowanie złożone pod względem podmiotowym. W takim wypadku zatem instancja zażaleniowa może łącznie rozpoznać zażalenia skierowane przeciwko owym różnym decyzjom. Jest prawdą, że powiązania między tymi decyzjami (i wniesionymi zażaleniami) mają charakter formalno-procesowy.
Istotny jest fakt, że taką właśnie naturę ma w ogóle związek kwestii odpowiedzialności prawnej poszczególnych oskarżonych w postępowaniu złożonym pod względem podmiotowym. Oczywiste jest przecież to, że jeżeli nawet rozstrzygnięcia dotyczące identycznych kwestii w odniesieniu do różnych oskarżonych zawarte są w jednym orzeczeniu (wyroku lub postanowieniu), to rozstrzygnięcia te wiążą się ze sobą jedynie w sensie techniczno-procesowym i każde z nich stanowi w istocie samoistny przedmiot zaskarżenia oraz kontroli odwoławczej
Postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 1997 r., III KZ 38/97
Standard: 42893 (pełna treść orzeczenia)