Właściwość wyłączna w sprawach ze stosunku małżeństwa (art. 41 k.p.c.)
Właściwość wyłączna (art. 38 - 42 k.p.c.) Postępowanie w sprawach o unieważnienie małżeństwa, o ustalenie istnienia lub nieistnienia małżeństwa i o rozwód oraz o separację (art. 425 k.p.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
W sprawach ze stosunku małżeństwa, zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Przy czym z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i takiej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej ma miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art. 45 k.p.c., sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo.
Postanowienie SN z dnia 30 września 2019 r., IV CO 208/19
Standard: 36314 (pełna treść orzeczenia)
Właściwość wyłączną sądu w sprawach ze stosunku małżeństwa, do których należy także powództwo rozwodowe, określa art. 41 k.p.c. Powództwo takie wytacza się w pierwszej kolejności przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu (art. 41 zd. pierwsze k.p.c.). Jak wynika z twierdzeń powoda – ostatnim miejscem wspólnego zamieszkania stron była Wielka Brytania, wobec czego to kryterium wyznaczenia sądu wyłącznie właściwego nie ma zastosowania. W związku z tym rozważyć należy podstawy właściwości z art. 41 zd. drugie k.p.c., według którego z braku podstawy związanej z ostatnim miejscem zamieszkania małżonków wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma (jak w rozpatrywanym wypadku, ponieważ pozwana mieszka w Wielkiej Brytanii, chodzi zaś o właściwość sądu polskiego), właściwy jest sąd miejsca zamieszkania powoda. Powód wskazuje swoje miejsce zamieszkania w W. przy ul. D. […], występuje więc podstawa pozwalająca ustalić właściwość sądu w oparciu o art. 41 k.p.c.
Oznaczenie przez Sąd Najwyższy sądu, który winien rozpoznać sprawę dopuszczalne jest tylko wtedy, kiedy właściwości miejscowej nie można ustalić na podstawie okoliczności tej sprawy.
Postanowienie SN z dnia 2 sierpnia 2019 r., I CO 64/19
Standard: 36312 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 36316
Standard: 36321