Fikcja doręczenia zastępczego; domniemanie prawne i jego obalenie
Uzasadnienia faktyczne wniosków o przywrócenie terminu Doręczenia zastępcze dorosłemu domownikowi, administracji, dozorcy lub sołtysowi (art. 138 k.p.c.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Adresat może za pomocą wszelkich środków dowodowych wskazywać, że awizowanego pisma sądowego nie otrzymał i o nim nie wiedział z tego względu, iż nie dotarło do niego zawiadomienie o złożeniu tego pisma w urzędzie pocztowym.
Skuteczność doręczenia przez awizo (art. 139 § 1 k.p.c.) warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób niebudzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejscu, w którym może je odebrać. Brak tego zawiadomienia, jak też wątpliwość czy dotarło ono do adresata, czyni doręczenie bezskutecznym (por. postanowieni SN z dnia 21 czerwca 1988 r., III CRN 172/88, z dnia 22 stycznia 2002 r., III CKN 66/01 i z dnia 4 lipca 2002 r. I CKN 861/00, nie publ.).
Postanowienie SN z dnia 16 listopada 2017 r., V CZ 79/17
Standard: 20203 (pełna treść orzeczenia)
Doręczenie zastępcze oparte jest na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Jednak podstawowym warunkiem skuteczności doręczenia w trybie art. 139 § 1 k.p.c. jest to, by adresat rzeczywiście mieszkał pod wskazanym adresem. Domniemanie to może być przez stronę obalone między innymi w postępowaniu o przywrócenie terminu przez uprawdopodobnienie, że mimo spełnienia warunków określonych w art. 139 § 1 k.p.c., adresat bez swojej winy nie uzyskał wiadomości o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym i w konsekwencji nie mógł dokonać w terminie czynności procesowej.
Pozwany wykazał stosownymi dokumentami, że w okresie awizacji przesyłki w postaci odpisu wydanego w sprawie nakazu zapłaty przebywał na wyjeździe wypoczynkowym. Było to pierwsze pismo w sprawie. Pozwany nie został zatem pouczony o treści art. 136 k.p.c. i, co najistotniejsze, nie miał świadomości toczącego się postępowania sądowego. Nie mógł więc zgłosić sądowi faktu wyjazdu, czy ustanowić pełnomocnika. Podsumowując, opóźnienie w złożeniu sprzeciwu od nakazu zapłaty nastąpiło bez winy pozwanego, a zatem przywrócenie mu terminu do dokonania tej czynności procesowej było w pełni zasadne.
Wyrok SO w Sieradzu z dnia 29 marca 2017 r., I Ca 88/17
Standard: 9850 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 11834
Standard: 11835
Standard: 30289
Standard: 74356
Standard: 50280
Standard: 11750
Standard: 11748