Zażalenie na postanowienie dotyczące kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych (art. 240 k.p.k.)
Kontrola i utrwalanie rozmów (art. 237 – art. 242 k.p.k.)
Postępowanie karne zna przykłady decyzji procesowych, które choć mają za przedmiot wykorzystanie dokumentów bądź innych zapisów, niewątpliwie swymi skutkami dotyczą osób. Przykładem może być następcza decyzja sądu o wykorzystaniu zapisów z kontroli rozmów poza zakresem zarządzonej kontroli (art. 237a k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dniu podejmowania niniejszej uchwały) - zażalenie przysługuje w myśl art. 240 k.p.k. i art. 459 § 3 k.p.k. osobie, której decyzja dotyczy.
Wśród tych osób w literaturze wskazuje się osobę dysponującą nośnikiem, na którym zawarta była informacja przekazywana przez podsłuchiwanego, a także rozmówcę osoby objętej podsłuchem, czyli osobę, której nie dotyczyła kontrola, a której rozmowy zostały zarejestrowane i dopuszczone następnie przez sąd jako dowód w sprawie. Choć sam zapis rozmowy tej osoby jest odrębnym źródłem dowodowym, to jednak decyzja o jego wykorzystaniu dotyczy tej osoby.
Uchwała SN z dnia 30 marca 2016 r., I KZP 21/15
Standard: 25772 (pełna treść orzeczenia)
Umiejscowienie art. 240 k.p.k. w rozdziale 26 k.p.k. "Kontrola i utrwalanie rozmów" wskazuje, że odnosi się on tylko do postanowień wydanych na podstawie norm w nim zawartych, nie zaś w innych rozdziałach k.p.k., a tym bardziej w innych aktach prawnych.
Rację ma także Sąd Okręgowy, że ustawa o Policji reguluje odrębny typ prowadzonej kontroli operacyjnej, niezależny od kontroli procesowej uregulowanej w rozdziale 26 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, że kontrola i utrwalanie rozmów w rozumieniu art. 237 i n.k.p.k. na etapie wykonywanych przez Policję czynności dochodzeniowo-śledczych jest regulacją prawną dającą większą gwarancyjność, aniżeli kontrola operacyjna na podstawie ustawy o Policji. Nie zmienia to jednak faktu, że nie można, wbrew jasno sformułowanym przepisom prawa, uznać, że podejrzanemu lub innemu podmiotowi służy zażalenie na decyzję wydaną w oparciu o art. 19 ust. 15c ustawy o Policji.
Podsumowując, na postanowienie sądu wydane w oparciu o art. 19 ust. 15c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie przysługuje zażalenie ani Policji, ani innym podmiotom. Stosownie do art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. W niniejszej sprawie wniesiony środek odwoławczy był niedopuszczalny z mocy ustawy.
Postanowienie SA w Gdańsku z dnia 4 marca 2015 r., II AKz 162/15
Standard: 6361 (pełna treść orzeczenia)
Standard: 42205