Niedopuszczalność powtórnej kontroli formalnej oskarżenia na dalszym etapie postępowania
Formalna kontrola aktu oskarżenia (art. 337 § 1 k.p.k.)
Przyznanie sądowi lub przewodniczącemu składu orzekającego prawa do przeprowadzenia powtórnej kontroli formalnej aktu oskarżenia nie tylko jest sprzeczne z jednoznaczną treścią przepisu art. 337 § 1 k.p.k., ale przemawia za tym także wykładnia systemowa tego przepisu.
Niedopuszczalność powielenia przedmiotowego badania skargi pod kątem jej wymogów formalnych na dalszych etapach postępowania, w tym - na rozprawie głównej wynika z zamieszczenia art. 337 k.p.k. w rozdziale 40 tego kodeksu obejmującym wstępną (podkreślenie SN) kontrolę aktu oskarżenia, a więc następującą przed przystąpieniem do jego merytorycznego rozpoznania.
Wprawdzie postanowienia i zarządzenia wydane na posiedzeniu odbywającym się w trybie rozdziału 40 k.p.k. nie uzyskują cechy prawomocności formalnej w dalszym toku postępowania (o ile oczywiście postępowanie to będzie się nadal toczyło w tym samym przedmiocie) zaś ocena faktyczna i prawna przyjęta przez sąd przy wydawaniu postanowień i zarządzeń na posiedzeniu w fazie wstępnej kontroli oskarżenia nie wiąże sądu w dalszym postępowaniu (art. 347 k.p.k.), to jednak przepis ten nie pozwala przyjąć, że usuwanie uchybień dostrzeżonych w dalszym postępowaniu następuje w sposób analogiczny, jak na etapie wstępnej kontroli aktu oskarżenia (jego surogatów).
Brak postępowania przygotowawczego, bo za taki uznać należy niedołączenie do skargi akt innego postępowania, zawierających istotne dla rozstrzygnięcia dowody - mógł zostać uzupełniony wyłącznie w trybie określonym w ówcześnie obowiązującym art. 397 § 1 k.p.k. (obecnie - art. 396a § 1 k.p.k.), po spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
Z powyższego wynika, że ponowne badanie przez przewodniczącego składu orzekającego wymogów formalnych aktu oskarżenia, które zakończyło się ostatecznie zwrotem oskarżycielowi aktu oskarżenia na podstawie art. 337 § 1 k.p.k. było nieuprawnione.
Wyrok SN z dnia 12 września 2018 r., II KK 37/18
Standard: 25517 (pełna treść orzeczenia)