Prawomocność materialna w postępowaniu karnym
Prawomocność orzeczeń w postępowaniu karnym; Ne bis in idem (art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.)
Żeby zobaczyć pełną treść należy się zalogować i wykupić dostęp.
Przeszkoda związana z zakazem ne bis in idem powstaje w razie kumulatywnego spełnienia trzech warunków:
1) jeżeli zostanie wydane orzeczenie (o którym mowa w art. 114 § 3 pkt 3 k.k.) rozstrzygające kwestię odpowiedzialności co do meritum,
2) orzeczenie to ostatecznie kończy postępowanie,
3) w razie stwierdzenia popełnienia przestępstwa doszło do wymierzenia i wykonania sankcji karnej lub też nie może ona zostać wykonana z przyczyn prawnych istniejących w państwie skazania).
Postanowienie SN z dnia 8 listopada 2017 r., III KK 119/17
Standard: 27515 (pełna treść orzeczenia)
Powaga rzeczy osądzonej wiąże się z tzw. prawomocnością materialną, wywołującą funkcjonowanie zakazu ne bis in idem, czyli - według przeważającego stanowiska doktryny - zakazu zarówno wszczynania kolejnego postępowania o ten sam czyn tej samej osoby, jak i kontynuowania tego samego postępowania mimo jego prawomocnego zakończenia, chyba że wyraźny przepis ustawy na to zezwala, np. odnośnie do postępowania kasacyjnego
Nie każde jednak orzeczenie formalnie prawomocne, a więc niepodlegające już dalszemu zaskarżaniu i kontroli w drodze zwykłych środków odwoławczych, cechuje też prawomocność materialna ze skutkiem ne bis in idem. Jedynie orzeczenia merytoryczne (materialne), czyli rozstrzygające o przedmiocie procesu, a więc w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego, co dotyczy wyroków skazujących, uniewinniających i warunkowo umarzających postępowanie, nabywając cechę prawomocności formalnej, stają się zawsze także materialnie prawomocne i stwarzają pojawianie się zakazu ne bis in idem.
Przy orzeczeniach formalnych, rozstrzygających tylko o dopuszczalności procesu, a więc umarzających postępowanie, sytuacja wygląda inaczej.
Postanowienie SN z dnia 28 października 2009 r., I KZP 21/09
Standard: 26122 (pełna treść orzeczenia)